დამთხვევა2

თითქოს არაფერი შეცვლილა მას შემდეგ რაც თბილისი დავტოვე და იტალიაში წავედი,მაგრამ განსხვავება მაინც ძალიან დიდი იყო.აი,თუნდაც ის იყო სიახლე,რომ სალომე გიორგისთან,აწ უკვე მეუღლესთან, ერთად მელოდებოდა

ოლეანდრა (7)

ქალი კლდის ნაპირას იდგა, მისი წითელი კაბის კალთა ფრიალებდა და ნისლს ერთვოდა. ამოუხსნელ დარდებს შეეპყროთ ქალის გული. თითქოს კვირეების წინ რომ ეშმაკი გამოძვრა და გული გამოწურა, ის კიდევ აქ იყო. არ სრულდებოდა ტკივილი მარცხნივ, გულის ბნელ კუთხეში.

შენი მშობლები ტერორისტები არიან ასეთი ბომბა რომ გაგაჩინეს?!-18

ოცდაათიოდე წლის მერე, ისევ ამ ხის სახლში, ვართ ყველანი, მთელი სამეგობრო, გაბომაც ნახა თავისი მეორე ნახევარი... ჩვენი შვილები და შვილიშვილები ეზოში, ცალკე თამაშობენ ერთობიან, დამარჩენებიც მათთან არიან.

თავადაზნაურული ამბები (1)

-დედიკო,რამდენჯერ უნდა გითხრა,რომ ეს ქაჯური საქციელები დახვეწო?!-მართალია,ბოლოს და ბოლოს,აზნაურების ოჯახში ვთხოვდები!-რააა? შენ რა თანახმა ხარ დედიკო,რომ ის ბიჭი გაიცნო?-სიხარული მაინც ვერ დამალა დედაჩემმა.

ერთი ღამის სიყვარული..(10) დასასრული

დაახლოებით დილით 6 საათზე ტეკეფონის ხმა მაღვიძებს და ვცდილობ თავი მოვთოკო. პოლიცია მატყობინებს, რომ ჩემი მშობლები ავარიაში მოყვნენ სხვა ინფორმაცია ჯერ ხელთ არ აქვთ. პატრულმა საავადმყოფოს მისამართი

კაფანდრა [2]

თვალი ჩაუკრა, სკამი ოდნავ უკან გასწია, ფეხზე წამოდგა და უსიტყვოდ წავიდა ბარისკენ. ლოლამ ინტერესით გააყოლა თვალი, თავიდან ეგონა რომ შეკვეთის მისაცემად მიდიოდა, მერე ჯიბეები რომ მოიქექა იფიქრა რომ თანხის გადასხდელად მივიდა და ყოველივე ეს ჩვეულებრივი

სიყვარულის ინსტრუქციები III

-იმედია ჩემს გამო არ დაიტანჯები და იოლად დამივიწყებ.-მისი სევდიანი ღიმილი მკლავდა,გულზე ლახვარიცით დამესო ეს სიტყვა „დამივიწყებ“. -რომ ვერ დაგივიწყო?-ისევ შევუბრუნე კითხვა. -დაგავიწყდები.. აუცილებლად დაგავიწყდები.

სოხუმსკი (13 თავი)

ბერლინი, ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ევროპული ქალაქი, დიანას სანატრელი ქვეყნის ულამაზესი დედაქალაქი გახლდათ. ბავშვობიდანვე ოცნებად ქონდა ქცეული იმ ულამაზეს ადგილას ფეხი დაედგა და თავად

ყველაფერს ვიხსენებ 5

შეხვედრა როგორც კი დამთავრდა, მაშინვე წამოვიდა ნუცა. ჯერ კიდევ გამოჰყოლოდა დილის შიშის გრძნობა . მიმღებში იკითხა ევას პალატის ნომერი და კიბეებისკენ წავიდა. ერთი სული ჰქონდა როდის ნახავდა. საკუთარი ოჯახის წევრივით უყვარდა დედისერთას. თავს ძლივს

ჩემი ბუჩქი (თავი 3)

ენას თუ არ გააჩერებ ნახავ რა შეუძლია ამათ.. ბოროტულად გავუღიმე და ხელიი დამიჭირა მთელი გზა ცერათი მეფერებოდა და არ მიშვებდა... მე კიდევ თითქოს გაბრაზებული მაგრამ ამ დროს ყველაზე კმაყოფილიი გავყურებდი გზას... -მოვედით, რომ გამოხვალ დამირეკე და