ჯანდაბა! ისევ ეს სიზმარი

ორი თვის წინ ჩემს მეგობრებთან ერთად კაფეში ვიყავი. ჩვეულებრივი ნაცრისფერი დღე იყო, არაფრით გამორჩეული. სამსახურიდან ყავის დასალევად გამოვედით. უბრალოდ ყავას ვსვამდი და არაფერზე ვფიქრობდი, უფრო სწორად ჩემს ცარიელ,მოსაწყენ ცხოვრებაზე. ქუჩას

ეს სიყვარულია? (თავი 2)

ამას აქ რაუნდა? კიმაგრამ ეს ბიჭი ის არ არის ვინც წყალი შემასხა? ჩემს სკოლაში რა ესაქმება? ნუთუ აქ გადმოვიდა? არარსებობს ვაიმე. ღმერთო რა დავაშავეე? არა პატარპატარა ცოდვები კიმაქ მაგრამ.ისე მეტიც მეკუთვნის.

რა საოცარია ეს სამყარო (2)

მას შემდეგ, რაც ის გოგო ოთახში დავტოვე, ვერ მოვისვენე. სააბაზანოდან გამოვედი და ისევ მასთან გავედი. ისევ მშვიდად ეძინა, მის გვერდით, სავარძელში მოვთავსდი. ვუყურებდი გოგოს, რომლის სახელიც არ ვიცოდი

რა საოცარია ეს სამყარო (1)

მოკლედ, ეს ჩემი პირველი მცდელობაა რაღაცის დაწერის, მითხარით ღირს გაგრელება? შეცდომებისთვის ბოდიშს გიხდით... ეს არაა ნამდვილი ისტორია, იმედია მოგეწონებათ

წყეულიმც იყოს ეს მარტოობა

ეს ზამთარი მაინც არ მიყვარს, ცივია და თვითმკვლელობა უფრო მინდება წადი მომშორდი შე სუსხიანო,ცივო ქმნილებავ პაწაწინა სიყვარულიც ნუ წამართვი, მე ის მჭირდება

ეს არის სამართალი?!

დილის 9 საათი იყო როცა გავიღვიძე.ზაფხულის თბილი დღეა ჩავიცვი და ქუჩაში გავედი სასეირნოდ,არემარე რატომღაც დუმდა,თითქოს შემეშინდა როგორ შეიძლება ზაფზულის თვეში სიჩუმე.თითქმის ერთი საათია აქეთ-იქით დავსეირნობ მაგრამ ერთი ადამიანიც კი არ

წყევლა 20 (ნუთუ ეს მართლა ხდება?)

-არა ნუ გეშინია არ მოგკლავთ სხვა გზა ვიპოვნეთ საზეიმოდ გამოუცხადა ნიკოლასმა .ენჯი დაიბნა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია -ნუ გეშინია მევთქვი უბრლოად უნდა უყურო გაიცინა ნიკოლასმა და ენჯის ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა დიდი საწოლისკენ მიატრიალა ნიკოლასმა და

სულ ეს ვართ?! ადამიანები (სრულად)

ერთი ამბავი მინდა მოგითხროთ. ამბავი ბიჭზე, რომელმაც არ იცის რა არის ცხოვრება. ბიჭზე, რომელიც ყველაფრის მიუხედავად ცოცხალია და ცხოვრობს ჩვენს შორის. ან შეიძლება აღარც ცხოვრობს არ ვიცი. რამდენიმე თვის წინ უნივერსიტეტის გზას ვედექი.

ეს დეკემბერია. ბოლო ჟამი ჩემი ყვავილობის.

ეს დეკემბერია.ბოლო ჟამი, ჩემი ყვავილობის.ვზივარ ჩემს მოქანავე სავარძელზე, წელზე ადიალი მახვევია. ჩიბუხის ბოლში გახვეულს, ძლივს ვახერხებ, შეთეთრებულ მთებზე თვალის შევლებას. სახლში ბუხარი ანთია, მაგრამ გარედან, ძირგამომპალი აივნის სიჩუმე, უფრო

ეს დასაწყისია , შენ არ დაგვიწყებივარ ! - სრულად

- გამოიცვალე კლუბში წავიდეთ - ოთახში შემოვარდა ემილი . - ემილი სამეცადინო მაქვს - მსუბუქად გაუღიმა და პასტის საწკაპუნებელი მხარე ნიკაპზე დაიტკაცუნა . - ნინია გეყოს რაა - აბუზღუნდა როგორც ყოველთვის - არასდროს არ დავდივართ არსად , იცი რა ? ვიყოთ