რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 20)

არ ვიცი რამდენ ხანს ვიდექი გაუნძრევლად და რას ვფიქრობდი ამდენი ხნის განმავლობაში, მაგრამ როცა გონს მოვედი, ტელეფონი ყურიდან მოვიშორე, საწოლზე მოვისროლე და კარისკენ წავედი მტკიცე ნაბიჯით.

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე? (თავი 19)

ბაჩანამ კარგად გამომკითხა ლანას ამბავი. მეც ჯერ არაფერი ვიცოდი ნორმალურად და მოკლე პასუხებს ვცემდი. მთელი ეს დრო განგას სახე თვალებიდან არ გამომდიოდა. განადგურებული იყო... მის სახეზე ასეთი ტკივილი ჯერ არ წამიკითხავს. არც მაშინ, როცა პირველად ვნახე

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 18)

ოთახში შესული ერთ ადგილს მივეჯაჭვე და ცოტნეს არ ვაშორებდი თვალს, რომელიც დაჟინებით შემომცქეროდა. ისე მომშტერებოდა ლამის უკან გავიქეცი. რა დაემართა? მომინდა დავპატარავებულიყავი, რამეს ამოვფარებოდი, მის მზერას დავმალვოდი...

რა ავირჩიო სიყვარული თუ შურისძიება?(2)

ძალიან კი ეზარებოდა ლილეს ახლა საჭმლის კეთება,მაგრამ რა ექნა ძმას ხათრს ვერ გაუტეხავდა ალბათ იფიქრებთ საიდან იცის ლილემ საჭმლის კეთება,როცა სახლში ათასი მზარეული ყავსო,მაგრამ ლილე სხვანაირი იყო უყვარდა ოჯახის საქმეები საჭმლის კეთებაც უნდოდა ესწავლა

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიციცხლე?(თავი 17)

-მერე და რატომ? მე ხომ გთხოვე არა? კარგი, მოდი დაგეხმარები, ახლა შენს იმეილზე მოვა მისამართი, სადაც გადაგზავნი ვიდეოს. დარწმუნებული ვარ იმიტომ არ გაგზავნე აქამდე, ადრესატი ვერ შეარჩიე. არა?-ბაჩანას გავხედე, რომელიც უკვე აგზავნიდა ლადოს იმეილხე

რა ავირჩიო სიყვარული თუ შურისძიება?

****** და აი დადგა თოთხმეტი სექტემბერი სკოლის ბოლო წლის პირველი დღე ძალიან ეზარებოდა ლილეს სკოლაში წასვლა მაგრამ რა უნდა ექნა პირველივე დღეს ხომ არ გააცდენდა? ამიტომაც ზლაზვნით წამოდგა და ჩაცმას შეუდგა ბოლოს სრულიად გამზადებული სასააუზმოდ ჩავიდა

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 16)

დილით სასაუზმოდ რომ ჩავედი, ყველა მაგიდასთან დამხვდა, განგას გარდა. თიკოც ბედნიერი სახით მისჯდომოდა მაგიდას და ოჯახის სტუმრებს, ლანას და ქეთის ესაუბრებოდა. ლანამ დამინახა თუ არა, მაშინვე წამოვარდა

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 15)

2 საათში უკვე საავადმყოფოში ვიყავით. საკაცით დაატარებდნენ თიკოს აქეთ-იქით. ანალიზებიც გაუკეთეს და ტომოგრაფიაც გადაუღეს. პასუხები მეორე დღეს, დილით იქნებოდა, მანამდე კი თიკოს ერთი დღით დარჩენა შესთავაზეს, მაინც აქ იყოს უკეთესი იქნებაო, მაგრამ უარი

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 14)

გარდა ჩემი პატარასი, გულში კიდევ ერთი დიდი ტკივილი მქონდა, თიკო. ყოველი დილა და საღამო მისით იწყებოდა და მთავრდებოდა. დილით ადგომისთანავე მის ოთახში გავრბოდი, იმ იმედით რომ რაიმე უკეთესობისკენ შეცვლილი დამხვდებოდა, თუმცა

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 13)

სრული სიჩუმე მეფობდა ჩემს ირგვლივ. ცხვირწინ ვერაფერს ვხედავდი. ხელების ცეცებით მივდიოდი. უცებ, თოთო ბავშვის ტირილი მომესმა და ხმის მიმართულებით სწრაფად მივიკვლევდი გზას. რაც უფრო წინ მივიწევდი, ხმა მით უფრო მცილდებოდა