ღამისფერი განთიადი (ნაწილი-2)

– ბანალურ კითხვებში, ალბათ “აქ საიდან გაჩნდი?” ან “აქ რას აკეთებ?” იგულისხმე. – დავიჯერო, არც ერთი მათგანის დასმა არ გინდა? – საუბრის პარალელურად, წიგნს შეუჩერებლად ხურავდა და ხსნიდა ის. ლინდას გაეღიმა. – არ მინდა, რადგან იმ ადამიანივით

ღამისფერი განთიადი (ნაწილი-1)

— რაზე ამბობ? — მას შემდეგ არ ჩანხარ, რაც შენ და ანდრო, ცხენით ერთად მობრძანდით სახლში, — თავისი ოთახისკენ გაუძღვა იგი ლინდას. — არ მეტყვი რა ხდებოდა? — მშვენივრად იცი რაც ხდებოდა. რომ მოვედით, ფანჯარაზე დასაბერტყი ლეიბივით იყავი გადმოფენილი.

განთიადი (სრულად)

-21 ოქტომბერს, ძალიან ლამაზი თეთრი კაბით, ბევრი ხალხის წინ, მინდა შენი ცოლი დავირქვა, მინდა ყველამ დაინახოს, როგორ მეყვარები სულ. -სულ გაგიჟდი ხო? სიცილით ამოთქვა, გაკვირვებულმა მასპინძელმა. -სხვა გზას მიტოვებ? ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ. არ

განთიადი (დასასრული)

-21 ოქტომბერს, ძალიან ლამაზი თეთრი კაბით, ბევრი ხალხის წინ, მინდა შენი ცოლი დავირქვა, მინდა ყველამ დაინახოს, როგორ მეყვარები სულ. -სულ გაგიჟდი ხო? სიცილით ამოთქვა, გაკვირვებულმა მასპინძელმა. -სხვა გზას მიტოვებ? ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ. არ

განთიადი (მეთორმეტე თავი)

-გახდები ჩემი ცოლი? ამღვრეული თვალებით ამოხედა ქვემოდან. პირზე აიფარა ორივე ხელი გოგონამ, სიტყვებს ვერ უყრიდა თავს. მწვანედ მოელვარე სფეროებიდან, თამამად გადმოკვეთეს ცრემლებმა ჯებირები. მამაკაცის პირდაპირ ჩაიმუხლა ისიც. -კი! -რა თქვი? შენ რა

განთიადი (მეთერთმეტე თავი)

-აქ ვარ, არაფერი მჭირს, შენთან ვარ, რაღატო ტირი?! -ალბათ ეს შიში მეყოფა, მთელი ცხოვრება საზიდად. -მთელი ცხოვრება, ჩემთან ერთად ბედნიერება უნდა ზიდო, შიში და ტკივილი დავამთავროთ რა. -მეშინია ძალიან, კიდევ არაფერი გააკეთონ. პოლიციაში უნდა წავიდე.

განთიადი (მეათე თავი)

დასწვდა მამაკაცის ტუჩებს, ყველა ნაკვთი დაუკოცნა სახეზე. თვალები მიენაბა ლუკას. კარგავდა გონებას. არსაიდან გამოჩნდა ნაცნობი მერსედესი, პირველად რომ მტრობას უქადდა გასაჭირში მყოფთ. იმედი იყო, თუ უიმედობა, ვერ მიხვდა დეკა, თედოს დანახვისას.

განთიადი (მეცხრე თავი)

-მადლობა, რომ ხარ ჩემთან ლუკა. -კოცნის შემდეგ, მადლობა გაგახსენდა მხოლოდ? -კარგი რა… მორიდებულად გაიხედა გვერდით გოგონამ, ვერ გაუსწორა თვალი, გულით საყვარელს. -შენ თვალს მარიდებ გოგო? არ თქვა, რომ შეგრცხვა. -არ ვიტყვი. -რა ლამაზი ხარ, დეკა.

განთიადი (მერვე თავი)

-იყავი, მე გავალ ტაქსით. -კარგი მართლა კიარ მოგიტაცებ, აი ნახე, შენით გამომყვები. -დემეტრე გეყოფა, აღარ მეცინება უკვე. -მეყოფა, თორემ მცეემ?! -მოგიწევს, ვატყობ.

განთიადი (მეშვიდე თავი)

მიუახლოვდა ქალს, ჩამოუსვა ლოყაზე საჩვენებელი თითის ზურგი. მოწმინდა ცრემლი, სიხარულს და მადლიერებას რომ დაედინათ ქალისთვის. გაუნაწილა გულში მყოფი, ყველაზე დიდი გრძნობა.