მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 1)

ზღვაში დაკარგულ ჰორიზონტს გავყურებდი და ვწუხდი, რომ ცხოვრების ახალი ეტაპის დაწყება ამ საოცარი ფერების გარეშე მომიწევდა. უსასრულობიდან მოქროლილმა ნიავმა სექტემბრის სიგრილე მომიტანა და თვალები უნებურად დავხუჭე. არასდროს მიგრძვნია იმდენი სიცოცხლე,

საქანელა (თავი 4)

დილის 5 საათი ხდებოდა, ნიკოლოზმა მანქანა სახლის ეზოში, რომ შეიყვანა, გვერდზე მჯდომი მარიამი თვალებს ძლივსღა ახელდა, ერთი სული ჰქონდა საწოლში როდის დაწვებოდა და დაიძინებდა

...რომ არ უნდა გიყვარდეს (25 თავი)

თითქოს თავს მარიდებდა და თუ ჩემთან იყო, სულ იმაზე მელაპარაკებოდა, რომ ჩემს დაკარგვას ვერ გაუძლებდა და რაც არ უნდა მომხდარიყო არ მიმეტოვებინა... გიჟს ვგავდი მისი ასეთი ცვლილებით. ბევრჯერ ვცადე მიზეზის გარკვევა, მაგრამ არ მეუბნებოდა... მეც მასთან

ჩემზე უნდა დაგელაპარაკო... (თავი1)

"დღეს ლეოს უნდა შევხვდე, ამ ზაფხულს შევრიგდით. შვიდი თვე დაშორებულები ვიყავით. მაბედნიერებს, დედოფალივით მექცევა, შენსავით. თუმცა, იმ განსხვავებით, რომ ლეო მიზიდავს, აღმაგზნებს. შენთან კი ეს არ მემართებოდა. ლეოსთან მომავალი მაშინებს, ბევრი რამის

იძულებითი ქორწინება 12 თავი

მიასთვის სახლში დაბრუნება იმაზე რთული და მძიმე აღმოჩნდა ვიდრე წარმოედგინა, იმის გააზრება რომ ამიერიდან ვეღარაფერს გააკეთებდა დამოუკიდებლად რაც სურდა

სიცოცხლისა და სიკვდილის თამაში (თავი მეორე)

გზაში ნენეს ნათქვამზე ფიქრობდა ის პატარა არსებაც კი ხვდებოდა, რომ უკვე ძალიან აგვიანებდა და უნდა გაემხილა გრძნობები. საჭესთან მჯდომი გეგმას ადგენდა, როგორ ეთქვა ნიცასთის ყველაფერი. ეშინოდა მისი რეაქციის,შეიძლება

...და მზე ამოვიდა (მეხუთე თავი)

ნოე მოგწონს? - მკითხა მან. ისევ მკაცრი ტონი ჰქონდა.მე ცოტა დავიბენი. გამახსენდა ნოე. მისი აღნაგობა, საუბარი, მასთან ცეკვა, ბუხართან ძილი და ყველაფერი. ამაზე ჩაფიქრებულმა ხმის ამოღება ვერ შევძელი.-ასეც ვიცოდი!- შემომხედა

შეჯახება ზევსთან. (თავი 7)

-კიდევ კარგი_თითქოს ლოდი მოხსნეს გულიდან ისე ამოისუნთქა გოგამ. ნინი კი იმასაც ვერ ხვდებოდა იმ წუთას რას გრძნობდა. სანამ არ ნახავდა, საკუთარი თვალით არ შეხედავდა, არ დაუთვლიდა თითოეულ ამოსუნთქვას, ვერ მოისვენებდა.

იძულებითი ქორწინება 11 თავი

ლალი იატაკზე იჯდა და ცრემლებად იღვრებოდა, შეშინებული მარიანა რომელსაც ვერ გაეგო თუ რატომ ტიროდა ყველა შეშინებული დედას მიჰკროდა გულზე და ხმას არ იღებდა

ლანგრით მორთმეული ( თავი 16)(დასასრული)

ასე მგონია, ბედნიერების რამოდენიმე საფეხურს ერთიანად გადავახტი და პირდაპირ მწვერვალზე აღმოვჩნდი. ანდროს კოშმარები იშვიათად, მაგრამ მაინც ბრუნდებიან ხოლმე, ყველანი ჩვენი წარსულებიდან მოვდივართ და ზოგიერთი რამ, რაც ამ წარსულში ხდება, თავს არასდროს