მანათობელი გრძნობა - თავი 10

ერთი კვირის შემდეგ გათოვდა კიდეც. აღარც კი მახსოვდა თბილისში თოვლი ბოლოს როდის მოვიდა. პატარა ბავშვივით მიხაროდა ქალაქი თეთრად რომ იმოსებოდა და იმდენად ლამაზი იყო ეს პროცესი, მთელი დღე ფანჯარასთან მჯდომმა გავატარე. არ მბეზრდებოდა თოვლიანი ქუჩების

მანათობელი გრძნობა - თავი 9

შაბათი საღამო იყო. ნოემბერი ნელ-ნელა უახლოვდებოდა დასასრულს და ამინდს დეკემბრის სიცივე სულ უფრო ეპარებოდა. ბოლო ერთი კვირა ქუჩები არ გამშრალა. თითქმის ყოველ დილით წვიმდა, საღამოობით სულ ოდნავ შემშრალი ქალაქი კი მეორე დღეს ისევ თავიდან სველდებოდა.

მანათობელი გრძნობა - თავი 8

მას შემდეგ დემეტრე აღარ გამოჩენილა. წარმოდგენა არ მქონდა, რომ იმ საღამოს მას ბოლოჯერ ვხედავდი. ჩემთან ყველანაირი კავშირი გაწყვიტა, არც ზარებზე მპასუხობდა და არც შეტყობინებებს ნახულობდა. თავიდან ვფიქრობდი, რომ მართალი იყო...რომ გაბრაზების სრული

მანათობელი გრძნობა - თავი 7

-საღამოს რას აპირებ იმ ამბავზე, გიორგიმ რომ ატეხა? - ინტერესით მომიბრუნდა თამო. - რა თქმა უნდა, არ მოვდივარ! - ჩამეცინა - ნინას დაბადების დღე მაკლია ზუსტად! - ხომ იცი, მე რომ მომაგზავნის?

მანათობელი გრძნობა - თავი 6

ამასობაში აუქციონის ორგანიზებას მოვრჩი. მიუხედავად იმისა, რომ მასში მთელი ჩემი ფანტაზია და ძალისხმევა ჩავდე, იქ წასვლის არანაირი სურვილი არ მქონდა. ძველი ლიკასგან განსხვავებით, ჩემი ახალი ვერსია ნელ-ნელა ჯაბას ემსგავსებოდა და სულ უფრო ვეღარ ვიტანდი

მანათობელი გრძნობა - თავი 5

გიორგისთან მას შემდეგ არ მისაუბრია. ერთი კვირა ისე მიიწურა, არ დაურეკავს. რეალურად, არც მინდოდა ასე მომხდარიყო. რამდენჯერაც გამახსენდებოდა, იმდენჯერ ვივსებოდი ბრაზით და რომ დამენახა, უეჭველად კიდევ ერთხელ ავფეთქდებოდი. ზოგადად, ფეთქებადობა არ

მანათობელი გრძნობა - თავი 4

გამოფენამდე კიდევ დღენახევარი რჩებოდა. უკვე ვეღარ ვითმენდი. იმდენად მინდოდა საზოგადოებას ჩემი შემოქმედება ენახა, ადგილს ვეღარ ვპოულობდი. ეს ჩემი რიგით მეორე გამოფენა იყო. პირველისგან განსხვავებით, მეორეს შედარებით უფრო დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა

მანათობელი გრძნობა - თავი 3

მეორე დილით ადრე გამეღვიძა. თავი საშინლად მტკიოდა. ტელეფონს დავხედე, ოცდაჩვიდმეტი გამოტოვებული ზარი თამოსგან, ცამეტი გიორგისგან და ერთი ესემესი უსახელო ნომრისგან, რომელიც მაშინვე ვიცანი.

მანათობელი გრძნობა - თავი 2

ქორწილის დღე მალევე მოვიდა. შაბათს საღამოს პირდაპირ ქორწილში ვაპირებდით წასვლას. ჯვრისწერა და ტრადიციული ქორწილი თავისი ბიძიებით, მამიდებითა და პატარა ბავშვებით წინა კვირას ჰქონდათ, ამიტომ ის საღამო უბრალოდ ახალგაზრდული შეკრებასავით გამოდიოდა,

მანათობელი გრძნობა - თავი 1

იმ დღეს ჩვეულებრივზე ბევრად ადრე გამეღვიძა. არაფერი განსაკუთრებული, ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო. ჩემი თავისუფალი გრაფიკის გამო სამსახურში წასასვლელი არ ვიყავი და მეც მზიანი დღე რომ დავინახე, გადავწყვიტე, აუცილებლად ქალაქში უნდა გავსულიყავი.