ნოემბრის 13 (თავი 5)

მახსოვს დემეტრეს წასვლის დროს მე ვიყავი ობიექტი რომელზეც ხალხი ლაპარაკობდა. ყველას ეგონა რომ შეყვარებულები ვიყავით და ჩემს ზურგს უკან ისე ლაპარაკობდნენ ვითომ მე იქ არ ვიყავი. ჩემს სახელსაც კი ახსენებდნენ მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევდი. შეიძლება

ნოემბრის 13 (თავი 4)

-მიყვარს! -სათქმელის ბოლომდე დასრულება არც მაცადა ისე შემაწყვეტინა... -დარწმუნებული ხარ რომ შესაძლებელია?! -დაეჭვებით ვკითხე. თანაც არ მინდოდა ამ კითხვას უთანხმოება გამოეწვია. -აუცილებლად! -მტკიცე ტონი გამოიყენა მან. -არვიცი, არვიცი... ... ხომ იცი

პეპელა 13

_ აბა მე ვიყავი ასული ლუკასთან? _ საერთოდ ეგ საიდან გაიგე _ თბილისი პატარაა, მითუმეტეს ჩემთვის და შენთვის ნინაკა _ ახლა შემოატრიალა თავი მისკენ, თვალი ჩაუკრა და გაუღიმა _ აქ რას დამალავ? შენ გგონია, მალავ ხო? ან მე რას დამიმალავ, ნინაკა? _ რას

როცა სინათლე ქრება თვალებიდან 13 თავი

თვალებს ვახელ, საშინელი სუნი მეცა, უკუნი სიბნელეა. ფანჯარაც კი არაა ოთხაში, კარები კი, რომც ღია იყოს მაინც ვერ დავინახავდი. თავი მტკივა, გამახსენდა შეხვედრა ,,უცნობ თაყვანისცემელთან" უფრო მანიაკთან, თავში ჩამარტყა იმ ,, .... " თვალი სიბნელეს

ნოემბრის 13 (თავი 3)

"ცოლი არ მყავს და არც უნდა მყოლოდა!" -ფრაზა რომელმაც იმაზე უფრო მეტად დამაბნია ვიდრე წარმოვიდგენდი. ჩემი არეულ-დარეული ფიქრები კიდევ უფრო ამირია.. თითქოს ჩაახშო და ზემოდან რაღაც შავი ფარდა გადააკრა, რომელსაც ვერ ვწვდები. უფროსწორად დემეტრე არ

რეალური ცხოვრება(13)

დე ნუ ღელავ ყიველ დღე მოვალ ნერვებს მოგიშლით დაწავალ. საკურთხეველთან ორივემ თანხმობა გამოვაცხადეთ და ვაკიცეთ ერანეთს. აი რესტორანში კი ჭკუიდან გადავედით ვიგიჟეთ და გავერთეთ ბოლომდე. დილით აჩის გვერდით გავიღვიძე მას კი ისევ ეძინა მეც არ დავიბენი

ნოემბრის 13 (თავი 2)

მშობელი... დედა და მამა! ეს ხომ ის ორი ანგელოზია რომელიც გვინდა მთელი ცხოვრება გვერდით გვყავდეს.. თუმცა რას ვაკეთებთ ამისთვის? თავის დროზე არ ვაფასებთ მათ... მერე კი ვნანობთ ამ ყველაფერს. სასახელო შვილები უნდა ვიზრდებოდეთ თუმცა ამის მაგივრად?!

ნოემბრის 13 (თავი 1)

-სხვასთან იპოვი ბედნიერებას.. -თქვა და მაჯის საათზე დროის შესამოწმებლად დაიხედა. როგორც ჩანს ეჩქარებოდა.. ის იმდენად უდარდელი ხმით ლაპარაკობდა რომ არც კი ვთვლიდი საჭიროდ რომ ეს ფრაზა ოდესმე უნდა მომესმინა. -რას ნიშნავს სხვასთან ვიპოვი გიორგი?!

იმედის შუქი / light of hope თავი 13

ახლა ის ხომ ჩემი თვალებია,ჩემი თვალისჩინი,მე მისით ვხედავ ბუნებას არ იღლება რომ ყველაფერი დეტალურად ამიღწეროს ხე,მთა მინდორი,ქუჩა მდინარე

სადღაც შორს... მთებში თავი 13

ისევ წარსული გაახსენდა. თითქოს ეს იყო მისი ბედი. ყველა გარბოდა მისგან. თითქოს კეთროვანი ყოფილიყო. მითუმეტეს იმის მერე რაც თავის ამბების შესახებ მოუყვა ბიჭს. ათასი ფიქრი აერია თავში და ისე აიბურდა რომ ბოლო არ უჩანდა. ფიქრობდა რომ ბიჭი გაურბოდა და