ხუთი წამი (თავი 2)

საზღრვრული პიროვნული აშლილობა დამიდგინდა, ვუსმენდი ყველას ტკივილებს ყველას გაჭირვებას და ვცდილობდი ყველა დამემშვიდებინა, ეს გზაზე ხდებოდა, სრულიად უცნობი მოხუცი მოდიოდა და ყვებოდა თავის გაჭირვებულ ცხოვრებას, ალბათ მოქმედებდა ჩემს გადაღლილ

ხუთი წამი ( თავი 1)

შიშველ სასიამო სხეულზე დააცოცებდა უხეშ ბოტოტა თითებს ქალის გლუვ, ბროლივით თეთრ კანზე, მოწყურებულ ტუჩებს აკრობდა ქალს მკერდის გარშემო, ეფერებოდა ნაზად ვნებისგან დაბრმავებული, ოხრავდა ქალის ყურთან და ვნება აშლილი გმინავდა ათრთოლებული...

ქაღალდის ჭიქა (თავი ხუთი)

ნეტა რამდენის მოყოლა მოასწრო? ან რამდენს გაიხსენებ შენ? მაინც რატომ? რატომ იყრით თავს ერთად? რა უნდა გააკეთოთ და რას არ აკეთებთ? _ მანქანას მოუარა და საჭესთან დაჯდა._ მგონი დროა, ყველა დავუბრუნდეთ ათვლის წერტილს. გადადება აღარ შეიძლება.... თქვა და

დიდი აღმოჩენა(ნაწილი ხუთი)

ჭეშმარიტების გაბედული და დაუნდობელი ძიების პროცესში ბიჭი წააწყდა შოკისმომგვრელ აღმოჩენას - მას ჰყავდა დიდი ხნის დაკარგული და. ახლად აღმოჩენილი იმედით გაჟღენთილი,მან დაიწყო მისია,ეპოვა მისი ტყუპისცალი, რომელიც გაუცნობიერებლად აიხლართა იმავე სახიფათო

დიდი აღმოჩენა(ნაწილი ხუთი)

ჭეშმარიტების გაბედული და დაუნდობელი ძიების პროცესში ბიჭი წააწყდა შოკისმომგვრელ აღმოჩენას - მას ჰყავდა დიდი ხნის დაკარგული და. ახლად აღმოჩენილი იმედით გაჟღენთილი,მან დაიწყო მისია,ეპოვა მისი ტყუპისცალი, რომელიც გაუცნობიერებლად აიხლართა იმავე სახიფათო

მისი სიძულვილის ხუთი მიზეზი ( სრულად)

ამბავი გეეძღვნება თქვენ, ვისაც სტომატოლოგების გეშინიათ. გახსოვდეთ, რომ ღიმილი ერთ_ერთი ყველაზე მშვენიერი რამაა ამ სამყაროში და გულს ყველაზე უფრო ათბობს მზის შემდეგ.

ხუთი ღამე (სრულად)

-მინდა გაგიცნო.. მინდა უთვალავჯერ შეგხედო და მოგეხვიო.. მინდა უღმერთოდ შემიყვარდე და, ჰორიზონტის გაქრობამდე მატარო ღამით.. მინდა შეგიცნო.. შენი ყველა მხარე დავინახო და, ისე გავიზეპირო, როგორც შენი ჩვევები..

ხუთი დღე სიკვდილამდე და შემდეგ

და აი გათენდა 5 დღის პირველი დღე,ეს ჯოჯოხეთს უფრო გავდა ვიდრე დღეს,ან იქნებ სწორედაც რომ ჯოჯოხეთია ჩვენი დღეები.იქნებ ღმერთმა დამასაჩუქრა და უნდა გავნთავისუფლდე და დამატოვებინოს საღორე,რომელსაც დედამიწა ჰქვია.ამ წერილის კითხვისას გაიფიქრებთ პათოლოგი

ხუთი დღე სიკვდილამდე და შემდეგ

სწორედ მაშინ დავიწყე ყველაფერზე ფიქრი.ნუთუ სულ მცირე წამები არ სჭირდება იმას,რომ ადამიანი სიცოცხლეს გამოასალმო?ხუთი დღე ზედმეტად მომეჩვენა,არ ვარ ღირსი ხუთი დღე მოვკვდე ან პირიქით.ხუთი დღე შორიდან ვუყურებდი როგორ ვკვდებოდი

ჯაშუში მაღალ ქუსლებზე ( ნაწილი ხუთი )

ხანდახან საერთოდ არ გჯერა იმის რასაც აკეთებ. მაგრამ, მაინც აკეთებ, რადგან რაღაც ან ვიღაც, ან საკუთარი თავი გავალდებულებს. ხანდახან საერთოდ არ გინდა იმ რაღაცის გაკეთება, რაც შენს ხასიათში არ ჯდება, მაგრამ პრინციპებს ეწინააღმდეგები.