არჩევანი (თავი 12)

ბატონი თორნიკე თვალებში მიყურებს და მოულოდნელ კითხვას მისვამს. - წეღან რა მოხდა? - რაზე მეკითხებით?- ვეკითხები ჩურჩულით.

არჩევანი (თავი 11)

ისევ იწერება ეკრანზე უცხო ნომერი და თავი მძაფრ-სიუჟეტიან ფილმში მგონია. შეშინებული ვავლებ თვალს ოთახს და მწვანე ღილაკს ვაწვები. მობილური ყურთან მიმაქვს და ამ ბოლო დროს ამოჩემებულ სიმღერის მელოდიას ვისმენ. "Life Goes On" მღერის ფერჯი და ადგილზე

არჩევანი (თავი 10)

- მიშველეთ- ვგმინავ ხმამაღლა და ბალიშს გვერდით ვაგდებ. - რა იყო თეო?- მეკითხება გაწეწილი ნანუკა. - რა მოხდა გუშინ გაიხსენეთ გთხოვთ და მეც გამახსენეთ. თორემ თავს მოვიკლავ. - რა ხდება?- განერვიულებული ლენა წინ მიჯდება ხალიჩაზე.

არჩევანი (თავი 9)

- მოდით მე ვისაც ვურეკავდით ის იყავით- ზედმეტად ხავერდოვანი ხმა ისმია ოთახში და ჟრუანტელი მივლის. - კარგიი- ვპასუხობ მორიდებული მთვრალივით და დაბუჟებულ სახეს ვისრესს. თუ ვიცოდე სადა მაქვს თვალი ან ცხვირი მე მოვკვდე. - იქნებით ჩემი თეონა?- მეკითხება

არჩევანი (თავი 8)

და აი შაბათიც დადგა. ნანუკა და ლენა 8 საათზე დამადგნენ თავს. მათი შემყურე ძალა მემატებოდა და უკვე მერამდენედ ვწირავდი მადლობას ღმერთს აღარ მახსოვს მათი ჩემს ცხოვრებაში გამოჩენისთვის. ბავსვებს ჯერ კიდევ სძინავთ მაგრამ მე ბარგი უკვე მმზადა მაქვს.

არჩევანი (თავი 7)

უკვე თვეა რაც მუშაობა დავიწყე. რომ გითხრათ უამრავი საქმე მაქვს და ძალიან ვიღლებითქო, მოვიტყუები. ზარებს ვპასუხობდი, შეხვედრებს ვნიშნავდი, რესტორნებსა და სასტუმროებში ნომრებს ვჯავშნიდი, ბატ.თორნიკეს მითითებებს ვასრულებდი, საბუთებს ვახარისხებდი,

არჩევანი (თავი 6)

ძალიან დიდი ბოდიში რომ ასე დავაგვიანე. მერე კიდევ უფრო დიდი ბოდიში რომ ასეთ პატარა თავს ვდებ. მთელ ოჯახს შვებულება აქვს და ლბათ გესმით ჩემი. არ გამინაწყენდეთ. ხვალაც დავდებ. ოღონდ ჩემთან იყავით. გკოცნოთ და კიდევ უამრავჯერ გებოდიშებით. პატივისცემით

არჩევანი (თავი 5)

ტელეფონით ხელში გათიშულს ორი წუთით მაცლიან გოგონები, მერე კი ერთდროულად იწყებენ ქოთქოთს და მილიონი კითხვის დასმას. - ვინ იყო და რაო?- მეკითხება ნანუკა. - გოგო თორნიკემ დაგირეკა ახლა შენ?- ალმაცერად შემომყურებს ლენა. - მომავალი ბოსი იყო გოგო?- ახლა

არჩევანი (თავი 4)

ბატონ თორნიკეს ვახლავარ- გაყვირის თეატრალურად და ქარიშხალივით დაქრის ოთახში.- როგორ მომნატრებიხარ ბიჭოოო, რომ დაგინახე მერე მივხვდი- როხროხებს ხმამაღლა და ჩვენს შორის ეკვეხება. მე ხელის ჩამოურთმევლად ვიხევ უკან და საკუთარ ნივთებს ვკრებ.- შეცვლილხარ

არჩევანი ( თავი 3)

მთელი ხმით ვიწყებ კისკისს და ხან საკუთარ მუხლებს ვაწყდები და ხანას სავარძლის საზურგეს. ჩემს კისკისზე ისიც იღიმის, მართალია დაბნეული და ჩემს ნორმალურობაში დაეჭვებული, მაგრამ მაინც იცინის. წინ იხრება და მუხლებს იდაყვებით ეყრდნობა, ინტერესით მაკვირდება