ზღვასავით ლურჯი თვალები(ნაწილი 1)

ერთხანს თვალმოუშორებლად ავყურებდი საკმაოდ მაღალ, მიმზიდველ მამაკაცს ხორბლისფერი კანით, მსხვილი ტუჩბით, სულ ოდნავ კეხიანი ცხვირით, რომელსაც სახე სისრულეში მოყავდა და სრულყოფილებას ქმნიდა და... რაც მთავარია უძირო, ზუსტად ზღვისფერი მუქი ლურჯი თვალები,

ლურჯი ჩრდილების ქვეშ(სრულად)

- სად ხარ ? - სახლში დუდუ, სად უნდა ვიყო? გაიღიმა და ჩაი მოსვა. - 10 წუთში მოსვლას მოასწრებ? - ახალწელს გინდა დავასწრო? - თუნდაც - სად? - სადაც პირველად

ლურჯი ორქიდეა (სრულად)

-მეორედ არ გაბედო, და ეს სისულელეები არ გამომიგზავნო-მინდოდა ნათქვამი მკაცრად გამომსვლოდა, მაგრამ ხმის კანკალი ვერაფრით შევიკავე, როგორც კი სათქმელს მოვრჩი ზურგი ვაქციე და წამოსვლა ვცადე, მაგრამ მისმა ხელმა შემაჩერა, სწრაფად მომხვია წელზე ხელი და

მწვანე კეტი და ლურჯი ბოტასი (თავი 2)

მეორე ღამე იყო. უკვე უნდა დამეძინა რომ მოვიდა წერილი ვიფიქრე tekno boom-ი, ან რომელიღაც სხვა იყო. მაინც შევამოწმე და ნიკას მოეწერა: -ბოდიში

ლურჯი ნისლი (სრულად)

ლურჯი ნისლით იყო ამოვსებული იმ ღამით თბილისი... ლაპმპიონებსაც დაეწყოთ უკვე ჩაქრობა. კაცი-შვილი არ დადიოდა ქუჩებში. თითქოს, დილისა და სიახლის შიშით შეყუჟულიყო შინ ყველა. რამდენიმე ღამენათევი, თვალებჩაშუპებული, კულულების ნელი რხევით მოდიოდა

ლურჯი გიტარა

-გამიჩერეთ. - ვიძახი გახარებული. ავტობუსიდან ჩამოვდივარ და იმ ქუჩისკენ მივრბივარ, სადაც ის მუსიკოსი დავტოვე. იმედით ვარ სავსე რომ ის ისევ იქ არის და მიცდის, თითქმის უკვე მივედი, უკვე იმ ადგილას ვარ ,მაგრამ ქუჩა უკვე ცარიელია. არაფერი აღარაა

ლურჯი სხივები (სრულად)

მოგვიანებით, გაბო დაწერს, რომ სიყვარული ყველაფერზე უფრო მეტად სხვანაირია და ის ბრუნვადია. სიყვარულს არ აქვს კუთხე, რომ მისგან დაღლილმა თავი შეაფარო, ცოტა ხნით განთავისუფლდე. სიყვარული მუდმივად ცხოვრობს იქ, სადაც ადამიანთა გულები ერთმანეთს კვეთს.

ლურჯი განთიადი(სრულად)

თავატკივებული ვიღვიძებ და ძილის შებრუნებას ვცდილობ, მაგრამ მორფეოსის სამყაროში დაბრუნება არ გამომდის. მზის სხივები თვალებს მტკენს და თავისი ყვითელი ციალით ადგომას მაიძულებს. ზამთრის სუსხიანი დილაა, მცივა. ბუზღუნით ვიმოსები და ტუჩზე ფანქარს

ლურჯი სოციოპათი 1

ჯერ კიდევ მეცინება საკუთარ თავზე, კალამი ხელში რომ მიჭირავს. თვალებს ვატრიალებდი ხოლმე გოგონებზე, დღიურს რომ აწარმოებდნენ. ახლა კი თავად ვაკეთებ ამას და ეს უცნაურად მეჩვენება. რაღაცნაირი შეგრძნებაა, აი, ლიმონს რომ ჭამ და მჟავე გემო რომ აქვს, სახე

ლურჯი მთვარე 13 თავი (დასასრული)

- რა გაცინებს? - მეც გამეცინა მის სიცილზე. ირაკლი ჩემკენ გადმოიხრა და თმებიდან ფოთლები მომაცილა. - შემოდგომის დედოფალს გავხარ. - მე შენი დედოფლობა მინდა. - მერედა არ ხარ? - გამიღიმა და ჩემი ხელები გამოაძვრინა პლედიდან. თვალებში მიყურებდა და იღიმოდა.