მეტი ვიდრე სიყვარული 21

ტელეფონის ვიბრო მაღვეძებს...ჯერ ვერ ვაანალიზებ სად ვარ,შემდეგ ოთახს თვალს ვავლებ და...სახლში ვარ ღმერთო ეს, რა,დამესიზმრა?!ხელებს თმაში ვიცურებ და ვგრძნობ რომ თითზე თმა მეხლართება.ბეჭედი ეს რეალობაა ჰო მე მისი ცოლი გავხდები.ჯანდაბა სახლში როგორ

მეტი ვიდრე სიყვარული 20

ჯანდაბა რა ძლიერად მაწვება?!გთცოოვ გთხოვ შეწყვიტე...ღმერთო მის ჟინს გემოთი ვგრძნობ ისე მომთხოვნად მჩრის პირში ენას...ასე ადრე ასე არასდროას არ უკოცნია...ისევ კვნესა სწყდება...რაა?!ჯანდაბა!ჯანდაბა!ჯანდაბა!მისი სასოწარკვეთა... რა ნათლად ვგრძნობ.რა

მეტი ვიდრე სიყვარული 19

მე მას ვაგიჟებ...რა მაგარია სულ არ მჭირდება მისი დასტური მე მას ვგრძნობ,ვგრძნობ თუ როგორ უმუქდება თვალები ჩემს დანახვაზე უხშირდება სუნთქვა. -კარგი კარგი...მარტო ავალ ჩემუთაც შემიძლია. თბილად ვუყურებ და ამ ჩემი გამოხედვით ერთიანად ვეფერები.ოო როგორ

ხან სჯობს რომ მოკვდე გააგრძელო ვიდრე სიცოცხლე!

ღვთის ძე დაგყავდა სხვისთვის მალულ სპეტაკ ბუნებით, მუდამ გტკიოდა ბოროტთათვის როგორ ეწამა. ცხოვრებისაგან დაუწერელ კანონ უცვლელით - შენც ერთ დღეს ჩუმად მიიცვლები როცა მზე ჩავა.

მეტი ვიდრე სიყვარული

მთავარი მოქმედი პერსონის თხოვნით გთხოვთ მას მოუსმინოთ : მე სრულიად უინტერესოდ მეჩვენება გითხრათ თუ რომელი წელიწადის, რომელი თვის, რომელ რიცხვში ხდება მოქმედებები, მხოლოდ მცირედით შემოვიფარგლები და დავიწყოთ იმით რომ იყო საღამო, ახლა გთხოვთ მოვუსმინოთ

ვიდრე ყვავიან შროშანები [14] [დასასრული]

_სანდრო, გაიღვიძე, აქ ვარ... შენი ელო აქ არის... დავაგვიანე, ძალიან დავაგვიანე, მაგრამ ხომ მოვედი არა? მაპატიებ? შეცდომა ვის არ მოსვლია, მაპატიე რა, გთხოვ მაპატიე რა... ასე არ უნდა მომხდრიყო. ჩვენ ასე არ უნდა გვეცხოვრა სანდრო. მე არ უნდა ვიყო ახლა

ვიდრე ყვავიან შროშანები [13]

_არაფერს ისეთს, რაც არ არის. უბრალოდ აქ იმისთვის მოვედი, რომ ეს გაგეგო, რომ გცოდნოდა შვილი გყავს. ნუ, მხოლოდ სისხლით, თორემ ღმერთმა ნუ ქნას, დაგემსგავსოს_გავიცინე და ორიოდე წამში, მარჯვენა ლოყა ამეწვა... მიხურდა... მტკიოდა... მწარედ გავიცინე,

ვიდრე ყვავიან შროშანები [12]

_და ჩვენთან რა კავშირშია შენი შვილი?_მკითხა სანდრომ გაყინული, უემოციო ხმით. ღმერთო, რა ნაბი,ჭვარია. უფრო მეტად, ვიდრე ადრე. ხმამაღლა გამეცინა და სანდროს შევხედე. _შენთვის არამგონია მნიშვნელობა ქონდეს, მაგრამ იცი სანდრო, ის შენი შვილია_ვუთხარი მე

ვიდრე ყვავიან შროშანები [11]

ლომკა- მტკივნელი, მტანჯველი, მკვლელი და ტკივილიანი. ვერავინ ვერასდროს წარმოიდგენს, რა იყო ეს. როცა გამწარებული აწყდები კედლებს, ხელით კაწრავ მათ და სულიც გეკაწრება ავტომატურად. მერე ეჩვევი, რადგან ხვდები რომ ეს ჩვეულებრივია და შენ ხარ ამის ღირსი.

ვიდრე ყვავიან შროშანები [10]

_სანდრო_ვთქვი, ორივე ხელი მაგრად მოვხვიე და ჩავეხუტე. ისე შემომაჭდო ზურგზე ხელები, რომ ძვლები ამტკივდა, მაგრამ მე უფრო ძლიერად ვეხუტებოდი და თვალებდახუჭული ვცდილობდი ეს ჩახუტება დამემახსოვრებინა. ეს უკანასკნელი ჩახუტება იყო, ვინ იცის, იქნებ არც...