პატარავ შენ ღირსი ხარ ბედნიერების (თავი 7)

ახლა კი დამიანემ ყველფერი გააკეთა იმისათის, რომ შენთვის ვერ მოეგნოთ და სავარაუდოდ აღარ დაგჭირდება დამალვა, მაგრამ მაინც ჯერ არ თქვა არაფერი, მე მინდოდა უკვე დიდი ხაინა, რომ მეთქვა შენთვის, მაგრამ არ მაძლევდენენ უფლებას...წარმოიდგინეთ თავი, ჩემს

პატარავ შენ ღირსი ხარ ბედნიერების (თავი 6)

მაგრამ დამიანე და სალომე ერთმანეთს წინაშე უძლურები ხდებოდნენ. ორივეს გულში ქარიშხალი იყო და ვერცერთი ვერ ხვდებოდა, როგორ ძლიერ უყვარდათ ერთანეთი. ყოველდღე როდესაც დამიანე და სალომე ერთნეთშ ვერ ნაახავდნენ, ან ერთნეთის ხმას ვერ გაიგონებდნენ, დილიდან

ეს ხაფანგია პატარავ..! #8

-ვიცი მაგრამ მისი შეურაცყოფის უფლება არ გაქვს შეიგნე-ამბობს ირაკლი და ორივე მათგანი ჩუმდება... ნაბიჯების ხმა ისმის და ის უფრო და უფრო უახლოვდება ოთახს კარების უკან ვდგები.. სხვა თუარაფერი ბრძოლის უფლება მაინც მაქვს...

ეს ხაფანგია პატარავ..! #8

ალბათ ცხოვრებაშიი ყველას გქონიათ მომენტიი რომელსაც მთელი თქვენი ცხოვრება ყირაზე დაუყენებია... ასე ვთქვათ თავდაყირა ამოუტრიალებია და ყველაფერი აურევია.

ეს ხაფანგია პატარავ..! #7

-მიკა რა კითხვებია?-ვიძახი გაღიზიანებული და ვცდილობ ჩემი მღელვარება დავფარო-არვიცი სტასია.. აღარაფერი არ ვიცი. ძალიან უცნაურად იქცევი, შენ ასეთი ქცევა არ გჩვევია. მითხარი, რახდება შენს თავს და იქნებ დაგეხმარო-თვალებში ვუყურებდი

ეს ხაფანგია პატარავ..! #6

-უფროსო, მე რიგითი გამომძიებელი არ ვარ და ყველა საქმეს ასეთი სერიოზულობით ვეკიდებიი. რაც შეეხება ამ საქმეს დიახ მეტად დაინტერესებული ვარ... ვინაიდან და რადგანაც საქმე მეტად საშიშ დამნაშავეებთან გვაქვს რომელთაც ქალი გააუპატიურეს, ამის შემდე აწამეს და

ეს ხაფანგია პატარავ..! #5

საღამომდე ოთახიდან არ გამოვსულვართ, ფილმებსაც ვუყურეთ, მუსიკებსაც მოვუსმინეთ და მოკლედ რომ ვთქვათ მთელი დღე ერთმანეთს დავუთმეთ. მას შემდეგ რაც გონს მოვედი დღე არ გასულა რომ დამიანე არ მენახა, მეც მიყვარდა მართალიაა ეს არც ერთს არ გვქობდა ნათქვამი

ეს ხაფანგია პატარავ..! #4

ოთახი ვნებითაა სავსე და ერთმანეთის სურვილით ანთებული ორო ადამიანის სხეულით რომელთაც აღარ შეუძლიათ გრძნობების დამალვა და აღარც აპირებენ ამას, მათ ერთმანეთი უყვართ, ერთმანეთი არსებობისთვის სჭირდებათ...

ეს ხაფანგია პატარავ..! #3

ღამეა, ცარიელ ქუჩებში მაღალი სიჩქარით ვმოძრაობ და რამდენიმე მანქანას რომელიც გზად შემხვდა ყურადღებას არ ვაქცევ...მოსახვევში სწრაფად ვუხვევ და ხედვაში ხელს ფარების ნათება მიშლის... ვგრძნობ როგორ ვეჯახები მანქანას

ეს ხაფანგია პატარავ..! #2

-ვაიმე-ვბუტბუტებ და ღილებს ვკრავ ამის შემდეგ კი თვალებში ჭინკაათამაშებულ უფროსს ვუყურებ რომელიც დგება, ხელებს ჩემი სკამის სახელურებს აწყობს და ჩემკენ იხრება...