უცნობი(5)

ოთახში ისეთი სახით შევედი, მარიამი ყველაფერს მიხვდა, მაგრამ არაფერი უკითხავს. მთელი დღე მიშოზე ვფიქრობდი, მაგრამ დავრწმუნდი რომ სწორი გადაწყვეტილება მივიღე, ეხლა მიშლის ხელს რომ საქმეზე ვკონცენტრირდე და შეყვარებული რომ გავმხდარიყავი, წარმომიდგენია

სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო . .

"უკაცრავად . . .მაპატიეთ სითავხედე. . . ვხედავ ჩქარობთ, მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ, ვერ მიცანით? სულ ვერაფერს მიგახვედრეთ? თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო. რატომ შეკრთით, ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი, ნუთუ გულში ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?

დაუჯერებელი 'თავი 3'

ვიქტორია ან უბრალოდ ვიკა ძალიან ლამაზი გოგონაა, რომლის ცხოვრებაშიც ბევრი რამ ხდება, დაწყებული იქედან რომ ბიჭი რომელსაც დაქალი ურიგებს არ აღმოჩნდება ის ვისაც ელოდა და ძალიან გაუცრუვდა იმედები,

მებაღე (სრულიად)

დადას დიდი მწვანე თვალები ჰქონდა... ყველაფერზე დაკვირვება უყვარდა. საათობით აკვირდებოდა ხოლმე რასაც თვალს დაადგამდა, მერე კი იჯდა დიდ ხანს და ხატავდა, თან შესაფერის მუსიკას შეარჩევდა, ყურსასმენს მოირგებდა და ჩაეფლობოდა თავის შემოქმედებაში...

ასეც ხდება ხოლმე (მერვე თავი)

სიბრაზისგან აწითლებულმა გამომხედა და ჩქარი ნაბიჯით წამოვიდა ჩემსკენ .. ხელში ამიყვანა და თოვლში ჩამრგო, ახალი დარგული ნაძვისხესავით, თან თოვლს მაყრიდა .. -ვერგიტან, მეზიზღები ნიკა დვალო , მძულხარ.. ვკიოდი და თან ანას ხელს ვეჭიდებოდი, რომ

ფიქრებში დაკარგული

სიჩუმე ჩამოწვა. თაფლისფერი თვალებით დაჟინებით უყურებდა მაგიდაზე მდგარ ლურჯ ლარნაკს. სახეში ვუყურებდი. მისი ნაკვთები არაფერს გამოხატავდნენ, ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს ყველაფრისადმი გულგრილი იყო. ერთხანს ვიფიქრე, რომ ჩემი არსებობაც კი

ქალავ წავიდეთ მთაში

მთის სიყვარული დაავადებაა,თუ ერთხელ შეგეყარა მერე თავს ვერ დააღწევ,სხვანაირი ხდები და სხვა სიწმინდეს ეძებ,სხვა სამყაროს, რომელიც მარტო მთებს გააჩნია...როცა მგზავრობით დაღლილი მთის ნაჟურს დაეწაფები,იქვე მწვანე ბუსნოზე წამოწვები.დაღლილს უცებ მთის

art

ხატვა ადვილია როცა არ იცი როგორ, მაგრამ ძალიან ძნელი — როცა იცი. ერთ მშვენიერ დღეს ერთ-ერთ ჩვენთაგანს გამოელია შავი ფერი, და ეს იყო იმპრესიონიზმის დაბადება. გამოვავლინოთ ხელოვნება ისე, რომ არ ჩანდეს ხელოვანი - აი, ეს არის ხელოვნების მიზანი.

მინდოდა

მინდოდა ლურჯი თვალების ქონა, როცა ოცნება დაიწყებოდა, რომ მათში შენი თავი გეპოვნა და არასდროს დაგვიწყებოდა ან თუნდაც ლაღი და მოხდენილი, ნატიფი ქალი ვყოფილიყავი, შენზე ოცნება რომ გამებედა, რადგან ჩემს თვალში ღმერთებრ იყავი;

მეტრო

უცნაურია მაგრამ მხოლოდ ახლაღა მომინდა ამის თქმა, მომენტის რომელიც რამდენიმე წილს უკან მოხდა, სულ რაღაც ორმა წუთმა დამამახსოვრა ის დღე თუმცაღა აღარ მახსოვს სეზონის რომელი პერიოდი იყო, ან რომელი წელი, მაგრამ მახსოვს ემოცია, რომელიც შემზარავი იყო.