მე ჩემი ზღვა მქონდა...

მერე გავშალე ფრთები და უსასრულო ფრენაში ჩავები, სახით მივაპობ ახლა ქარებს და ვხვდები ეს დამღუპველია, კიდევ იმას ვხვდები რომ წვიმისთვის უნდა ილოცო, ხელით უნდა ზიდო წყალი, ცრემლით უნდა აავსო გუბე, მაგრამ უნდა აცხოვრო მუდამ, არასდროს უნდა დააშრო შენი

მე შენ და ქობულეთი (2)

ორსართულიანი სტანდარტული სახლი შიგნიდან კომფორტული..ჩემი ოთახში წამში ვიპოვე იქ დიდი თეთრი როიალი იდგა..მისი ჟღერადობა შევამოწმე...შემდეგ ტანსაცმელი ამოვალაგე და კარადაში შევალაგე..მგზავრობისგან დაღლილი ქვემოთ ჩავფრატუნდი და მაგიდასთან დავჯექი.. -ოჰ

ფოთლებსაც ისე სტკივათ როგორც მე?

ბევრჯერ მოატყუეს, გააცურეს, უღალატეს, გული ატკინეს და ისწავლა ბოლობოლო. ისწავლა, რომ ახლა უკვე მისი ჯერია. მალე ნახავენ ალბათ ერთმანეთს. მანამდე კი გავა ბევრი შემოდგომაც ალბათ. მანამდე მრავალჯერ დასცვივდებათ ხეს ფოთლები.დაუნახშირებია. ხის ტოტები

შენი სახლის კედლებში მე მოვიყვან გაზაფხულს

შენი სახლის კედლებში მე მოვიყვან გაზაფხულს, და მერე შენ ყოველთვის ბედნიერი იქნები, მე უშენოდ სიცოცხლის არც ერთი დღე აღარ მსურს, შენ ხარ ბედნიერების უმთავრესი მიზეზი.

მე შენ და ქობულეთი

მთელი ენერგიით და შესაძლებლობით ვუკრავ..კლავიშებს თითებს ვაჭერ სიამოვნებით ვუსმენ ჩემივე დაკრულს და ნეტარებით ვასრულებ “მთვარის სონატას” -შესანიშნავი იყო..გამიღიმა მასწავლებელმა.-მადლობა

მე გიტოვებ ჩემი ცხოვრების ათვლის წერტილად. 1-13 თავი

საოცარია ნელ-ნელა საათის ისრები როგორ ჭრის დროს, ღამით განსაკუთრებით, თითოეული კვეთის დათვლა შეგიძლია, თუ რათქმაუნდა მშვიდი ძილით არ გძინავს, მშვიდი ძილი კი ფუფუნებად იქცა ამ ბოლო

მე მოგიყვები (სრულად)

აღარ გელი, აღარც კი ვიდარდებ, ყველა ისეთი დაბრუნების, შენი აღარ მჯერა როცა სიცივე შენს გარეშე გამოვიზამთრე...!!!

მე, შენ და მორჩა. (სრულად)

ეგონა ყველაფერს ვაპატიებდი, უფრო სწორად ყოველთვის ყველაფერს ვპატიობდი. მარტო დარჩენილ დღეებსაც, მის მონატრებაში გათენებასაც, მარტო დატოვებასაც. ყველაფერს ვპატიობდი, როცა ვიცოდი რომ დაბრუნდებოდა, დამირეკავდა, მომწერდა, ან სახლში მოსულს იქვე

მართალია მე გიჯი ვარ 3

ხელი არ გაუშვია და გარეთ გამოვედით სწრაფად თითქმის სირბილით. -რატომ გამომიყვამე ლექციიდან? -არგინდა გავისეირნოთ? -შენთან ერთად? -კი თან შაურმა ვჩამოთ ხომ გიყვარს?-სულ მომღიმარი სახით მიყურებს. -შაურმა არა.-ცოტა გამეცინა. -მაშინრაც ყველაზე მეტად

მე შენ მიყვარხარ რომ წვიმს კი არა , მთელ სამყაროზე მეტად

საშინლად წვიმდა , მანქანა ნელა მიდიოდა თითქოს არ უნდოდა დანიშნულების ადგილამდე მალე მივსულიყავით , არც მე მინდოდა , თავი მინაზე მქონდა მიდებული და უაზროდ ვითვლიდი წვიმის წვეთებს , არმინდოდა დასრულებულიყო და ისევ შევჯახებოდი რეალობას რომელშიც