არეული გრძნობები (7)

ნიუ-იორკში საოცარი დრო გავატარეთ. მე და ალექსანდრე 24 საათი ერთმანეთზე ვიყავით მიწებებულები და მაინც არ გვყოფნიდა. თბილისში დაბრუნება არ მინდოდა, თუმცა მარის და გიოს საქორწილო საქმეებში უნდა დავხმარებოდით და სხვა გზა არ გვქონდა. -ბავშვებო! რადგან

არეული გრძნობები (6)

ენერგიის საოცარი მოზღვავება ვიგრძენი. ბავშვებს გავასწარი და სირბილით გავემართე ალექსანდრეს პალატისკენ. შევაღე თუ არა კარი, მაშინვე ალექსანდრეს თბილი მზერა შემომეგება და სიმართლე გითხრათ, ძალიან გამიკვირდა, თუმცა ამავდროულად უსაზღვროდ მესიამოვნა

არეული გრძნობები (5)

გათენებამდე ვმუშაობდი. დემეს გარეშე გაცილებით სწრაფად და ორგანიზებულად ვაკეთებდი საქმეს. შემდეგ კი იქვე მიმეძინა. -ღმერთო ჩემო, ნიტა ნორმალური ხარ?! - წამოიკივლა ვიღაცამ და ჩემი დაფეთებაც მოახერხა. ისე წამოვჯექი მოულოდნელობისგან, რომ ძირს გემრიელი

არეული გრძნობები (4)

ვერ წარმოიდგენთ მეორე დღეს რა ენერგიულად წამოვხტი ფეხზე. ჩემი დიდი ჩემოდანი გადმოვიღე და დიდი მონდომებით დავიწყე ტანსაცმლის ჩალაგება. -მომენატრები საზიზღარო - ოთახში შაკო შემოვიდა და ჩემს საწოლზე წამოგორდა. -მეც მომენატრები - გავუღიმე და თან ოთახში

არეული გრძნობები (3)

მომენტალურად ვიგრძენი მუცელში გაჩენილი პეპლების ფართხალი. თვალს არ მაშორებდა, თითქოს მიწვევდა. სასმლის გამო გარშემო ყველაფერი ტრიალებდა, თუმცა დემეს აშკარად ვხედავდი. გაუნძრევლად იდგა თუმცა ჯიუტად ვგრძნობდი მისგან წამოსულ მუხტს. სავარაუდოდ მეც

არეული გრძნობები (2)

საკმარისი იყო რამდენიმე წამით თვალი არ მომეშორებინა და შევამჩნიე როგორ დაეძაბა სხეულში ყველა კუნთი. თვალები უფრო გაუნათდა და ტუჩებზე დამაშტერდა. მართალია გაშეშებული იყო, თუმცა წინასწარ ვგრძნობდი მოსალოდნელი მომენტის მოახლოებას და გული ამიჩქარდა.

არეული გრძნობები (1)

-სასიამოვნოა - ორივემ ერთდროულად ვთქვით და ხელი გამომიწოდა. მეც ჩემი შევაგებე. მუცელში პეპლები ამითამაშდნენ. გაფართოებული თვალებით ავხედე სუსტ განათებაზე და მისი სავსე ტუჩები და მკვეთრი ცისფერი თვალები აღვიქვი. ვაუ, როგორი სიმპატიური ყოფილა...

არეული ოთახი

მე რომ გავიზრდები პატარა და საყვარელი სახლი მექნება.სახლი, სადაც ჩემი და თქვენი ოცნებები ყველაფერს დაიკავებს. პატარა, საყვარელი ბავშვებით და ცხოველებით სავსე სახლი. ერთი დიდი ბუხრიანი ოთახი მექნება. ბუხრის წინ ბევრი პუფი იქნება სადაც ჯდომა ძალიან

არეული ვარ...

წერას ვცდილობ.. ლექსებს ვწერ, ბოლო დროს ხშირად თავს ისე ვგრძნობ თუ არ დავწერე მართლა გავგიჟდები. თუ არ ვთქვი ყველაფერი, თუ არ ვაღიარე თუნდაც ჩემს თავთან ჭკუიდან შევიშლები, უბრალოდ რობოტი გავხდები, მგონია გრძნობები ისე ჩაიმარხება ჩემს გულში, რომ

არეული კაიფია

სიყვარული ავურიე დეკემბერში, ვადა გასულ საცხოვრებელს შეჩვეულმა... სიცივეა გადაქანცულ სექტემბერში, სათნოებამ მომიარა ჩემეულმა...