ტკივილი წავა და ბედნიერება მოვა (თავი 1)

ცხოვრება ისე არაა მოწყობილი როგორც ჩვენ გვინდა,ყოველთვის დიდი ბედნიერებისთის რაღაც უნდა დავთმოთ, რაღაც რაც ჩვენთის ძვირფასია. ადრე მახსოვს ამბობდნენ "ცხოვრება უსამართლოაო", მართალია ადრე არაფერი მესმოდა, მეგონა რომ ისინი აზვიადებდნენ, არასოდეს

ტკივილი სახელად "სიყვარული" 5-6-7 დასასრული

ლექსო. ვერ ვხვდებოდი როგორ მოვქცეულიყავი, ერთი თვეა უკვე ერთად ვართ მე და ნინო მაგრამ ყოველთვის ვკამათობთ ვერაფერზე ვერ ვთანხმდებით, პატარა გატუტუცებული ბავშვივით იქცევა და არ ადარდებს არაფერი საკუთარი თავის გარდა... სხვის გრძნობებზე არ ფიქრობს...

ტკივილი სახელად "სიყვარული" 4

ნინო თეძოების ქნევით წავიდა ზემოთ... 'ეხ ნინო ბავშვი ხარ მაგრამ მაგიჟებ', კარზე ზარი დარეკეს და გავედი, ჩემი კომპანიის ერთერთი თანამშრომელი იყო. -ბატონო ალექსანდრე თქვენი კომპანიონები წავიდნენ რადგან სინოპტიკოსებმა გვაცნობეს რომ დიდი თოვლია

ტკივილი სახელად "სიყვარული" 3

დილით რომ გავიღვიძე და ლექსო ჩემს გვერდით არ იწვა შემეშინდა მეგონა რომ ყველაფერი რაც გუშინ მოხდა უბრალოდ ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო და მესიზმრა... მაგრამ როცა გავიგონე როგორ მოდიოდა ჩემი ოთახისკენ თავი მოვიმძინერე, გავიგონე როგორ ჩაილაპარაკა "ჩემი

ტკივილი სახელად "სიყვარული" 2

რამოდენიმე დღე გავიდა რაც შემეძლო ვცდილობდი ბატონი ალექსანდრესთვის თავი ამერიდებინა რომ მისდამი ჩემი გრძნობები მეკონტროლებია... მაგრამ არ გამომივიდა მისგან შორს ყოფნა რადგან დეიდა ელენე ავად გახდა და მთელი საქმე მე დამევალა. -ნინო შემოდი ჩემთან...

ტკივილი სახელად "სიყვარული" 1

ახალი მოთხრობა დავიწყე... მინდა რაღაც განსხვავებული დავწერო რომელიც არ გავს სხვებს, მინდა რაღაც განსხვავებული სიყვარული გაჩვენოთ და საზოგადოება დავარწმუნო იმაში რომ სიყვარულმა ასაკი არ იცის... ველოდები თქვენს შეფასებებს ღირს თუ არა გაგრძელება.

სულის ტკივილი

როდესმე სული გტკიებიათ?ისე რომ ყვირილი გდომებიათ მაგრამ არ შეგძლებიათ. როდესმე ისე გტკიებიათ სული რომ ყველანაირი ტკივილი გადაეფარა?ეს სულ სხვა ტკივილია,არცერთი ფიზიკური ტკივილი მას არ შეედრება,ახლოსაც კი არ მოვა საერთოდ.ეს არის ენით აუღწერელი

დაუსრულებელი ტკივილი...

არვიცი ამას რატომ და რა მიზნით ვწერ , მაგრამ ახლა ყველაზე მეტად მტკივა. ვიცი ამას ვერავინ გაიგებს რადგანაც ეს თქვენ არ გტკივათ , ეს ჩემი გულია .დამახინჯებული გული ...

ტკივილი-ჩემი თანამგზავრი

ჩემს დაბადების დღეზე დაგკარგე უკვე,მის მერე შევეგუე უშენობას...-არ მაპატიებ?-არასდროს!და აი ისიც,ნანატრი ცრემლი...მივხვდი ეტკინა,ძალიან ეტკინა...მეც ეს მინდოდა,ჩემსავით მინდოდა სტკენოდა. მივხვდი,მართლა წავიდოდა,მაგრამ ამისთვის მზად ვიყავი,

დრო'ც მოვიდა და წარსულის ტკივილი უცვლელი დარჩა გულში!.. [1]

წვიმდა, ისეთი ამინდი იყო როგორც განწყობა ...უშენო დღეებს დავათრევდი და უკანასკნელს ვიკრებდი ძალას...სადღაც ჩემს ირგვლის,ჯერ არ გადაფრენილ მერცხლებს სციოდათ.ისევ წვიმდა,და ყველაფერი შენ იყავი,სულ შენ...სულ ყველა.მივდიოდი