იასამნის ხესთან (ნაწილი 5)

გოგოებს უკვე მოესწროთ ღვინით დათრობა დამიანეც მათთან ერთად იჯდა და სადღეგრძელოებში ჭიქას უწევდა. პატიოსნადაც სვავდა თან როგორც უფროს შეშვენის რჩევა დარიგებებსაც აძლევდა. - ზაფხულზე კარატეზე შეგიყვანთ ორივეს. დამიანეს ხმას გოგოების სასაცილოდ

იასამნის ხესთან (ნაწილი 4)

თბილისი კვლავინდებურად ხმაურობდა - თითქოს ქალაქი სუნთქვასაც კი ვერ ასწრებდა. გამოდარებულ ამინდს ქუჩებში ხალხის ტალღა მოჰყვა და ხმებიც ერთმანეთს ეჯახებოდა, როგორც უწყვეტი ქაოსი. სველი ასფალტი ჯერ კიდევ ინახავდა წვიმის სუნს, ჰაერში კი რაღაც უცნაური

იასამნის ხესთან (ნაწილი 3)

ყაზბეგის სიოს მოჰქონდა გრილი სუნი. თავი ოდნავ ასწია, სიწითლე შეეპარა ცისფერებს. სუნთქვის რიტმიც ირეოდა, მძიმდებოდა და წყდებოდა - თითქოს გული დარტყმებს ტოვებდა და სისხლი არ მიეწოდებოდა. ნენეს კაცის შუბლზე ჰქონდა შემჩნეული მკაფიო შრამი ახლა უფრო

იასამნის ხესთან (ნაწილი 2)

გაზაფხულის შემოსვლა უკვე აშკარად იგრძნობოდა - ახალი წამოსული ბალახის და აყვავებული ხეების სუნი ტრიალებდა ყველგან: ნენეს ოფისში, დამიანეს სამუშაო მაგიდასთან, მომთაბარე თამარის, ზუკას და ლილეს სულში, თორნიკეს წამლების სუნით გაჟღენთილ კაბინეტშიც კი.

იასამნის ხესთან (ნაწილი 1)

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება. ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი. წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.

იასამნის თვე (სრულად)

მზის სხივები გადაევლო ადრეული გაზაფხულით შეყინულ ქალაქს, თუმცა დიდი ხანია უკვე იმ სახლის დიასახლისი, რომლის ფანჯრებშიც სინათლე ასე შეუპოვრად ცდილობდა შეჭრას, გათენებამდე ახელდა ათასი დარდით ფერგამოცლილ თვალებს.

იასამნის ქურდები (სრულად)

გაფითრებული ნოვა არაადამიანური ღრიალით ეცა მოთეთრებულ იატაკს და გაცხოველებული მანამ ფშვნიდა ნარჩენებს,სანამ მტვრად არ იქცა.. სიზმარს გავდა მიმდინარე. კოშმარულსა და სისხლით სავსეს.. განცდა მიჩნდებოდა,რომ ცოცხალ ადამიანს კლავდა და მინდოდა

იასამნის სურნელი..

მხოლოდ ცხოვრება ვერ შეიცვლებოდა, ეს ყველას მოგვიწია! ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს იმ გოგოს ვჭირდები რომელსაც პირობა მივეცი რომ უკან აღარასდროს დავაბრუნებდი! თითქოს მინდა რომ ჩემს გვერდით იყოს, ერთობოდეს, უყვარდეს, გიჟდებოდეს ძველებურად! მე ის

იასამნის ქუჩა [5]

–სურნელი გაქვს, არანორმალური! – მეუბნება უეცარ კომპლიმენტს და ჩემსკენ მოემართება. მე ვუღიმი და ოდნავ ვიწევი, დაჯდომის საშუალება რომ მიეცეს. –ნუ იგონებ. – მეცინება და ფოტოების თვალიერებას განვაგრძობ.–რა იქნებოდა, იმ დღეს აივანზე რომ არ შემოსულიყავი,

იასამნის ქუჩა [4]

–რა არის უაზრობა? –ყველაფერი! ცხოვრობ, ცხოვრობ და აი, რა?! – ეცინება ჩარკვიანს. არ ვიცი, ჩემს გასაბრაზებლად ამბობს ამას თუ სრულ აგონიაშია ჩავარდნილი. –მეტი რაღა უნდა იყოს, ლუკა?! – გაოცებული ვწევ წარბებს და თვაებს სასაცილოდ ვქაჩავ. –უნდა იყოს! –