ნაყიდი სილამაზე [23 თავი]

მას შემდეგ რაც ალექსანდრეს მშობლები გავიცანი ორი კვირა გავიდა. ხათუნა ყოველ დღე მირეკავდა და უამრავ რამეზე მესაუბრებოდა. ზოგჯერ ჩვენთანაც მოდიოდა ხოლმე. მასთან ყოფნა ძალიან მსიმოვნებდა.

და თქვენ რა იცით?!.

ძნელი იყო მისთვის ბავშვობა...ზედმეტად რთული...ბევრი იფიქრებს „რა ძნელი ბავშვობა მაგას ჰქონდაო?“ მაგრამ თქვენ რა იცით ?! იცით რა რთული იყო,როდესაც საკუთარი დედა „შლანგით“ გცემდათ კამფეტის გულისთვის?! ან ის თუ იცით როგორი იყო როდესაც,ლახტით გცემდათ

სულს მოგცემ -5

-იცოდე გადავხტები ! -გადახტი ... - მხრები უდარდელად აიჩეჩა და ღიმილით გადახედა კარტან მოჯუჯგურე ნიას ... -შენ რა ... ჩაკეტე ? -ვაიმე ჩაკეტილა ...

უთარიღო დღეები (16)

-აღარასოდეს მანერვიულო ასე... - ჩამჩურჩულა დადეშელმა და თავზე მაკოცა. -მიყვარხარ, დადეშელო. - ძლივს გასაგონად ვუთხარი მე. მიყვარდა დადეშელი, მთელი გულით მიყვარდა და ვერ დავთმობდი მას...

ორი ჭიქა ვისკი (7)

* * * -ძალიან გთხოვთ მომშორდით, დარწმუნებული ვარ სულაც ვარ არ ვარ მთელი საქართველოსთვის ისეთი აქტუალური პერსონა რომ ასეთი თემებით დაინტერესედეთ, ალექსანდრეზე ხომ გიპასუხეთ და თავი არ გავიგიჟე, ახლა შემეშვით, დავიღალე და სიმართლე გითხრათ თქვენ

აი.. რა მაკლდა ჰავაიზე [5]

საბოლოო შტრიხი შეიტანა ალექსანდრამ გარეგნიბაში, კარისკენ წავიდა, ბიჭებიც უკან მიჰყვნენ თან გულიანად აცინებდნებ რაღაცაზე, სახელური ჩამოსწია და სახეზე ღიმილი შეეყინათ სამივეს კარებში დაყუდებული ვაჩეს დესპოტურ სახეს რომ მოჰკრეს თვალი.

და მაინც...(4)

რესტორანში ერთად შევედით,რა თქმა უნდა ალექსიც აქ იყო,შესვლისთანავე ვიგრძენი მისი იქ ყოფნა.მე და თამთამ მეგობრებისკენ ავიღეთ გეზი.საბასკენ გაღიმებული წავედი და ჩავეხუტე.საბასკენ გაღიმებული წავედი და ჩავეხუტე.

26 თებერვალი (თავი1)

ქეთა ბაგრატიონი 21 წლის, ძაან ჩვეულებრივი. მაღალი ხუჭუჭა თმიანი.დზალიან ჯიუტი ვარ და ხშირად მომდის ხოლმე ჩხუბი ამის შესახებ მეგობრებთან. ვფიქრობ რომ დღევანდელობაში სიყვარული უბრალოდ გართობაა. სიტყვა „მიყვარხარ“ უკვე გაიცვითა. დღეს ყველა „ტიპობს“

Barman (12)

გზაში ამდენი ემოციებისაგან ისეთი დაღლილი ვიყავი ბოლოს ტირილისგან მაინც ჩამეძინა. საფრანგეთში პირველად ვიყავი და აღტაცებას ვერ ვმალავდი მისი სილამაზის ყურებისას. თანხა იმდენი მქონდა, რომ ერთი-ორი თვე კარგად მეცხოვრა. პარიზში როგორც კი ჩავედი მაშნვე

მესამყაროები 3,4

-გიორგი ესენი ვინ არიან?(მე) -გოგოები -ვაა მართლაა,როგორც ხედავ არცერთი თვალი არ მაკლია,აქ რა უნდათ? -რა უნდათ? -ხო,ახლავე წაათრიე ესენი აქედან თორე ჩვენ წავალთ -მართლა არ გრცხვენიათ ბიჭებო?(ლუკა) -შენ საერთოდ ვინ გკითხავს(სანდრო) -შენ წარმოიდგინე