SoulMate 19

რომ შემძლებოდა იმ მომენტში დაბრუნება, ათასი რამ იყო რასაც ვეტყოდი. ჩემს გულს ამოვიღებდი და მივცემდი, ვეტყოდი ყველაფერს რაც შემეძლებოდა. რომ შემძლებოდა იმ მომენტში დაბრუნება მხოლოდ ერთი წუთით, მის სახეს მოვკიდებდიი ხელებს და ყველა ხაზს

მეტი (2)

-ძალიან მიხარია, რომ ერთმანეთს იცნობთ!-გაუღიმა ლაშამ ნინის და ბიჭებს. -ხო, მა. ხედავ? მარტო თბილისი და საქართველო კი არა, მსოფლიოა პატარა!-გაიცინა ვანიკომ. -ეს უკვე წინ გადადგმული ნაბიჯია. არადა, როგორ ვნერვიულობდი როგორ შეეწყობოდით ერთმანეთს,-თქვა

მეტი (1)

-სად ხარ, ნინ? -ციხესიმაგრეში,-უპასუხა ნინიმ დაქალს და გაეცინა. ისე ეკითხებოდა ნათია ნინის ადგილსამყოფელს ვითომ ამხელა ლონდონში ერთმანეთის გარეშე სადმე დადიოდნენ უნივერსიტეტის გარდა. -იუმორი.ჯი,-გაიგო დაქალის გაბრაზებული ტონი ნინიმ და გაეღიმა ნათიას

ალუბლები (დასასრული)

მე ეს ბიჭი მინდოდა.მინდოდა და მორჩა.ალბათ, მეც არანორმალური გავხდებოდი გიორგივით.ვერ შევედრებოდი მის სიყვარულს, რომელიც იმხელა იყო მართლა ორივეს გვყოფნიდა.მეცინებოდა ამ გამოთქმაზე, მაგრამ ეგრე იყო. იცით რას ნიშნავს ეს?

ალუბლები (10)

თითქოს რაღაც მომეშვა. ბედნიერი გავხდი წამებში და მაშინვე შემეცვალა განწყობა. დადვანის ხმას შეუძლია ყველაფერი დამავიწყოს და მაქციოს უბედნიერეს ადამიანად! როგორ მიყვარდა ამას მეთვითონაც ვერ ვხვდებოდი...ამხელა სიყვარული თუ შემეძლო.

ალუბლები (9)

ზოგჯერ მართლა დროა საჭირო, რომ მიხვდე ღირებულებას. ფას არ აქვს მნიშვნელობა. როცა საქმე სიყვარულს ეხება იქ უკვე ყველაფერი ნათქვამია. ასეც ხდება.. თავმოყვარეობასა და სიამაყეს აბიჯებ ამ გრძნობის გამო და რისკავ. ალბათ, საჭიროა. სადღაც იქ ზემოთ რომ

ალუბლები (8)

გული მიჩქარდებოდა, რომ მის ხმას გავიგებდი. რა ბანალური და რა იდიოტობაა დარეკვაზე ნერვიულობა, მაგრამ ჩემთვის ბევრ რამეს ნიშნავდა. აი, იმას ნიშნავდა, რაც ზოგადად დიდი პრობლემა იყო ურთიერთობაში. გამბედაობა. ალბათ, ეს ზარი შეცვლიდა ყველაფერს. კი,

ალუბლები (7)

-მიყვარხარ, რა..-ხმადაბლა ვუჩურჩულე და კიბეებისკენ წამოვედი.ჩამოვდიოდი და მომდიოდა ცრემლები.ალბათ, გიჟი ვეგონე ვაკის პარკში მორბენალ ბავშვებს, მოალერსე წყვილებს, მოსეირნე მოხუცებს მაგრამ ყველაფერი სულ ერთი იყო.

ალუბლები (6)

ძალიან ადვილია თავის დადანაშაულება და ამავდროულად, ძალიან ძნელი.მაგრამ ფაქტი იყო.. უკვე კარგად მესმოდა ირიბად ნათქვამი წინადადებები და აზრს კარგად ვხვდებოდი.სინდისმა მომიკითხა და ვიცოდი, რომ თავს დიდხანს არ დამანებებდა.

ალუბლები (5)

არ მინდა ემოციებს აჰყვე, არ მინდა შეცდომა დაუშვა თუნდაც იმიტომ, რომ მე ჩემს თავში დარწმუნებული არ ვარ და ერთ ნაბიჯზე ვარ დამოკიდებული. იცი, რა ხდება ჩემ თავში? სრული ქაოსია! ამ ქაოსმა გადამიყვანა ჭკუიდან და არ შემიძლია ჩემი მიზეზით