თეთნულდს გასძახე 16. მარტო არ ხარ

- ჩემი სახლია, ჩემი ცოლი და მე თვითონ გადავწყვეტ,- უპასუხა გაგიმ,- არ მიკითხავს აზრი, უბრალოდ გაგაფრთხილეთ რომ მივდივართ. ანა ამ დროს ნელა წამოდგა. ხმა არ ამოუღია, მაგრამ მისი დგომა უკვე საკმარისი იყო. გაგიმ ხელი გაუწოდა. არ მოუჭერია - უბრალოდ მის

თეთნულდს გასძახე 15. სვანური წესები

- წამოდი,- ხელზე ეხება ანა და უკან ადებინებს,- ერთხელ მაინც ადამიანურად მინდა ვისაუზმო ამ სახლში. - დაჯდები ჩემთან ერთად ერთ მაგიდასთან? - შენ წარმოიდგინე ლუკმაც გადამივა ყელში,- ცხვირს იბზუებს ანა,- წამოდი, ბუა არ ვარ რომ შეგჭამო და ეს ვითომ თავის

თეთნულდს გასძახე 14. კაპანაძე

- მე...- დაიწყო ანამ თავის მართლება, თუმცა სიტყვა ჰაერში გაუწყდა, გაგის მკლავები რომ იგრძნო გარშემო. ხერგიანი მოუთმენლად ჩაეხუტა, ისე თითქოს უკანასკნელი იყო ეს ჩახუტება. ანა გრძნობდა მის აჩქარებულ გულისცემას, მის სუნთქვასაც გრძნობდა მხარზე,

თეთნულდს გასძახე 13. შუა მინდორი

ღამე მძიმე იყო. ანამ რამდენჯერმე გამოიღვიძა. ყოველ ჯერზე ერთი და იგივე სიზმარს ხედავდა. ნიკა იდგა მდინარის პირას, თოვლი ფეხებთან ეყარა, ხელში რაღაც ეჭირა - ალბათ იარაღი, მაგრამ, როცა ანამ მიახლოება სცადა, ყველაფერი წყალმა დაფარა. საშინელი სიცივე

თეთნულდს გასძახე 12. სიჩუმე არ გვიხსნის

- როცა პირველად დაგინახე, მეგონა, შენნაირს არაფრის შეეშინებოდა. ახლა კი ვხედავ რომ გეშინია - არა ჩემი, არამედ იმის რომ შეიძლება საკუთარი თავი დაკარგო,- ანა მაშინვე მიუბრუნდა. თვალებში უცებ აენთო რაღაც მკვეთრი - არც ბრაზი, არც ცრემლი.

თეთნულდს გასძახე 11. ქორწილის ჩრდილი

- იცხოვრე შენ, გაგი. მე უბრალოდ ვიარსებებ. ეგ განსხვავება იქნება ჩვენ შორის,- ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა. მხოლოდ ბუხარში ცეცხლი წკაპუნებდა. გარე ეზოდან თოფის ხმა მოისმა - ნიშნად რომ დრო მოვიდა. ანას წამით არ შეშინებია. თავი ამაყურად ასწია და ფანჯარას

თეთნულდს გასძახე 10. თუ გაუშვებ - ქარს გაჰყვება

- ამ მთამ ბევრჯერ ნახა ქალი, რომელიც გულით შორს იყო,- თქვა ნელა,- მაგრამ ამხელა ზამთარი... იშვიათად ჩნდება კაცის გულში. ეგ გოგო თოვლივით არის, თუ დაიჭირე, დადნება. თუ გაუშვებ - ქარს გაჰყვება. ნინომ თავი ჩაღუნა, ნერვიულად გადაუხვია შვილს ხელი.

თეთნულდს გასძახე 9. მე ვიქნები პასუხი

- ამ მთაში სიტყვას იარაღზე მეტი ძალა აქვს. ახლა შენს ერთ "არა"-ზეც სისხლი დადგება, ანა. ამიტომ დაფიქრდი. აქედან თუ წახვალ...- ანა სუნთქვას ვერ აკონტროლებდა, თვალებში ცრემლი მოაწვა, მაგრამ ვერ ტიროდა. თავი ოდნავ გადააქნია, თითქოს საკუთარ თავში

თეთნულდს გასძახე 8. მთას ტირილი არ ესმის

- იქნებ იმიტომ რომ ზოგჯერ სხვანაირად არ გამოდის! - დაიღრიალა გაგიმ და ნაბიჯს აუჩქარა. ქარმა ხმები დაფანტა, მაგრამ მათ შორის დარჩა ერთი - მძიმე და ამოუტყუარი: ბრაზი და ტკივილი ერთად. სახლამდე ასე მივიდა - ანა მხარზე გადაკიდებული, ხელებით უღონოდ

თეთნულდს გასძახე 7. ზღვის შვილია

- ზღვის შვილია... მაგრამ მთას ვერ გაექცევა. ვერც მე. და იმ წამს, ზამთარმა თითქოს თვალები დახუჭა, თითქოს თვითონაც არ უნდოდა შეეწყვიტა ის წამიერი სილამაზე, რაც იქ, თოვლსა და სიჩუმეს შორის იშვა.