განა გინდა სხვა დრო ?

მესმის, ხან არ მესმის... ეს გრძნობები მგესლის. ეს ფიქრები მესვრის, ჩემი თავი მეც მზიზღს.

დრო მოვა *1თავი*

ცხოვრება ხანმოკლეა... როცა გვგონია რომ ამ ქვეყანაზე დიდხანს ვიქნებით შეიძლება ეს ფიქრები უეცარმა სიკვდილმა დაანგრიოს... ბევრი საუკეთესო ადამიანი დამიკარგავს ჩემს ცხოვრებაში... თითოეულის სიკვდილმა დამანგრია და მიწასთან გამასწორა... კი ხანდახან

დრო! თავი 21

- არ მჯერა რომ გამოვიდა გაეკრიჭა კისერზე ხელები მოხვია და ბედნიერებისგან მოეხვია, უცებ მოშორდა შეხედა მადლობა გადაუხადა ლოყაზე აკოცა და სრულად მოშორდა, - აუ 'ქმარი' ვარ თუ პრობკა, რა ლოყაზე მკოცნი თქვა თუ არა მაშოს თვალები გაუფართოვდა გული უცებ

დრო ვერ კურნავს იარებს (7)

ლეო მას მერე იდგა აივანზე და ცარიელ სივრცეს გაჰყურებდა რაც სანდრომ მანქანა დაქოქა და წავიდა. იმ წუთას გააცნობიერა, რომ სახლში შებრუნების მიზეზი აღარ ჰქონდა. ჯერ ისევ ესმოდა როგორ დააბიჯებდა ოთახში მისი ცოლი და საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა.

დრო ვერ კურნავს იარებს (6)

ლეილა სულ ახალი ჩაძინებული იყო საწოლში ,რომ შეირხა. თავი წამოსწია, მაგრამ სუნთქვა უჭირდა. თითი დიქტოფონს ძლივს მიაწვდინა საიდანაც ირეკებოდა და სიგნალი სამზარეულოში ისმოდა. თუ რამე დასჭირდებოდა ყოველთვის ასე იქცეოდა. მსახურიც მასინვე გამორბოდა მის

დრო ვერ კურნავს იარებს (5)

26 წელი გავიდა მაგრამ იმაზე არ უფიქრია თუ როდესმე ერთმანეთს შეხვდებოდნენ როგორ მოიქცეოდა. გაბრიელმა დეიდის მზერა დაიჭირა და მიხვდა როგორი მძიმე იყო მისთვის ეს დღე. გაბრიელისთვისაც არ იყო ეს დღე მარტივი ,ერთხელ და სამუდამოდ შეხვდა თავის წარსულს და

დრო ვერ კურნავს იარებს (4)

უკანა გზაზე ორივე ჩუმად იჯდა მანქანაში. მაიკოს პატარა სტიკერი ეჭირა ხელში რომელზეც მასპინძელმა ‘’ალექსანდრე მოსიძე’’ წაუწერა. თუმცა ამის გარეშეც არ დაავიწყდებოდა არასდროს მისი სახელი და გვარი. ხანდახან თვალი გაეპარებოდა მისკენ და აშტერდებოდა,

დრო მიდის მოგონებები კი გვრჩება 3

დღეს რატომღაც ადრე გავიღვიძე,მზიანი დღეა და კარგ ხასიათზე დამაყენა. უცბად გამახსენდა ექიმთან უნდა წავსულიყავი დიღომში, წამოვხტი და შევედი აბაზანაში,ჩავიცვი,ვჭამე და ტემპიანი ნაბიჯებით გავეშურე კლინიკაში. მარშუტკას ძალიან დიდი ხანი ველოდებოდი

დრო ვერ კურნავს იარებს (3)

დილით გაბრიელს, რომ გაეღვიძა კატო უკვე სუფრას შემომჯდარი დაუხვდა. გემრიელად მიირთმევდა და თან რაღაცას ღიღინებდა. -შენი განწყობით თუ ვიმსჯელებთ ისევ მოიგე. -მოგება რბილი ნათქვამია. გავასწორე მიწასთან._ ხმას უმატა გოგონამ._კარაქიანი პური გინდა?

დრო მიდის მოგონებები კი გვრჩება 2

თქმა ვეღარ მოვასწარი უკვე გათიშა,უარს ვეღარ ვეტყოდი თან სხვა რა საქმე მქონდა , დავურეკე გვანცას გავემზადეთ და წავედით ლიკასთან. მუსიკა ჩართული და თან ცეკვა ცეკვით გაგვიღო კარები. ჩვენც კარგ ხასიათზე დავდექით და ცეკვა ცეკვით შევედით. -გადაწყვეტილია