საბედისწერო თავბრუსხვევა (ბონუს თავი)

აბა რას შვებით??? ეს არის ჩემი პირველი ბონუს თავი და ვიმედოვნებ კარგი გამოვა. აქ შევეცდები ავღწერო ანამარიას და ლუკას ბიოგრაფია. ასევე გაგაცნობთ მათ მეგობრებს. მოდი დავიწყოთ ანამარიას ბიოგრაფიიდან. ანამარია ბურდული ყოველთვის გამოირჩეოდა მისი

ცა ჯერ კიდევ ლურჯია ( თავი 3 )

მეორე დღეს სოფი ცოტა შეშინებული იყო, თუმცა ალექსანდრეს და მე, როცა გვხედავდა მშვიდდებოდა. კარგი გოგოა, უბრალოდ ცოტა დრო სჭირდება, რომ გამოვიდეს სტრესიდან... ახლა დუშეთში მივდივართ, საჭესთან მე რომ არ ვზივარ ცოტა უხალისოდ ვარ, თუმცა სალისთან საუბარი

"ნი" "ნე" (თავი2)

ვგრძნობ როგორ თრთის ერთიანად,ხელით სრიალა თმაზე ნაზად ვეფერები,ცხვირს ყელზე ვუხახუნებ და ღრმად ვისუნთქავ ნაცნობ სურნელს,ჭკუიდან გადავყავარ მის სინაზეს,მოთმინების ძაფი მიწყდება კრუტუნის ხმა რომ ჩამესმის,ტუჩებს ოდნავ ვახებ ყელზე და ამაოდ ვცდილობ მთელ

ღვთაებრივი სატირა, თავი II (+18)

,,ამ ყველაფერმა ჩემზე საშნლად იმოქმედა, სხვანაირ ადამიანად ჩამომაყალიბა რამაც ბევრი რამე გამოიწვია რაზეც მოყოლას ვაპირებ, იმედია როცა წაიკითხავთ ჩემს დიდობის ისტორიებს , გაგებით მოეკიდებით ჩემ ამბავს და ჩვეულებრივ ,,ვაგზლის ბოზად’’ არ შემრაცხავთ.

შრამიანი წარსული 1 თავი

უბრალოდ გავჩუმდი, ყველაფრით ვარ განსხვავებული, ის აზიელია მე ევროპელი, მე 21-ე საუკუნეში ვცხოვრობ, ის კი მე-11-ში. ჩაცმულობა ეს ხომ სხვა თემაა. ამ დროში ჩემი ტანსაცმლით აღმოვჩნდი, მათ კი გრძელი ატლასის მოსაცმელები, გრძელი ნაჭრის შარვლები, რომლებიც

ვინ თქვა რომ სიყვარული ბედნიერებააა??!! (თავი 2)

დილა მხიარულად იწყებაა როგორც ყოველთვისს... თვალებს ვახელ და ოთახში შემომავალ მზის სხივებს ვუყურებ.. მგონია რომ მზე ერთადერთი არსება რომელსაც პრობლემა არ აქვს ამ ცხოვრებაში.. ამომავალი მზე უფრო ლაამაზია თუ ჩამავალი? არცერთი ჩემთვის.. მზეზე ცუდი

ძველი პიანინო - 1

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ... მაგრამ ახალი არაფერი დაწყებულა... უბრალოდ გაგრძელდა... რაიმე ახალი, რომ დაიწყოს ის წინა, ძველი ხომ უნდა დამთავრდეს?.. თუმცა კი არაფერი მთავრდება... რადგან ისევ იწყება ცხოვრების რუტინა და ყოველ დასასრულს აუცილებლად

თავფარავნელი ჭაბუკი (თავი 5,6,7,8) სრულად

სახეზე თუმცა არა ეტყობოდა რა, მაგრამ გაფაციცებული ათვალიერებდა გიორგა პაპა – თვალები გაელამებოდა თავფარავნელ ჭაბუკს, ტუჩზე უხილავი ჭიანჭველა გადასდიოდა. კარგად იცოდა ყოველივე გიორგა პაპამ – სიტყვებს დაეძებდა თავფარავნელი. მშვენივრად სცნობდა თავის

ნამდვილი სიყვარული

ცხოვრება განსაკუთრებული ნაგავია რადგან მაშინ გართმევს ყველაფერს როცა გგონია, რომ ყველაფერი კარგად იქნება და ვერაფერი შეგიშლის ხელს“. მე მარიამი ვარ 18 წლის, ერთი ჩვეულებრივი სტუდენტი გოგო, მეგობრები არ მყავს ერთის გარდა მას გიო ჰქვია, ის ყოველთვის

ქურდი გრძნობებით

როდესაც ვიხსენებ ზუსტ თარიღს თუ როდის დაიწყო ყველაფერი, მიჭირს გახსენება, მაგრამ მახსოვს ჩემი დამოკიდებულება ყველაფრის მიმართ. აგრესია მშობლებთან, პრეტენზია აბსტრაქტზე, კრიტიკა ჩემ მიმართ და ყველაფერი დატრიალებულად კარგი, ანუ ცუდი. ცოტა გაურკვევლად