დაუვიწყარი (11.ნაწილი პირველი)

თორნიკეს წასვლის შემდეგ, ქვემოთ ჩავედი და მამასთან ერთად ვისაუზმე.. არ გვისაუბრია, მამას არ უყვარს, როცა ჭამის დროს ვლაპარაკობ.. ბავშვობიდანვე მიმაჩვია სუფრასთან ჩუმად ყოფნას. -მორჩი?

დაუვიწყარი (10)

ცუდად გახდა. ღმერთო, როგორ მესიამოვნა ის აკანკალებული ხელები, რომლებიც მომხვია. ჩემი გეგმა ადვილად განხორციელებადი აღმოჩნდა. მოიცა ვახტანგ, შენც ისე დაკარგავ საყვარელ ადამიანს, როგორც მე დამაკარგვინე! დავიფიცე და არ შეგარჩენ! მერე რაა თუ მეორე

დაუვიწყარი (9)

საწოლზე ვიწექი და ისევ თორნიკეზე ვფიქრობდი.. ღმერთო, ვერაფრით ამოვიგდე მასზე ფიქრი თავიდან.შუქი ჩამქრალი მქონდა, სიბნელეში ვერაფერს ვხედავდი. მხოლოდ ძველი ხის ტოტები ჩანდა ფანჯარაში, რომელზეც შემორჩენილ თითოოროლა ფოთოლს ქარი

დაუვიწყარი (8)

*გადავინაცვლოთ 6 წლით უკან: -თორნიკე! ოთახში ვიყავი, როცა დედის ხმა გავიგე. -ჰო დედა. ოთახიდანვე დავუძახე, გასვლა შემეზარა. -უკვე მეხუთედ გეძახი. მზადაა ვახშამი. -აუ, არ მშია დე აღარ უპასუხია, მაგრამ რამდენიმე წამში ჩემი ოთახის კართან გაჩნდა.

დაუვიწყარი (7)

საღამომდე ოთახში ვიყავი.გავიგე როგორ მოვიდა მამა. მაკას ვახშმის ამოტანა ოთახში ვთხოვე, ისიც რათქმაუნდა დამთანხმდა.ოთახში ვივახშმე, ინტერნეტში დავძვრებოდი.ყველანაირად ვცდილობდი ფიქრები გამეფანტა გონებიდან.რატომ ვფანტავდი? იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი

დაუვიწყარი (5-6)

განმიმარტა, მე თავი დავუქნიე..ხელს ისევ არ მიშვებდა.ძლიერად ვეჭირე და ვხვხდებოდი, რომ კიდევ დიდხანს არ აპირებდა გაშვებას.. გამორთულ ექსკალატორებთან მივედით.ეს მოძრავი კიბეები ყოველთვის მასინებდა, ჩემი სისუსტე იყო.ამიტომ მეტროთი სიარულს ყოველთვის

დაუვიწყარი (4)

წინა შეცდომა გავითვალისწინე და თორნიკესთან წინასწარვე დავიჭირე დისტანცია.გაეღიმა, თავიდან არ მეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ მერე ხელი მომხვია და მიმიკრა.იმდენად ძლიერი მკლავები ჰქონდა, თავის დახსნა ვერ მოვახერხე.ჩვენი მოძრაობა ჩახუტებასა და მოფერებას

დაუვიწყარი (3)

ორ საათზე უყოყმანოდ გავიპარე აივნიდან.გზაჯვარედინთან შავი მანქანა დამხვდა.წინ ნინი და მისი შეყვარებული-ნიკა ისხდნენ.. საშინლად არ მომწონს ეს ბიჭი. -ვიცოდი, რომ უმაკიაჟოდ იქნებოდი. გამიღიმა ნინიმ და კაბა მომაწოდა. -აქ გამოვიცვალო? გაკვირვებულმა

დაუვიწყარი (2)

-ანასტასია! დაბრუნდი ოთახში, საუბარი არ დაგვიმთავრებია! მამის ასეთ ტონს უკვე ჭკუიდან გადავყავდი.ისე მინდოდა მეღრიალა და ყველაფერი ამომენთხია. -ვის ვესაუბრები მე?! ანასტასია! -მამაააააა! აღარ ვარ პატარა! 17ის ვხდები. -ღმერთო! შენ 17 წელი ბევრი

დაუვიწყარი (1)

მოკლედ ეს ისტორია ადრეც იდო. და ახლაც დავდებ. .თავი საშინლად მტკიოდა.. თვალები მძიმედ გავახილე.. ოთახში ჯერ კიდევ ბნელოდა..წამოდგომას შევეცადე, მაგრამ დამძიმებული სხეული ვერ დავიმორჩილე.. გვერდი შევიცვალე.. შიშველი ზურგის დანახვაზე ჩამეღიმა..