ურეკის მზის ქვეშ (თავი IV)

-ჩემი ჭქვიანი პრინცესა. - თავზე კოცნის ლევანი. (მოიცა რაო? პრინცესაო? მომესმა ხომ?! ახლა გააჩერეთ მანქანა ეს ორი უნდა დავანაწევრო..! რას მიმალავთ ხალხნო?) მკვლელ მზერას ვჩუქნი გაწითლებულ ნუცას, რომელიც

მეზიზღები არაბულო (5 თავი)

- ბუტიაა- უფრო თავისთვის თქვა თან მე მიყურებდა და უცაბედად გავხედე.- გზას უყურე შენი ჭირიმე რაა. - გაეცინა და გზას გახედა. ფანჯარაში ვიყურებოდი.- ბუტია არა უფრო არანოემალური ვარ შენნაირ შეშლილს რომ ჩავუჯექი მანქანაში

მათანელ 18+ /თავი 2/

"- შენ იმედი ხარ, რომელიც არასოდეს არ უნდა ჩაქვრეს.- თქვა ქშენით მათანელმა ისე, რომ თან არ წყვეტდა ჩემს თვალებში ყურებას. ალბათ სწორედ ეს იყო, ის ერთადერთი სიყვარული, რომელსაც ორივე დიდხანს ვეძებდით. "

მეზიზღები არაბულო (4 თავი)

იმ ამბებიდან მთელი ორი კვირა იყო გასული.გოგონები ერთ-ერთ ბარში ვისხედით, ვინაიდან და რადგანაც უნივერსიტეტიდან ცოტაოდენი დასვენების აღება შემეძლო, თავი გავითავისუფლე. ადგილსამყოფელი ნენემ დაგეგმა

სიგიჟის ზღვარზე (12 თავი)

მიამ თორნიკეს შეხადა თუარა მაშინვე იგრძნო რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო მაგრამ მისთვის სულერთი იყო, ის თუ რახდებოდა თორნიკეს თავს, ამიტომაც კითხის დასმა არც უფიქრია, თავგზაბნეული თორნიკე მიას გვერდით დაჯდა და

Him and I(თავი 6)

ქეთი დგას და ამ ყველაფერს ისმენს უცებ მობილური და ჩანთა უვარდება ხელიდან და სანდრო ტრიალდება *სანდროსთან* ხმა მესმის და ვტრიალდები ეს ხომ ქეთია ქვევით რომ დავინახე იოანესთან, როგორ ვერ შევნიშნე მისი ამოსვლა სპეციალურად ამოვედი აქ. ჯანდაბა ყველაფერი

ურეკის მზის ქვეშ (თავი III)

-ცუდად ხარ? - გვერდით მიჯდება და ჩემს ხელს იღებს. მისი ხელი ზედმეტად გახურებულია, რაზეც უარესი ისტერიკა მეწყება. -აუუ, ჩაიწიე რაა... სიცხეს აფრქვევ. - საწყლად ვეუბნები, რაზეც ეცინება. მე მიმიკას არ ვცვლი

ჩემი საოცნებო ბიჭი (3თავი)

როდესაც წამოვედი ვფიქრობდი ნეტა რატომ მომექცა ასე.ლიამი უკან მომსდევდა. მან ხელზე ხელი მომკიდა და შემაბრუნა.მე: რასაკეთებ ხელი გამიშვილიამი: არ გაგიშვებ! მან უცებ ჩამეხუტა. არც კი ვიცოდი ესე თუ მოხდებოდა.

სიყვარულმა იცის (15 თავი)

მთელი ღამე ფიქრობდა საკუთარ საქციელზე. ფიქრები წამითაც არ აძლევდა დაძინების საშუალებას. უყვარდა, ისევ ძალიან უყვარდა ლევანი. მის გარეშე სუნთქვაც კი არ შეეძლო თავისუფლად. მაგრამ პატიება განა ასეთი ადვილი იყო?

მათანელ /თავი 1/

"- მე გხედავ შენ, ევა.- მითხრა მან და ცალი წარბი ზემოთ ასწია. - და რა ფერია ჩემი სამყარო, მათანელ? - გაზაფხულის მომლოდინე იმედისავით კიაფდება შიგადაშიგ ფერადი სხივი, თუმცა უმეტესწილად სიცივე ბუდობს შენში. თითქოს შენს სხეულში ძალიან ცივი ზამთარია. "