მე - ორი [ თავი I ]

- რა გქვია? - უხერხულად ვკითხე. - ოჰ, გაგვახსენდა, რომ ერთმანეთის სახელები არ ვიცით? - ჩაიხითხითა. - ნუ მიშლი ნერვებს, ბავშვო და მითხარი შენი სახელი. - საჩვენებელი თითი ავწიე და სახესთან დავუტრიალე. - კაი, კაი, ბებერო დეიდა, ოღონდ არ დამტუქსო!

მე ვარ სიზმარი (სრულად)

ჩემი ხელები მოიქცია თავის ხელებში. დავხედე. სათუთად მეფერებოდა ჯერ კიდევ მთრთოლვარე თითებზე. ასე, მასთან ახლოს, მახლობლად მყოფი, ალბათ შეეძლო მთელი სამყაროს ბოროტებისგან დავეცავი, მაგრამ ჩემივე თავისგან უსაფრთხოდ ვერასოდეს დამიგულებდა.

მე, შენი ოცნების ქალი ( სულ)

ეს პატარა მოთხრობა არაა იდეალურ ადამიანებზე, თუ სტერეოტიპული საზომით შევხედავთ მათ. უბრალოდ იმის თქმა მინდა, რომ ერთმანეთის მიღება უნდა ვისწავლოთ ისეთების, როგორებიც ვართ.და დიახ, ყველაფერი გამოგვივა, რასაც გულით მოვინდომმებთ.

მე, ქალი

დაბადებიდან, ანდა უფრო დაბადებამდე, მე დამყვა ბედი, უცნაური, გასაოცარი

მე

დავიშალე, ნაწილებად დავიშალე, რომელებიც ჩემს ირგვლივ მიმოიფანტნე.ვერ ვკრებ, ძალა არ მყოფნის.

შენ მე

შენ მე მაჩუქე წითელი ვარდი როცა გითხარი რომ შემიყვარდი

მე შემომხედე! 2

მისი სახე იმღამესთან ერთად ამომიტივდივდა.მისი ხმა იყო, მან უთხრა რომ ერეკლეს კომპანიაში ვმუშაობდი.ის რომ არა ალბათ ახლა მკვდარი ვიქნებოდი.თუმა მიღირდა კი სიცოცხლე როდესაც ლიფტიდან გავედი? ყველა მე მიყურებდა, თითქოს ხორცის ყველაზე მსუყე ნჭერი

მე შემომხედე! 1

მიკუჭული და შემდეგ კუთხეშ მიგდებული ფურცელი გინახავთ? არავინ როარ აქცევს ყურადღეებას, არადა მასზე მნიშვნელოვანი რამ წერია.სწორედ რომ ეგფურცელი ვარ მე.დიდ კორპორაციაში ვმუშაობ ჩემთვის მშვიდად და წყნარად.არავის ანაღვლებს ჩემი ბედი, მათ შორის არც მე.

უცნაური მე და რამდენიმე არისტოფანე ( სრულიად)

გარეთ კი თოვდა. ალბათ სადღაც შეყვარებულები სეირნობდნენ და ლამაზ მოგონებებს აგროვებდნენ. მე კი იმაზე ვფიქრობდი, რომ ადამიანის ტვინი ამოუხსნელი ფენომენია და რატომღაც კარგი მომენტების ნაცვლად ცუდებს უფრო იმახსოვრებს. თუ ამ თეორიას დავუჯერებდით,

გზა შენამდე [თავი მე-13]

ამბავი მოგვითხრობს სამყაროზე სადაც არ არის ადამიანური ფასეულობები.