ნუთუ, მართლა...

ნუთუ, მართლა გამიჩინე იარა, ნუთუ, მართლა გამეყინა ხელები, როცა ვნახე, სხვასაც როგორ უმზერდი ერთ დროს ჩემთვის მოცქირალი თვალებით...

მაპატიე, თუ შემიყვარდი...

მაპატიე, თუ შემიყვარდი, სუსტი აღმოვჩნდი... მაპატიე, რომ ვერც კი მივხვდი, ისე დავმარცხდი, მუდამ გრძნობების ანტაგონისტს, სულის წიაღში შემიღე კარი... გაყინულ გულზე შემეხე და ლაქად დამაჩნდი...

ერკე მიდასი - გესლი

კაცი ემგვანა გესლიანს, სიცოცხლის სასრულ აკორდებს ტყენი ფოთლებს რომ გვესვრიან, ვგრძნობთ სასმისს გესლით ნაკურთხებს, ეს East - ია თუ West - ია, ერთი ფასი აქვს ნაქურდალს სტუმარი არა - Guest - ია, ცვლილებას ვეღარ აუვალთ.

მე მიყვარს...

მე მიყვარს შენი მწვანე თვალები, შენი წარბები და შენი ლტოლვა, შენი ლავიწი, შენი მკლავები და შენს სახეზე ჭორფლების გროვა.

????Ჩემი სიკვდილი????

წარმომიდგენია ჩემი სიკვდილი, ჩემს საფლავთან ყველა თუ როგორ ტირის, დავაკლდები ყველას თუმცა არც კი ბევრსაც, მე აღარსად ვარ გავედი ეშვება ფარდები ქარმა ღრუბლები წვიმად დაწურა,

ცხოველების სასაფლაო

ღმერთო, ვინ იცის უკვე მერამდენედ, გზაზე გასრესილ ძაღლს ავარიდე ფიქრი და თვალი. თავი მოვიტყუე, თითქოს არც მინახავს და უკიდეგანო მინდვრებს დავუწყე თვალიერება.

კარგ ბიჭს, რომელიც წავიდა

როგორ უსაშველოდ, მძიმედ თოვს დილიდან, ფიფქებმა ჩემს თავში ფიქრები არია. რატომღაც უღმერთოდ გავედი შინიდან, და სულიც საბრალო, დამძიმდა ძალიან.

არ მინდა არავინ!

მარტო ვარ, არ მინდა არავინ! სამყარო ისედაც დიდია. მხრებზე ტვირთი მაწევს ქარავნის და ჩემი იმედებიც მიდიან.

შენი სიცილი მიყვარს

მე შენი სიცილი მიყვარს, შენი ჩაღიმება ნელი. თვალების სიანცე ავი, და მზერა ნათელზე ბნელი.

ტიციან!

ტიციან, შენი მიხაკები ქარში გაბნეულა. შენი ცისფერი თვალები კი ციდან გვიყურებს.