მონატრება, ტკივილი, სიყვარული (სრულად)

ერთი თვე ხდებოდა რაც ელე მონასტერში ცხოვრობდა. თავს მშვენივრად გრძნობდა. დემე გამწარებული ეძებდა მას მაგრამ ვერსად პოულობდა. შემთხვევით ელეს ანალიზის პასუხი იპოვა და მიხვდა რომ ცხოვრების სიყვარულს კარგავდა. განადგურებული იყო, ეშინოდა იმის დაჯერების

გთხოვ ჩემთან ერთად წამოდი...(თავი 1)

-ანასტასია, გაიღვიძე!-დილა კვლავ ნაცნობი ფრაზით დაიწყო და "ანიმაც" ჩვეულებისამებრ ამოიგმინა ბალიშის ქვეშ. -დედა! რამდენჯერ უნდა გითხრა: ანასტასია კი არა, ანი. ასე ძნელია? -ნუ ბუზღუნებ! დროზე ადექი, თორემ სკოლაში დაგაგვიანდება!-გასძახა ნინომ შვილს და

მე შენ სიცოცხლე გაჩუქე (თავი 15)

-არ დავიწყებ. ნიკამ მომიყვა ყველაფერი უბრალოდ არ მესმის რატომ არ მითხარი -იმიტომ რომ დავიღალე ყველასთან ყველაფრის ახსნით. ნიაკოსთან არ გვინდა ამ თემაზე ლაპარაკი ნელ-ნელა ყველაფრის გაგებას იწყებს, -კარგი უბრალოდ აღარაფერი დამიმალო -ეხლა უკვე ყველამ

ტყვე (თავი 1)

– თქვენ სულ გაგიჟდით ხომ? – უეცრად ვიფეთქე. – რა სალოცავი... რა შეურაცხყოფა... რა ქორწილი? საერთოდ რა უფლებით მოითხოვთ ჩემგან რამეს? რომელი საუკუნეა? რა სიბნელეში ცხოვრობთ ხალხო, ცოტა თვალები გაახილეთ! თქვენ ყველას ჯანდაბამდე გზა გქონიათ ბატონიან

ახლა ღამე დაგვიდგა მთვარიანი

ახლა ღამე დაგვიდგა მთვარიანი, შენთან მოსვლას ფიქრები ლამობს, არც შენ მყავხარ მოსაუბრეთ მთვარიან ღამეს და არც სავსე მთვარე მყავს დასტურად საუბრის.დავრჩით მარტოსულად,უშენოთ...

ჯადოქარი და მე-ჯეიმი კლარკსი. 2

შემოსული შევათვალიერე. ერთი შეხედვით დაკუნთული,დიდ მხარ-ბეჭიანი, მაღალი,შუახნის მამაკაცი იყო. მან სკამი აიღო და დაჯდა. მე საწოლიშივე წამოვჯექი. ცნობისმოყვარეობა მკლავდა. არც კი ვიცოდი საიდან დამეწყო მისი დაკითხვა. გუშინ რაც მოხდა ძალიან

ნანატრი ბედნიერება (3)

-სწორად მიმხვდარხართ. (გონზე მოსულმა უპასუხა და მისკენ შეტრიალდა, იფიქრა ნაძალადევად გავუღიმებ და მოვიშორებო , მაგრამ როგორც კი მის ზღვისფერ თვალებს ჰკიდა მზერა, ღმილი შეეყინა და დებილივით გახევდა, ისიც კი ვერ იფიქრა, ამ ბიჭს გადავრებ, სიფათი

ვნება (მეორე ნაწილი)

ისევ ის ქალი. ისევ ის ქალი. მიმეორებს ჩემი მე და შიგნიდან საშინელ ხმაურს გამოსცემს.გულისცემა მემატება და ოფლის ცხელი წვეთები მეღვრება შუბლიდან,მაგიდიდან ხელსახოცს ვიღებ და სახეს ვიმშრალებ

ყველაფერი ტყუილით დავიწყეთ(10) დასასრული

თვალები რომ გავახილე თეთრ ოთახში ვიწექი აპარატზე შეერთებული, რომელიც წრიპინებდა. საავადმყოფოში ვარ. ოოი როგორ არ მიყვარს საავადმყოფოები. რეზის ჩემი ხელი ეჭირა და სკამზე ჩასძინებოდა. ლიზა და ირაკლი იქვე მდგომ დივანზე ისხდნენ და წყნარად ქშინავდნენ.

ირმის ნახტომი -1-

''-მარტივი?-ვძრწუნდები. ყოველვის ვფიქრობდი, რომ მეძავობა ფულის შოვნის უკანასკნელი და ყველაზე რთული საშუალება იყო, ეს კაცი კი სულ სხვა რამეს მეუბნებოდა. -გონიერი ხარ, მაგრამ ცხოვრებას ჯერ კიდევ ვერ იცნობ კარგად, შენი სქესის სხვა წარმომადგენლებსაც