ალბათ არსებობს ბედნიერება... (2)

ესეც მეორე თავი. შემიფასეთ რა გთხოვთ ვიცი ბევრი შეცდომები მაქვს დაწერეთ კომენტარი თუნდაც ეს ყველაზე საშინელი კრიტიკა იყოს გთხოვთ

ალბათ არსებობს ბედნიერება... (1)

საღამომშვიდობისა, პირველად ვწერ ისტორიას... მაინტერესებს თქვენი აზრი ვიცი ბევრი შეცდომა მაქვს დ მირჩიეთ თუნდაც ეს კრიტიკა იყო... ღირს გაგრძლება?

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (დასასრული)

-ბატონო დავით სესილი მძიმე მდგომარეობაშია და არ ღირს ამ ყველაფრის გამო ამხელ ამბის აატეხვა... დიახ, ბატონო დავით ეს არარის რაღაც სასწაული, ბიჭს და გოგოს შეყვარდათ ერთმანეთი, მერე?.. მერე ის ბატონო დავით, რომ ამაში

შემთხვევითობა არ არსებობს (6)

შიგნით შევიდა და ოთახში გეგა ვერ იპოვა. თანდათან ხვდებოდა, რომ ძალას კარგავდა, მაგრამ გადაწყვიტა ფოიეში ჩასულიყო და იქ მოეძებნა. ლიფტის შიშით ისევ ფეხით გადაწყვიტა ჩასვლა. ძლივს ჩააღწია ფოიეში, მაგრამ იქ არავინ არ ჩანდა, არც მოსამსახურე პერსონალი.

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (9)

შუაღამე იყო, კარების გაღების ხმამ რო გამოაფხიზლა... თხელი პიჟამოების ამარა ვიწქი დიდ ლოგინში და გაყინული სხეულის გათბობას ვცდილობდი... ფეხის ხამაზეც კი ვცნობდი დამიანეს უკვე, თვალები მაგრად დავაწირე ერთმანეთ და რაღაცის

წესები იმისთვის არსებობს, რომ დაარღვიო! (9) დასასრული

რატომღაც ბოლო წესი ძალიან რაღაცნაირი გამოვიდა,ჩვენი ამბის თხრობას ვასრულებ და თამამად შეგვიძლია განვაცხადოთთითოეულმა წყვილმა,რომ ერთადერთი წესი იყო,რომლის დარღვევა არც გვიცდია!..რა თქმა უნდათავში არც ერთ გოგოს არ მოგვსვლია,რომ თუ კი ჩვენს ბიჭებთან

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (8)

ამის თქმა იყო და გავშრი.. არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა.. ამაზე არასდროს დავფიქრებულვარ... მომწონს?თუ?..არა არანაირი თუ არ არსებობს, ნუ ჯერ-ჯერობით... დამიანე და მე,მე და დამიანე ,სესილი და დამიანე...არასდროს მიფიქრია დამიანეზე სხვათვალით

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (7)

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! ამდენი ტკივილის მერე შეიძლება ბედნიერება არსებობდეს? ან იქნებ საერთოდ არ არსებობს ეს ბედნიერება და ამდენ ტკივილს შეჩვეულებს გვგონია რომ ბედნიერაბა მოვიდა, ან იქნებ ეს ბედნიერება ტკივილია თუმცა იმაზე მსუბუქი ტკივილი

წესები იმისთვის არსებობს, რომ დაარღვიო! (9)

მეორე დღის ნაშუადღევის 4 საათამდე ყველას გვეძინა.მე ნელ–ნელა გავახილე თვალები,რაღაც ძალიან საშინელი გრძნობა მქონდა სხეულში და თავში აუტანელ ტკივილს ვგრძნობდი.ქუთუთოები მძიმედ და რთულად გავახილე,თითქოს თან მინდოდა ჩემს ბიჭთან ყოფნა და თან ვერც

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (6)

. 15 წლის ვიყავი როცა დედა და მამა გაშორდნენ.. დედა ღალატობდა მამას.. მამა კი იმ დროს საქართველოში ძალიან ცნობილი ბიზნესმენი იყო და ეს ყველაფერი მისი კარიერის შეურაცხყოფად მიიღო და დედას გაშორდა.. დედამ კი ეს ყველაფერი მის დამცირებად და თავი