მის გარეშე უბრალოდ ვეღარ ვძლევ!

ცხოვრებაში ასე ხდება… მოულოდნელად ყველაფერი ინგრევა და შენ სამუდამო უფსკრულში ვარდები… და მაშინ ჩნდება ის – “სიყვარულის ფილოსოფია”. ამ ქვეყნად არაფერი გინდა, მხოლოდ ის: მისი თვალები, მისი გამოხედვა, მისი ხელები, შეხება, მისი ტუჩები, კოცნა, მისი

უბრალოდ დაგვაგვიანდა!

უბრალოდ ხანდახან ძალიან გვიანია იმისთვის, რომ ნაკუწებათ დაფლეთილი სული გაამთლიანო. უბრალოდ ხანდახან ძალიან გვიანია იმისთვის, რომ ახლობლებს პატიება სთხოვო. უბრალოდ ხანდახან ძალიან გვიანია იმისთვის, რომ დაცემულ მეგობარს ჭრილობაზე სული შეუბერო და

უბრალოდ მიყვარხარ (15 დასასრული)

იქ მისულს არა მარტო მე არამედ ყველას შოკი გვქონდა მიღებული... მამაჩემისგან ესეთ რამეს ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ ის შეძლებდა ადამიანისთვის მითუმეტეს მისი შვილისთვის ამხელა ტკივილი მიეყენებინა..... დემეტრე ძირს ეგდო და სისხლის გუბეში ცურავდა, იქვე კი

უბრალოდ მიყვარხარ (14)

ეს ვთქვი და რესტორნიდან გავვარდი.. მანქანას სწრაფად ვმართავდი და 10 წუთში სახლში ვიყავი... ჩმოდანი გადმოვიღე და ტანსაცმელი რასაც ქვია ჩავყარე... აეროპორტში დავრეკე და ერთი ბილეთი დავჯავშენე პარიზისკენ.. ფრენა დღეს დილის 6 საათზე იყო.. სახლში რომ

უბრალოდ მიყვარხარ (13)

გამოუშვა... სასწრაფოდ ექიმები შეოვარდნენ და ოთახიდან გამიყვანეს.. ვტიროდი... ბოლოხმაზე ვტიროდი.. დმეტრეს რამე რომ მოსვლოდა ჩემ თავს ვერ ვაპატიებდი.... უშედეგოდ ცდილობდნენ ექიიმები მის გონზე მოყვანას... არაფერი გამოდიოდა.. აპარატი ისევ იმ გამაყრუებელ

უბრალოდ მიყვარხარ (12)

-ბიზნესში არა ნიშნავს ბიზნესზე ვამბობ არას! არასდროს არ არ მიზიდავდა ეგ სფერო და მითუმეტეს ჩემი ბავშვობიდან გამომდინარე არ ვაპირებ ჩემ შვილებსაც ისე მოაკლდეს მშობლების სითბო როგორც მე მაკლდა ეს. -ელისაბედ შვილო შენ არანაირი სითბო არ გაკლდა რაც

უბრალოდ მიყვარხარ (11)

დილით თავი მისკდებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი არ დამილევია.. ლოგინიდან თავი ძლივს ავწიე, მიმოვიხედე, დემეტრე ოთახში არ იყო, არც სააბაზანოდან გამოდიოდა ხმა, სამაგიეროდ, სამზარეულოდან მოდიოდა გემრიელი სუნები. მეც სამზარეულოსკენ ავიღე

უბრალოდ მიყვარხარ (10)

კარებთან ვიდექი და ვფიქრობდი ღირდა თუ არა დაკაკუნება.. როგორ შეხვდებოდნენ ჩემს ჩამოსვლას..როგორც იქნა გადავწყვიტე და დავაკაკუნე.. კარები ნიკამ გააღო და პირდარებული მიყურებდა.. -ვიცი არ მელოდებოდი, მაგრამ უნდა ჩამოვსულიყავი, ვერ

უბრალოდ მიყვარხარ (9)

2 კვირა თბილისში არ ვყოფილვარ და რაღაცნაირად მეუცხოა აქაურობა.. სასწრაფოდ ტაქსი გავაჩერე და სახლიაკენ წავედი.. 15 წუთში სადარბაზოსთან ვიდექი და ვნერვიულობდი თუ როგორ შეხვდებოდნენ ჩემს ჩამოსვლას....

უბრალოდ მიყვარხარ (8)

ოთახში როგორ ავედი არ მახსოვს,გულის რაღაც ნაწილს ჯეროდა დემეტრესი და ეს უბრალოდ მწარე ხუმრობა ეგონა, მაგრამ მეორე ნაწილი სუკ სხვას ამტკიცებდა "გიღალატა..."გამომეხმაურა ჩემი მე, როცა საჭიროა მაშინ არ ჩნდება და როცა არაა საჭირო მუდამ შენს გვერდითაა.