წვიმიან გზებზე ...

წვიმიან გზებზე დავდივარ, ვფიქრობ, სიყვარულისთვის ოცნებას გითმობ. ახლა ქარია შემოდგომის, სდუმან ჩიტები, შენ ჩემთვის კარგო სანატრელი მუდამ იქნები.

არსებობაა რაღაცნაირ ტკივილიანი...

ვითომ რა არის ერთ ღიმილს რომ ვემათხოვრები... ერთი სითბოთი გაჟღენთილი მზერა მჭირდება...

გამოდი, ლაზარე!

უსულო ჰაერით სუნთქავდა სიახლე, უგულო სხეულით ხარობდა მაშველი, ყინვაში, ისე რომ არავინ ვიახლე, გავედი.. რადგან სხვა არ იყო საშველი.

სიყვარულის მოგონება

ამ ლექსს მივუძღვნი თათიას ამ სიყვარულის გალიას ჩემი სიცოცხლის წყალს, ნიავს ჩემი ცხოვრების აზრს, ნიაზს

დილით წვიმის სუნს

მარადისობის სიცივეა, გადის ზამთარი, მე კი კვლავ აქ ვწერ, უზარმაზარი გრძნობით გამთბარი. მარადისობის სიცივეა, მოდის ზამთარი, მე კი კვლავ აქ ვწერ, უზარმაზარი გრძნობით გამთბარი

ანდერძი

მე დაგიტოვეთ ქონება ჩემი, ამისთვის დაღვარეთ ამდენი ცრემლი, ეჰ, მაინც ამისთვით გაჰყვირით დღისით და მოთქვამთ: „როგორ გვიყვარდა იგი“.

დავიგვიანე

ირგვლივ არის ხმაური, ცა კი მოღრუბრულია და ასეთი გარემო, არის ჩემი მეგზური ჩემი გული ტანჯული, კვლავაც მოღუშულია სხეული კი მიხდება, უგულო და ველური

მე მინდა

მე მინდა გულით ნაჩუქარი თეთრი ვარდები მთაში ახსნილი სიყვარული სვანი ვაჟკაცი

მენატრები!

სიყვარულშია დიადი შვება და სიხარულსაც ავნებს იმწამსვე შენზე თუ არ ვიფიქრე, დღე გადაიცმევს შავებს.

"მოდი, დავქორწინდეთ.

ღმერთმა დაგვლოცოს, თუ რაღაც ასე." მე, არც ისე მხევალი ღვთისა, ვდგავარ შენ წინ და პირობას ვდებ, რომ არ ვიქნები შენთან ერთად არც ჭირში და არც ლხინში