ცხოვრების გზაჯვარედინი (ნაწილი 4)

ცხოვრების გზაზე ბევრჯერ გვხდებიან ისეთი ადამიანები, რომლებსაც სინათლის ნაცვლად, სიბნელე შემოაქვთ... სწორ მიმართულებას ლაბირინთებში აგიხლართავენ და სამუდამოდ ჩაგკარგავენ, თუ ვინმე ისეთი არ შეგხვდა, ვინც გიხსნის და მიგასწავლის გზას, გზას

ლაღიძე!მომაჯადოე! (თავი მეხუთე)

დემეტრეს თვალით მოსაცდელში ვიყავი თითქოს მკვდარი მხოლოდ ფიზიკურად ვიყავი იქ,ფიქრებით კი მარიამთან....ვერც კი გავიგე ისე მოვიდენ ნიკა ნუცა და ლიკა ცოტა ვისაუბრეთ მოვუყევი რაც მოხდა და მალევე ექიმი გამოვიდა და შესვლის უფლება მოგვცა,რომ შევედი და

სასრულეთი (თავი 29)

იმისთვის, რომ ბედნიერების ნაყოფი მიიღო, ალბათ მართლაც უნდა დაითმინო და გაუმკლავდე შეიტანის ხრიკებსა და ეშმაკის მანქანებს. და აი დრო დადგა მეც მივიღო ნაყოფი იგი კეთილი, დავტკბე ლეასთან ყოფნის თითოეული წამით, დავიცვა და გავუფრთხილდე, გავიხადო

,,ინატრე და აგიხდება-ახალი წლის სასწაული,,

ახლაც დეკემბერი დადგა, ხუთი წელი გავიდა იმ დეკემბრიდან როცა ბოლოს გნახე,წახვედი და ფიფქებიც გაგყვა,მე რომ ძალიან მიყვარდა. წესით აღარ უნდა მწამდეს ახალი წლის სასწაულის,მაგრამ მწამს.წუთები დარჩა ახალ წლამდე, უკვე ახალი წელია,მიუხედავად შენი წასვლისა

ზღვარზე

ბოლო დროს განსაკუთრებით ეტყობოდა, რომ მასში რაღაც შეიცვალა, გამოხედვაც სხვანაირი გაუხდა და მიხრა-მოხრაც. თითქოს სიტყვებმაც აზრი დაკარგეს მისთვის, თითოეულ სიტყვას კაუჭს მოვდებდი და ძალდაძალ ამოვაძვრენდი ხოლმე მისი პირიდან. ხო, კბილებსაც თითქმის აღარ

როცა წახვედი (სრულად)

- ელენა - აღმოხდა შაკოს. მისი ტუჩები დაუნდობლად დამეძგერდნენ და სახის ყველა უჯრედი ხელთ იგდეს. - უშენოდ მოვკვდები - მეჩურჩულებოდა ყველაზე საამური ხმა. ეს ზუსტად ის იყო, რაც აქამდე მჭირდებოდა: ბრაზგამოცლილი, გულწრფელი, გრძნობებით აღსავსე და წმინდა

7 ჯადოსნობა

17 დეკემბერია, უნივერსიტეტიდან ვბრუნდები და ვფიქრობ, რომ დღეს ის დღეა როცა ნაძვისხე უნდა დავდგათ. ჩვენთან ასეა მიღებული, ბარბარობის დღესასწაულზე ნაძვისხეს ვდგამთ და ამ დღის მეკვლე ითვლება ახალი წლის მეკვლედ. სახლში მივედი, დედას ლობიანები დაეცხო,

ტკბილ-მწარე ცხოვრება

თვალის ჭრილიდან სახის სწორი მიმართულებით,უფერული ფერის სითხე მიედინებოდა,წვიმისებრი წვეთის მსგავსი თვალს სინათლეს სძენდა და თან ასივებდა.ჭრილში მჯდომი მრგვალი ფორმის თვალის გუგა მით უფრო პანიკაში ვარდებოდა და ნერვიულობისგან ფართოვდებოდა.გუგის

ყვითელი ავტობუსი (სრულად)

ოხ, როგორ შემცივდა. საყელოს ბოლოებს ყელისაკენ ვქაჩავ და მზერა შენობებს შორის ჩაპრესილი ნისლისკენ გადამაქვს. ვიღაცის ფანჯრიდან შუქი მოსჩანს. ეგოისტურად მსიამოვნებს, რომ მარტო მე არ ვარ წასასვლელი სადღაც, ასე დილით და სახელოებს გაცრეცილი თითებისკენ

მარილისი |10|

- ეს რა ძვირფასი სტუმარი გვყოლია,-თვალები აუციმციმდა ონორს და თბილად გადაეხვია,-მეგონა დაგავიწყდით. -აბა, რა თქმაა. რას ნიშნავს დამავიწყდით. უბრალოდ, ხომ იცით, გადარბენაზე ვარ: ექიმები, იურისტები, ახალი კონტაქტები. -ძველი კონტაქტები?- ვითომ ნაწყენი