მანათობელი გრძნობა - თავი 20

- ჩვენ... - ლიკა. - ხელი გავუწოდე ჩამოსართმევად. - მზერა აერია. ალბათ ყველაფერს ელოდა, ამის გარდა. მერე თვითონაც გაიღიმა. ოღონდ იმ ღიმილით, რომელსაც ადამიანები თავდაცვისთვის იყენებენ. თამაში იყო თუ არა, არც მე ვიცოდი, მაგრამ აჰყვა. - დემეტრე. -

მანათობელი გრძნობა - თავი 19

ორი წელი საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ადამიანებისადმი უნდობლობა გამჩენოდა და ჩემში ღრმად გაედგა ფესვი. აღარავის ვენდობოდი მარტივად. აღარც ინიციატივას ვიჩენდი ვინმესთან ურთიერთობისთვის. უბრალოდ ვრჩებიდი იქ, სადაც ვიყავი და ისე, როგორც ვიყავი.

მანათობელი გრძნობა - თავი 18

გაზაფხულის ჩვეული დილა იყო, ისეთი თბილი, ისეთი მზიანი თითქოს ბუნებაც ზეიმობდა ახალ სეზონს. ამინთან ერთად მეც გამოვიზაფხულე და ჯინსის თხელი კაბით გავეშურე თამოსთან. ქალაქს უკვე ეღვიძა და ჩვეულ ქაოსში ჩართულიყო. არ წყდებოდა ჩიტების ჟღურტული, ჟრიამული,

მანათობელი გრძნობა - თავი 17

არ მოვიდა. თავს ვიმშვიდებდი, რომ საქმე ჰქონდა. რომ დრო არ ჰქონდა და ამიტომ ვერც გამაფრთხილა. მაინც ვერაფერი მოვუხერხე საკუთარ წარმოდგენებსა და ფანტაზიას. რა არ ვიფიქრე, რა არ წარმოვიდგინე. ბოლოს კი, ჭკუიდან რომ არ გადავსულიყავი, ისევ დარეკვა

მანათობელი გრძნობა - თავი 16

იმ წვიმიან საღამოს, ხმაურიან ქალაქში, სადაც ფანჯრებს წვიმის წვეთები შეუჩერებლად ეხეთქებოდა და ქუჩის განათებები ნისლში იკარგებოდა, სახლში საუცხოო სიმყუდროვე სუფევდა და ამ სიმყუდროვეს, დემეტრეც უფრო ძლიერს ხდიდა. თითქოს მთელი ქალაქი გარეთ დარჩა,

მანათობელი გრძნობა - თავი 15

ალბათ სიყვარული სწორედ ასეთი რამაა — რაც უფრო გაურბიხარ, მით უფრო იზრდება შენში. ბოლოს კი აღმოჩენ, რომ მის გარეშე ცხოვრება უფრო მტკივნეულია, ვიდრე ყველა ის შიში, რის გამოც მისგან გაქცევას ცდილობდი.

მანათობელი გრძნობა - თავი 14

ლალიმ თავისთან დამიტოვა რამდენიმე დღით. არაფრის დიდებით არ გამიშვა სახლში, არ უნდოდა მარტო დავეტოვებინე. მისი მზრუნველობა, სითბო და სიყვარული თავს კარგად მაგრძნობინებდა. მართალია, არც ის იყო დედაჩემი და არც დედობრივი სიყვარული გამოუცდია ოდესმე,

მანათობელი გრძნობა - თავი 13

ყველა პირველი შეხვედრა არ იწყება ხმაურით, არც დრამატული მოვლენებით, არც მოულოდნელი ქარიშხლებით. ზოგჯერ ორი ადამიანი უბრალოდ ჩნდება ერთმანეთის ცხოვრებაში. ეს არის ამბავი ორი ადამიანის შესახებ, რომელთა გზები შემთხვევით გადაიკვეთა, თუმცა მათი

მანათობელი გრძნობა - თავი 12

იმ დღეს ადრე ავდექი. წინა საღამოდან მოყოლებული უცნაური წინათგრძნობა მქონდა და ამის გამო მთელი ღამე არ დამეძინა. მიუსვენრობამ ამიტანა და უმიზეზოდ ვნერვიულობდი. ვიცოდი, დემეტრე რომ უნდა მენახა, მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი, ეს ამას არ უკავშირდებოდა.

მანათობელი გრძნობა - თავი 11

მეორე დღეს უკვე ბაკურიანში ვიყავი. დემეტრესთვის არაფერი მითქვამს, მხოლოდ ის იცოდა, რომ ცოტახანს ვერ ვნახავდი. მას რომ შევხვდი, არავისთვის მითქვამს. ჩემი ბაკურიანში ყოფნის შესახებ მხოლოდ თამომ იცოდა და ისიც იმ მიზეზით, რომ დასვენება მინდოდა.