წითელი სახლის ლანდები (თავი IV)

-უკან დაიხიე, თარაშ, - ნაბიჯი წინ გადადგა კასიანამ, - შენ არაფერს იზამ, სანამ თვითონ არ მენდომება. მისი სახელი იცოდა. რეტი დაესხა თარაშს. იმაზე თამამი იყო, ვიდრე წარმოდგენა შეიძლებოდა. ნელა, აუჩქარებლად გადადგა ნაბიჯი უკან. გოგონას სხეულს მოშორდა და

წითელი სახლის ლანდები (თავი III)

კასი გრაციოზულად დაბზრიალდა და დაბალი კიბეები სწრაფად ჩაირბინა. -სულ გადაირია, ხომ? - შვილს თვალი გააყოლა ლენამ. -შეეშვი, - სახე დაუსერიოზულდა კაცს, - ფრთებს რატომ აჭრი? სახე აერია ლენას, თავი ჩახარა და თითები ყავის ჭიქას ისე შემოაჭდო, ცოტაც და

წითელი სახლის ლანდები (თავი II)

-დავეწევი. - მღელვარებისგან გულ-მკერდი შესამჩნევად აუდ-ჩაუდიოდა. ჯერ ვერ გაეგო, რა დაინახა. -თარაშ! - მალევე წამოეწია მეორეც, - შეაშინებ. -შევხედავ, სხვას არაფერს ვუპირებ. - გადმოსძახა სიცილით და ცხენს მათრახი მაგრად შემოჰკრა. ტყის სიღრმეში,

წითელი სახლის ლანდები (თავი I)

საათი 12-ს უჩვენებდა, წითელი აგურის სახლთან შავი ვრანგლერი მუხრუჭების ღრჭიალით რომ ჩამოდგა და იქაურობა სიგნალით აიკლო. ხმა ხეობის კლდეებს ექოდ ასკდებოდა. ისე ჩამოჰგავდა ძველი გემის განგაშის ზარს ღია ოკეანეში, გეგონებოდათ, მთებს თავს რაღაც გარდაუვალი

სახლის ჩემი ნახევარი (სრულიად)

მარტივი ოცნება მქონდა, სახლი მინდოდა მიკარგულ მთებში, სადმე ხალხისგან დაცლილ სოფელში, კომუნიკაციებისგან მოწყვეტილ მყუდრო ადგილზე. და ერთ დღესაც შანსი მომეცა ეს ოცნება ამეხდინა.

დავრჩი სახლის გარეთ

თითქოს დავუძლურდი, თითქოს შემიყვარდა ღამე, თითქოს აღარმინდა სიყვარულით რამე. თითქოს მენატრები,

"გატაცებული" (თავი 6)

გონებაში ყველაფერს კარგად ვაწყობდი. ყველაფერს, რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო. ამჯერად, ყველაფერი უნდა გამოსულიყო. უკვე წამომედგინა, თუ როგორი გახარებული იქნებოდა ჩემი ოჯახი, როდესაც შინ დავბრუნდებოდი. მიუხედავად იმისა, რომ ვერაფერი გავარკვიე, რატომ

შენი სახლის კედლებში მე მოვიყვან გაზაფხულს

შენი სახლის კედლებში მე მოვიყვან გაზაფხულს, და მერე შენ ყოველთვის ბედნიერი იქნები, მე უშენოდ სიცოცხლის არც ერთი დღე აღარ მსურს, შენ ხარ ბედნიერების უმთავრესი მიზეზი.

დიდი პატივისცემით საბავშვო სახლის აღმზდელ-მასწავლებლებს

როგორც დედა ყრმის აკვანთან თეთრად გაათენებს, თქვენც ასევე დახაროდით, დღეღამ აღსაზრდელებს.

თეთრი სახლის ბიჭი

ნიკუშა ბაღიდან უნდა გამომეყვანა, ბაღისკენ მივდიოდი, გზად ერთ მაღალ თეთრი სახლის აივანზე ბიჭები იყვნენ, ლაპარაკობდნენ, იცინოდნენ, ერთმანეთს ეღადავებოდნენ. აივანის მოაჯირს ერთი მაღალი ქერა თმით ბიჭი მიყრდნობოდა. შემთხვევით თვალი გამექცა, ყურსასმენები