ცხოვრება მარტივია იქამდე...

ვიდრე ათას გრძნობაზე დახურდავებული კაცები მიხვდებიან, რომ არასოდეს არ ბრუნდებიან უკან ღირსეული ქალები, რომ მათი სული ძველ ჩემოდანს გავს, ჩაყრიან ამ ჩემოდანში ყველა ტკივილს, ყველა იმედგაცრუებას და მიდიან,მიდიან, მიდიან...

დარჩი ჩემთან (2)

ნუცას ჩავეხუტე და დიდი ხანი ასე ვიყავით.ნუცას ბავშვობიდან ვიცნობ,ბაღიდან მოყოლებული ვმეგობრობთ და დღემდე ასეა.ერთმანეთშ ყველაფერში ვგავართ.ცოტ გარეგნობითაც,ხანდახან ფიქრობენ რომ დები ვართ,მაგრამ პირადად ჩვენ ერთმანეთსი გარეგნულ მსგავსებას ვერ

მღელვარე გრძნობებს დაცხრომა სჭირდება (სრულად)

ვფიქრობდი ყველაფერი დამთავრდა როცა ჩემმა ყოფილმა მიმატოვა-მეთქი, თუმცა მაშინ დაწყებულა ყველაფერი...13 წლის ვიყავი, რომ დამშორდა...მას შემდეგ 7 წელი გავიდა, მთელი ის შვიდი წელი სულ იდილიაში გავატარე, ახლა მადლობასაც კი ვუხდი, რომ მიმატოვა, როცა

ჩემი გულის ნახევარი...! ( თავი II )

დანიშნულების ადგილას რომ მივედით, მძღოლს დალოდება ვთხოვე.. ჯერ რაღაც-რაღაცეები მქონდა გასარკვევი, ამიტომ მენდიც მანქანაში დავტოვე..

თარაში და ნია, ცოდვილთა თავშესაფარი (ნაწილი 1)

-არც მამას სამკაულები და ფული მჭირდება... და არც მასწავლებლებთან მომზადება.. ყოველ ზაფხულს არ მჭირდება სადმე უცხო ქვეყანაში წასვლა.. მე სხვა რამ მინდა ამაზე კი არავინ არ ფიქრობს? არ მინდა ფული და სიმდიდრე.... არ მჭირდება... ხელებს ისე იქნევდა თითქოს

სათაური

მატარებელში პირველ რიგში ის მწყინს, რომ ვიღაც ბიჭი გვიჯდება გვერდზე და მე, არა კომფორტულობას განმაცდევინებს თავისი ამერიკული ქუდით, და ლურჯი ფეხსაცმელით. ისე ვთავსდები, რომ მხოლოდ შენ გხედავდე. თმებზე ხელს გისმევ. ვიღიმი. გიყურებ, გიყურებ და კვლავ

პაემანი ხევსურეთში

არ ხმაურობენ რატომღაც მთები,არაგვიც ჩუმად თავისთვის ღელავს ,ზეცამ გაშალა უსაზღვრო ფრთები,უხვად ათასი ვარსკვლავი ელავს.დაკვირტულ ტოტებს აქანებს ბალი,გულში უსაზღვრო კაეშანია,მოდის სინაზით მოსილი ქალი,დღეს ხევსურეთში პაემანია.ბეჭზე დაფენილ დალალთა

ტრიალი წრის გარშემო [4]

*რომ მიცნოს? შუქს ჩავაქრობ!* - ფიქრობდა გზაში. ელენემ ქმარს თავი მხარზე დაადო. ასე არასდროს იქცეოდა. დათოს თავზე ხელის გადასმაც ამიტომ ეუცხოვა. ვერ ხვდებოდა რას გრძნობდა ან რა უნდა ეგრძნო. ცხადი იყო, სიბრაზე გადასვლოდა. საკუთარ თავზე ეჭვიანობდა,

მილანიდან ისევ თბილისში [7]

მთელი საღამო მოღუშული იჯდა და სხვის მხიარულ სახეებს უყურებდა. რამდენჯერმე კითხეს ბიჭებმა რა გჭირსო, მაგრამ მხოლოდ თავის ტკივილს იმიზეზებდა. წითელი ღვინო და სიგარეტი ხელიდან არ გაუგდია, თითქოს კიტას ჯინაზე ეწეოდა, გეგონება ხედავდა, ღვინოში კი თავისი

მაინც არ მჯერა!

თუ მომავალში შენგან წასვლა მერგო სასჯელად,სხვა შევიყვარო?! ადვილია ასე სათქმელად.მე სიყვარულმა მიწას დამცა,ცამდე ასული,ძალიან მიჭირს, რომ გიწოდო,ჩემი წარსული..ააფერადე, მოდი ისევ ჩემი ცხოვრება,რომ კვლავ ეწოდოს ჩვენს სიყვარულს განმეორება!ჩემგან