ჩუმი დაპირებები (თავი 5)

ტბის პირას გაჩერებულ მანქანაში ფურცლების შრიალი ისმოდა მხოლოდ. მანქანიდან არ გადადიოდა არცერთი. -რამდენი ხანია, რაც აღმოაჩინა ეს ყველაფერი? - კითხა ბოლოს საბამ. ჩაფიქრებული დაყურებდა საბუთებს. იდაყვით ეყრდნობოდა საქარე მინას. -გუშინ,- უპასუხა

ჩუმი დაპირებები (თავი 4)

 გაუაზრებლად აცეცებდა თვალებს ირგვლივ, ოღონდ აეცილებინა მზერა საფლავის ქვისთვის. ოღონდ არ დაენახა ძმის გაყინული მზერა.  გულს არ ეკარებოდა მისი გარდაცვალება. ყველაფერი მირაჟი, სიზმარი ეგონა. ვერ აღიქვავდა სად იყო ახლა ან რატომ. ეგონა სახლში მისულს

ჩუმი დაპირებები (თავი 3)

დილით ისევ სამზარეულოში იყო. მათი დამხმარის, ირინას, მოძრაობებს ადევნებდა თვალს. ჩაფიქრებულიყო…ფუტკრებივით ირეოდა მის თავში აზრები. ქალიც, თითქოს სპეციალურად, შემაწუხებლად ნელა ალაგებდა მაგიდას. -არ ისაუზმებ? - კითხა ირინამ. ყურადღება რომ არ

ჩუმი დაპირებები (თავი 2)

სამსახურში ნატას დაბრუნება მოულოდნელი იყო. მხოლოდ მისთვის და არა გარშემომყოფებისთვის. ორ კვირაზე მეტი გასულიყო ნიკოს ამბისგან.  ამინდიც არ აპირებდა გამოდარებას. სუსხიანი ნიავი დაჰქროდა მის სახლსა და ოთახში, მაგრამ შერეოდა სიმწვანე ბალახს.

ჩუმი დაპირებები (თავი 1)

რემლებად დაღვრილიყო ცა. თითქოს, დატიროდა პატარა არსების უდროო გარდაცვალებას. ნამდვილი ზამთარი ახლა დამდგარიყო. თვალი მოავლო გაყინულ ეზოს. არ ჩანდნენ ჩიტები, მხოლოდ ბეღურების ჩუმი ჭიკჭიკი ისმოდა შორიდან. ხეებსაც ტოტები თანგრძნობით დაეხარათ. წვიმის

ჩუმი ბრძოლა

ცხოვრებას ღამე ვიწყებ, მაშინ, როცა ყველა იძინებს, მაშინ, როცა მარტო ვრჩები ჩემს ფიქრებთან ერთად და კალმითა და ფურცლით შეიარაღებული ვებრძვი მათ. ჩემს დარდს, წუხილს მელანს ვატან, უცოდველ ფურცელზე ვიყრი ჯავრს.

ჩუმი ნატვრა...

-რაზე ოცნებობ?__ იკითხა გოგოს დაქალმა. -ეეჰ!.. რამდენ რამეზე ვოცნებობ__ ცას ახედა გოგომ. -მაინც რაზე?__ დაინტერესდა… -ოცნება იმისთვისაა, ჩუმად, შენთვის იხალისო, რაღაც ინატრო…

ჩუმი სამყარო

- არავინ არის? ამოვთქვი შიშით და მხოლოდ ახლაღა იგრძნო სხეულმა სიცივე, სველი ტანსაცმელი სხეულს ზედ ცივად ეკვროდა, შიშის კანკალს სიცივის კანკალი ერწყმოდა და სხეულთან ერთად კბილებიც მიკაწკაწებდა, ელვის შუქზე თუ გამოჩნდებოდა ქოხში ნივთები, სიჩუმე იყო

ჩუმი ტანგო (საცდელი)

იმ წელს უცნაურად შეიცვალა ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში. ცვლილებები კარგია-ო მეტყვით და არც შეგედავებით, მაგრამ მახსოვს რა სიცივით გაჯერებულმა შიშმა ამიტანა პირველი რევოლუციისას და როგორ დავიძაბე საკუთარი თავის სარკეში დანახვისას სრული სიცარიელის

ჩუმი ისტორია 1

გული ვეღარ იტევს ამდენ ემოციას. მთელი სხეული დამეცალა ცრემლებისგან. თითქოს ყველა გრძნობა ერთმანეთში აირია და სიცარიელის დიდი ნაპრალი გაჩნდა. რაცარუნდა მარტივად ჟღერდეს ყველაფერი იმაზე რთულადაა გულში ვიდრე ვინმემ შეიძლება წარმოიდგინოს. ხანდახან როგორ