უფლის იმედი....(6თავი)

-არა ლანა გაგიჟდიი.ის ერთი დღე რო ვიმუშავე ეგეც მეყოფა.მიკვირს შენ როგორ ძლებ..რაც არ უნდა დიდი ხელფასი იყოს ჩემი ფეხი არ იქნება მანდ ასე რომ მოვრჩთ ამაზე საუბარს...სამსახურში ყელაფერი ჩვეულებრივად იყო,მშვიდად აკეთებდა ნანა თავის საქმეს..სახლში

უფლის იმედი....(5თავი)

ნანა დამშვიდებული დადიოდა მაგიდებს შორის,თითქმის შუაღამე იყო ლაშამ,რო უთხრა-შეგიძლია სახლში წახვიდე და დაისვენო -შენ გაგახარა ღმერთმა...როგორც იქნა ძლივს გადავაგორე ეს ღამე..აწი ლანა დაჩოქილი რომ მეხვეწოს აქ აღარ შემოვალ..ხო მაგრამ ლაშა

უფლის იმედი....(4თავი)

ნანას პასუხის მოლოდინში მშვიდად ჩაჰყურებდა ბლოკნოტს სადაც შეკვეთა უნდა ჩაეწერა..- ჯერ ვისკით დავიწყებთ..3 ვისკი-უთხრა ერთ-ერთმა და აათვალიერა ნანა, რაც ძალიან არ ესიამოვნა და ელვის სისწრაფით მოშორდა მათ მაგიდას..შეკვეთაც მალევე მიუტანა,ისინი

უფლის იმედი....(3თავი)

მთელი ღამე თვალი არ მოუხუჭავს ნანას,მხოლოდ გამთენიისას ჩაეძინა...დილას ჯერ ყავა მიირთვეს და შემდგ შეუდგნენ საქმეს..ლანა რომ არა ალბათ ყველაფერზე ხელს ჩაიქნევდა,მისი საუბარი სიამოვნებდა და ავიწყდებოდა თავის პრობლემები...შუადღეს ორივენი

უფლის იმედი....(2 თავი)

მიუხედავად იმისა,რომ სამსახურში დილით ადრიანად უნდა წასულიყო, მთელი ღამე ტირილში გაატარა ნანამ..ერთი რამ მკაცარად ჰქონდა გადაწყვეტილი:თავს შეაკლავდა და ბინას არ გააყიდინებდა.უხასიათოდ წავიდა სამსახურში,მთლიანად საქმეში გადაერთო,უსიტყვოდ აკეთებდა

უფლის იმედი....(1 თავი)

გაზაფხულის ბოლო დღეები იწურებოდა,მიუხედავად ამისა, საღამოობით მაინც იგრძნობოდა სასიამოვნო სუსხი..ნანა თავჩაქინდრული,თავის ფიქრებში ჩაძირული მიაბიჯებდა სკვერში..არ ჩქარობდა სახლში წასვლას,პირიქით დროს წელავდა რომ რაც შეიძლება გვიან მისულიყო სახლში,

ეცადე სიკვდილამდე შეინარჩუნო იმედი

1 კვირის წინ ჩემს ცხოვრებაში ალბათ ყველაზე აუტანელი სიტყვების მოსმენა მომიწია. 18 წლის ასაკში ექიმმა გაყინული და უემოციო ხმით მითხრა ,რომ თავის ტვინის კიბოთი ვიყავი დაავადებული და თუ სასწრაფოდ არ დავიწყებდი მკურნალობას მოვკვდებოდი.

იმედი (სრულად)

ჩემი პირველი ისტორიაა ძალიან გთხოვთ შემიფასოთ ჩემი პირველი ისტორიაა ძალიან გთხოვთ შემიფასოთ ჩემი პირველი ისტორიაა ძალიან გთხოვთ შემიფასოთ ჩემი პირველი ისტორიაა ძალიან გთხოვთ შემიფასოთ

უკანასკნელი იმედი (1)

უბრალო და არაფრის მთქმელი შაბათი იყო, უმეტეს წილად არაფრის მთქმელია ხოლმე ჩემი დღეები.არც მზის სხივებს გავუღვიძებივარ და არც ჟუჟუნა წვიმას.ჩვეულებისამებრ, გამოუძინებელზე გამოძინებული ავდექი.როცა საათს დავხედე პირველს სულ რაღაც 19იოდე

სანამ ვცოცხლობ იმედი მაქვს (2)

ავდექი და წამოვედი არაფრის თქმა აღარ დავაცადე ელენეს, ან რა აზრი ჰქონდა რაიმეს თქმას აზრს მაინც არ შევიცვლიდი, მივდიოდი ცარიეელ ქუჩაში და ვფიქრობდი ელენეზე, არ მინდოდა მაგრამ მაინც ვფიქრობდი, უცებ თავი გავაქნიე და ფიქრები თავიდან მოვიშორე, მინდოდა