უკანასკნელი დღე+უსასრულობა წარმავალია..

ცხოვრებას აზრი რომ ეკარგება, მაშინ ყველაფერი იკარგება..! როცა არ იცი რა უნდა გააკეთ ცადო ნაბიჯი უფსკრულისაკენ კი არა უსასრულობისაკენ გადადგა! და როგორმე შეძლო ამ უნამუსო ტკივილთან გამკლავება..!))) იყავი ოპტიმიზმი)))

უკანასკნელი სიმღერა 2

ის დღე რარაცნაირად გადავაგორე... დილით კარგ ხასიათზე გავიღვიძე.. არვიციი რისი ბრალია, იქნებ ზღვის ჰაერმა იმოქმედა, თუ მამასთან რომ ვარ იმან... ძლივს წამოვდექი, სააბაზანოში შევედი, შხაპი მივიღე, გამოვიცვალე და მისაღებში გავედი.

უკანასკნელი სიმღერა

როცა ადამიანს ხელოვნება უყვარს, არანაირი მსხვერპლი მძიმედ არ ეჩვენება. ეს ჩვენი პრეამბულაა/ -ენი შეეშვი დაკვრას, ცოტახნით და მოდი აქ! -დედა, რა გინდა? -მე და მამაშენს რაღაც გვაქვს სათქმელი. -რაიყო?! სკამიდან ავეთრიე და მივძუნძულდი მათთან -ჩვენ

უკანასკნელი სახსოვარი

ვერ მოგიშორე... ვწუხვარ, მაგრამ სხვა გზა არ იყო... ნახევარ საათს არ ჩათვლემენ ჩემი თვალები, შენ ისურვე და ჩვენი გზები ამად გაიყო, ო, ჯერაც ისევ თვალწინ მიდგას შენი თვალები...

უკანასკნელი იმედი (1)

უბრალო და არაფრის მთქმელი შაბათი იყო, უმეტეს წილად არაფრის მთქმელია ხოლმე ჩემი დღეები.არც მზის სხივებს გავუღვიძებივარ და არც ჟუჟუნა წვიმას.ჩვეულებისამებრ, გამოუძინებელზე გამოძინებული ავდექი.როცა საათს დავხედე პირველს სულ რაღაც 19იოდე

უკანასკნელი ცეკვა (სრულად)

დიდხანს უყურებდა გოგონა თავის პორტრეტს და გაბრიელის სიტყვები გაახსენდა: ,,მოვა დრო და შენ მხოლოდ საკუთარი თავისთვის იცეკვებ" ოდნავ გაეღიმა და სახლი დაუყოვნებლივ დატოვა, ძლიერად ებღაუჭებოდა ეტლის ბორბლებს და ბიძგით ნელა გადაადგილდებოდა

უკანასკნელი თოვლი

90-იანი წლები. არვიცი, ეს წლები ზოგისთვის ტანჯვა იყო ზოგისთვის ტკბილი მოგონებები... ჩემთვის კი ორივე ერთად. 17 წლის ვარ და თბილისის ერთ-ერთ ეზოში ვცხოვრობ სადაც ვერასდროს მოიწყენ. ყოველ საღამოს უამრავი ბავშვი იყრიდა თავს ერთად რათქმაუნდა მათ მეც

უკანასკნელი სიტყვა

ის ღამე ყველაზე ცივი და გრძელი აღმოჩნდა.თქვენ გგონიათ ლილიანს ეძინა?არა.მხოლოდ მარტინის მშვიდი სუნთქვა ისმოდა,აქა-იქ გზაში ვიღაც გულიანად გადაიკისკისებდა ან ეტლის ბორბლის ხმა დაარღვევდა მყუდროებას. თენდებოდა,მზემ როგორც იქნა საშინელი ღამის

უკანასკნელი სიტყვა-2

-მთვრალი ვარ?არა მე არ ვარ მთვრალი,მე ცხოვრება მათრობს,ეს აუტანელი გაჭირვება!!!ტომს ისტერიული ტირილი აუვარდა,მარტინსაც გაეღვიძა ისიც მწარედ ატირდა.ლლიანმაც ვეღარ მოითიმინა, მის გულში დაგროვილმა ემოციებმა ერთხმად იფეთქა და ისიც იატაკზე დაემხო,შემდეგ

უკანასკნელი სიტყვა

ტრრრ!ტრრრ! მაარებელიც ჩამოვიდა,თან ჩამოიტანა მტვერი,ხალხის ყაყანი და აურზაური.ზოგი ლაყბობდა ზოგი იცინოდა,ხოგიც კი სიგარეტს აბოლებდა,აქა-იქ დაძრწოდნენ მსუბუქი ყოფაქცევის ქალები და კლიენტებს ეძებდნენ.ვისკის არაყის და შმორის სუნი გამეფებულიყო ვაგზალში.