გედები ჭამენ იმედებს

მერევა ძილი, მე ვერევი სიზმრებს, ისევ ამ ომში დაგვათენდება, ან იქნებ დილით ვიპოვი მიზეზს, ღამის ფიქრი თუ არ დამებნევა...

გადაივლიან ალბათ წვიმებიც

გადაივლიან ეს გაზაფხულის წვიმებიც ალბათ, და წაიღებენ ჩემი სევდის მძიმე მარწუხებს. ნეტა ვიცოდე, ყველაზე მეტად რა მინდა ახლა,

ღვინისფერი

ყავისფერი თმა ქარმა აურია, სევდიანი ხმა ნიავმა გააქრო, სავსე გრძნობები ღვინოს გაურია, ცრემლის მაგივრად კოცნამ დაადნო.

შენც რა ლამაზი იყავი ბიჭო...

ინსპირაცია: მონაზვნის კელიაში ნაპოვნი წარწერა. ცამეტი წლის ხარ, ზუსტად იმდენის როცა გგონია ეს სამყარო შენთვის შეიქმნა.

სად არიან?

სად არიან თეთრი გვირილები? რაც ჩვენ გვავიწყებს ანთებულ სევდას… და ამ ტალღებში რომ ვიძირები, გზააბნეული ბინდი კვლავ მდევდა.

....

ჭუჭყიან ფრთებს მოვიხსნი და მერე იყოს რაც არის ... დამთავრდება როგორღაც ჩემი ავი ზღაპარი.

ფრთები ზურგჩანთაში

სიგიჟეს მაბრალებ, ამბობ, რომ ფრთები მაქვს. ზურგჩანთას ხშირად და ფარულად ამოწმებ და ეჭვი მიჩნდება, რომ ჩემი სიგიჟე არის ჯოჯოხეთიც და შენი სამოთხეც..

...

საოცრად ჰგავხარ სიზმრიდან მოსულს. შემოეხიზნე ჩემთან საღამოს და შენს სხეულზე ხალების წყებას სურს მოთმინება ჩემი ალაგმოს.

სიზმრიდან

გუშინღამ აივანზე დამეძინა, ფიქრები ისე მქონდა არეული. და მერე სიზმრიდან ამოვიდა ის ბინდი, ის ჩრდილი, ის მთვარეული

ქარი ვიყავ

ქარი ვიყავ, ვეხლებოდი სარკმელს. ვოცნებობდი მის თითებში ქროლვას... უიმედო იყო ჩემი სევდა, მას ხომ სხვისი სიყვარული ჰქონდა....