ვარსკვლავები არ ვარდებიან, ისინი კაშკაშებენ (სრულად)

კავკასიონი დღემდე გაჰკივის ცას მიუწვდომელ ჰანგებს. იგი ქარებს ატანს ჩვენსკენ მითებს. ატანს მაგრამ ვინ უსმენს? რად გინდა?

სიცრუე ,რომელიც არ ვიცოდი 27

-რა სიყვარულობანა გამიმართეთ.-არ ვიცი.-აჰა ანუ ასე ხო?ვეჭვიანობ იცი?-დედაჩემზე?გაოცებულმა ვიკითხე.-ხო დედაშენზე.ჩემთან ზალაინ ახლოს მოვიდა და ხალათის ქამარს ხელი წაავლო.ნელ-ნელა ათამაძებდა ხელში,თითებს შორის დაასრიალებდა

სიცრუე,რომელიც არ ვიცოდი 15

-და მე? -რა შენ? -მე თავს კომფორტულად გაგრძნობინებ? -არ ვიცი რა იქნება 1 და 2 წლის შემდეგ, მაგრამ ახლა და აქ შენ ჩემი სახლი ხარ.

ხელი არ გამიშვა {9}

კლუბში ვიცეკვოთ და დავლიოთ , ხვალაც შენთან ვიქნები -გიცეკვებ საძინებელში და შემდეგ კლუბშიც წავიდეთ - ყველა გრძნობა დამალა, ტკივილს მოერია, ნიღაბი აიფარა კვლავ ძველებურად განაგრძო თამაში ახალი წესებით ახალ ჭრილობასთან.

ხელი არ გამიშვა {8}

ფიქრი წამიერ გაელვებად დარჩა დუდას მზერა რომ იგრძნო და მისკენ გაიხედა. შეამჩნია, როგორც იქნა მისი ყურადღება მიიპყრო, ისე უყურებდა ,ისე მშვიდად , რომ ქალმა არ იცოდა რას გრძნობდა ამ დროს. მისი გამოწვევა უნდოდა ბნელ მხარეს, ნათელმა კი აიძულა ყველაფერს

რამდენად ტკბილი არ უნდა იყოს ოცნება, რეალობა მაინც მწარეა [5]

სამი საათი მასთან ერთად პარკში ვსეირნობდი. არ ვიცი, იქნებ მეჩვენებოდა, მაგრამ მასში ცვლილებები შევნიშნე. ადრე თუ თბილად მეხვეოდა და სულ შუბლზე მკოცნიდა, ახლა მხოლოდ ახლოს დგას. ხმას იშვიათად იღებდა, ეგეც უმეტესად არჩილის კომპანიას ეხებოდა. თავს

როცა სიამაყე საკმარისი არ არის [9]

-აბა რა უნდა ჩემს ჩემპიონს, მამამ რომ მოუტანოს?_ ისეთი თბილი ხმით და ღიმილით კითხა ყიფიანმა, რომ ანა მალევე მოლბა და თავისი სურვილების სია ჩამოურაკრაკა... -კაი, მე მაშინ წავალ და შენ ოთახში ადი, ფეხზე არ გაცვია და გაცივდები_მუცელზე მოეფერა და

რამდენად ტკბილი არ უნდა იყოს ოცნება, რეალობა მაინც მწარეა [4]

აწ უკვე ჩემს ოთახში ვიჯექი და ვფიქრობდი მომავალზე. რა იქნებოდა ამის შემდეგ? აკოსა და ჩემ შორის რა ურთიერთობა იქნება? როგორი აღმოჩნდება უტა? იქნებ ისიც არჩილივით მოძალადე და არაკაცია? „ღმერთო შენ მიშველე“ გავიფიქრე და თავი ხელებში ჩავრგე. ხუთიოდე

როცა სიამაყე საკმარისი არ არის [8]

-ანა მესმის შენი...მაგრამ ჩემ შვილს ვეღარ დამიმალავ და ვერც წამართმევ...-იქნებ შენი არაა?_კითხა ანამ და მოუთმენლად დაელოდა მის პასუხს. -შენს თავს ნუ აკადრებ ისეთ რამეს, რაც მე არ მიკადრებია...იმ წუთიდანვე, რაც დაგინახე, ზუსტად ვიცოდი, რომ ეს ბავშვი

რამდენად ტკბილი არ უნდა იყოს ოცნება, რეალობა მაინც მწარეა [3]

მე? მე რაც ვიგრძენი ძნელია სიტყვებით გადმოსცე. იმედგაცრუება, ზიზღი, სიბრაზე - ყველა ნეგატიური ემოცია ჩამისახლდა. ტკივილი, სულის გაუსაძლისი ტკივილი, თითქოს ფიზიკური არ მაკლდეს. - რაა... რას ნიშნავს ქმარი? - ხმაჩამწყდარმა ვიკითხე. არჩილი კი ირონიულ