ხუთი წამი (თავი 12)

გაგიფრენია! თავი დამანებე! — წასვლა დააპირა - გინდა რომ თავი დაგანებო ნიტა? ყველაფერი დასრულდა, საერთოდ არაფერი გიშლის ხელს რომ ჩვენ თავებს დავუბრუნდეთ, ნატომაც კი შეძლო ეს... ვერ გავიგე რატომ მიშორებ! - თუ გინდოდა მაშინ მოსულიყავი ჩემს გვერდით უტა,

ხუთი წამი (თავი 11)

- ხომ იცი რომ შენი ბრალი არ არის? — ხმაზე შეაჩერდა წინ ჩამომდგარს, - პირიქით უნდა იყოს, ამასაც უნდა მაბრალებდე წესით, — შეიწმინდა მაჯით ცრემლები ქებაძემ - გეყოფა! კარგად იქნება ხომ იცი? არაფერი დაემართება - თავი დაარტყა უტა, მაგას რომ

ხუთი წამი (თავი 10)

– შენ რა გგონია , ბევრს ნიშნავდა ის საჩუქარი ჩემთვის?.. —  თან მოიშორა ბავშვი  შეაჩერდა სახეზე,  და რა ძალიან საყვარლად ჰქონდა ამოტრიალებული ქვედატუჩი ეს დიდრონი მრგვალ შავ თვალებში ჩამდგარი  სითხე ისეთ საოცარსა და საყვარელს ხდიდა,  გულს

ხუთი წამი (თავი 9)

- უღრმესი მადლობა, დარწმუნებული ვარ ისედაც არ გაკლიათ შრომა, ეს ელემენტარული მეც შემიძლია და რატომაც არა? — მოიქცია ქალის ხელები ხელებში და ღიმილით გაუზიარა აზრი - აქ ჩვენ ყველას ჩვენი საქმე გვაბარია, ვერ გეტყვი, ზიზღით ვაკეთებ-მეთქი ამ

ხუთი წამი (თავი 8)

- 1. 1. 2. გისმენთ... - ააამმმ... — ირმას დაბნეული ხმა გაჟღერდა მაშინვე... აკვირდებოდა ხან ერთსა და ხან მეორეს, რომ გაცხარებით უქნევდნენ ხელებს, - მე... აღარ მესაჭიროება დახმარება... - ქალბატონო კარგად ხართ? - დიახ დიახ, უკვე კარგად ვარ,

ხუთი წამი (თავი 7)

ეს ქალაქის ჯოჯოხეთი იყო, ავტომობილით გადავსებული მანქანები, უამრავი შუქნიშანი, რაც კიდევ მეტად არ აძლევდა საცობს დაშლის საშუალებას, მოყოლილიყო უტა ამ ჯოჯოხეთში და თითქმის 40 წუთი უნდებოდა 2 კილომეტრის გავლას, ათამაშებდა მონოტონურად თითებს

ხუთი წამი (თავი 6)

– მეხუმრები? უცნობს ცოლად როგორ გავყვე? ან ეს ხომ სულელური იქნება?! – ყველა გაგიჟდება! – ამას ყველას გამო აკეთებ? ან საერთოდ სერიოზულად საუბრობ? - არასერიოზული ნამდვილად არ ვარ... - ორი კვირა გავატარეთ ერთად მხოლოდ!

ხუთი წამი (თავი ექვსი)

შენს ოთახში? უტაა... არ დაიღალე ჩემი დახმარებით? შენი მშობლები რას იფიქრებენ? — უხერხულად შეიშმუშნა ალავიძის შეთავაზებაზე, გვიან გამოეშვათ თეთრი კედლებიდან და მაინც უტა არ მოეშვა. ამ გოგოს გონებაში ჩამჯდარიყო, ისე გაეცნო ნიტა რომ იცოდა

ხუთი წამი ( თავი 5)

- უტა კარგად ხარ? — ჰკითხა, როცა აღელვება შეატყო, გაეღიმა უტას, თბილი სითხე ჩაეღვარა თითქოს სხეულში, მიეფერა სახეზე მოურიდებლად - ვინ არის? — ანიშნა თვალებით, - არ ვიცი,

ხუთი წამი (თავი 4)

ზოგჯერ საკუთარი თვალით დანახულსაც კი არ უნდა ვენდოთ, ზოგჯერ კი არც საკუთარი ყურით მოსმენილს, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა....