აბა,აბაა...(მე-5-ნაწილი)

Ზევიდან მაყურებელ Ყიფიანს ღიმილი მოშორდა სახიდან ,თაროდან გადმოღებული ჭიქა იქვე დადო,ნარეს ეგონა ეგაა მოტყდაო,მაგრამ როცა კბილებზე ენის თამაშით პირგაპობილი ირაკლი მის ყურთან დაიხარა და სწორი თმა საჩვენებლით უკან ისე გადაუყარა ყელს თითის წვერი

აბა,აბაა...(მეორე ნაწილი)

-გ ა მ ი შ ვ ი!-გამოკევეთილად უთხრა. ბიჭს გაეღიმა და უფრო ახლოს მიიზიდა სახეალეწილი გოგო -დაბნეული ალქაჯი არასდროს მინახავს-სითბოჩაღვრილი,ბოხი ხმით უჩურჩულა...

აბა,აბაა...

-შემახსენე ახლა რამდენი წლის იქნება?- გოგი ნარეს ნერვებზე ჩამოკინწიალებას ცდილობდა.. -მე საიდან უნდა ვიცოდე აქლემო, დარწმუნებული ვარ მთლიანი ინფორმაცია გაქვს იმ უბედურზე .ასაკი, სიმაღლე,სიგანე, წონა,ყოფილების რაოდენობა,რას ჭამს, სვამს როდის და

აბა რა გითხრა მეგობარო...

აბა რა გითხრა მეგობარო, ეჰ ძველებურად ქუჩებში ახლა ვინღა ათევს ღამეს მთვარიანს?! ასე ნელ-ნელა გავეცალეთ საზიზღარ ბურანს და სული გვიდგას, სული გვიდგას რაც მთავარია.

აბა, რა მოიტანეთ მსხვერპლად? - ჩემი სიყვარული

- უი, ეს მე ვარ? ღმერთო ჩემო. რა საშინლად გამოვიყურები. შეუძლებელია ასეთი ვიყო, ძალიან ვუვლი თავს.- არა, ეს თქვენი სულია გარეგნობაში გამოხატული. ყველა ასე გამოიყურება, ვისი სულიც ტირის.- ეს ყმაწვილი ვინაა, გვერდით რომ მომყვება?

მანჰეტენი და სიყვარული?! აბა, რა გითხრათ....

პარკ-ავენიუზე მობილურების გამაყრუებელი ზარები და გაუთავებელი საუბრები ისმოდა. სექტემბერი მანჰეტენზე ყოველთვის დიდებული და ხმაურით აღსავსეა. ეს წელიც არ იყო გამონაკლისი. ცხელი და დამღლელი ზაფხულის შემდეგ სექტემბერი დგება. ლურჯი ცა სულ მოწმენდილია

რა ვიცი აბა..!

დღეს ძალიან ცხელა დასავლეთში,კერძოდ კი ქუთაისში.მე უსახელო უგვარო ვარ და პირდაპირი ეთერით გერთვებით ჩემი ოთახიდან ჩემო საყვარლებო,დღეს მინდა არ დავგეგმო არაფერი,არც წერის წტილი არც შინაარსი და არაფერი,არც მრავალ წერტილებს დავსვამ

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (დასასრული)

პროლოგი:ცხოვრება სავსეა მოულოდნელობებით! და მაშინ როცა არაფერს არ მოელი, ხდება რაღაც რაც შენს ცხოვრებას რადიკალურად ცვლის...! დილით ტელეფონის ხმამ გამაღვიძა. წამწამები ძლივს დავაშორე ერთმანეთს, ეკრანისთვის არც დამიხედია ისე ვუპასუხე. -ხო...

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 42)

ლელუკა ჩემთან წავიყვანე, დღეს ჩემთან დარჩი თქო ვუთხარი, ისიც დამთანხმდა, ხვალ ჩვენი ძველი მეგობრის დაბადების დღეა და ამიტომაც პირდაპირ ჩემიდან წავიდოდით, გოგოებმა უარი განაცხადეს, ეხლა ვერა და მერე წამოვალთო, არანაერმა ხვეწნამ და მუდარამ არ გაჭრა.

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 41)

ისევ დემეტრე... ისევ მისი მონატრება... ღმერთო, მგონი სანამ ეგ ჩამოვა გული გამისკდება და მომეღება ბოლო... უმისობას ვეღარ ვუძლებ... ჩემს თითზე მოკალათებულ ბრჭყვიალა ნივთს დავხედე და გამეღიმა, მე... მისი საცოლე ვიყავი... მისი საცოლე...