ცრემლები მახრჩობს

სიტყვის ამოთმა მიჭირს,სუნთქვაც ძნელდება ვიწვი.შიგნიდან ვიწვი.გულს ყვირილი სურს ვერ უძლებს დარდებს.იქნებ ავდგე და მივეცე განცდებს,იქნებ ავდგე და შევცურო ზღვაში,შიგ შუა ზღვაში.იქნებ დავღუჭო თვალი და ვიგრძნო რამე,

უნებლიე შეცდომა (12 თავი)

დილით გოგი ჭურჭლის რახუნმა გამოაღვიძა, რაღაც მთელი ძალით დაიმსხვრა და ისიც შეშინებული გავარდა სამზარეულოსკენ, ისეთი სცენა დახვდა იქვე მდგომ სკამზე მოწყვეტით დაეცა და აცრემლებამდე იცინა.

გაცვეთილი ფრაზები

ყოველთვის როცა ადამიანებს რამეს ვულოცავ, ხაზგასმით ბედნიერებას ვუსურვებ ხოლმე, ხო სწორედ ბედნიერებას რადგან, სწორედ ის არის ის ჯადოსნური სიტყვა რომელიც ერთად იტევს ყველაფერს.

სიბნელე (თავი 2)

- წარმომიდგენია რა დღეში იქნებოდი- სიცილით დადო ჩანთა მელიტამ მეერხზე და ელი გადაკოცნა- რა დღეში? რა დღეში კიარა ჩემი კივილი მთელ უბანს ესმოდა, ეგ კიარა მანონი შემოვარდა ჩემს კივილზე ბავშვზე ესეთი

სამყაროს მაშინ დავხატავ...

სამყაროს მაშინ დავხატავ,როცა შენს თვალებს შევიცნობ სიყვარულს მაშინ შევხვდები,როცა შენს ღიმილს შევიგრძნობ გამილამაზებ ცხოვრებას ბევრი,ლამაზი ფერებით არ დავიღლები არასდროს შენი შეხებით,ფერებით...

გიჟური დღეები (თავი 14)

-აქ ლიზა ხარხიანი მოიყვანეს ცოტა ხნის წინ! -ანერვიულებულმა მიშომ მიმართა თეთრებში გამოწყობილ გოგონას.-ერთი წუთით! - თქვა და კომპიუტერში მოქექა რაღაც. -დიახ, ის ამჟამად საოპერაციო ოთახშია. მეორე სართულზე,

ნაცრისფერ ქალაქში

ეს ლექსი, არის იმ ენაზე დაწერილი,რომელსაც ტკივილი ჰქვია.. ტკივილი,ნაცრისფერ ქალაქში დადის ისე,როგორც მელანქოლია ჩვენს სულში შემოდგომისას,ან ღამით,როცა საკუთარ თავებთან შიშვლები ვართ.. ნიღბების გარეშე!

სიბნელე (თავი 1)

ხელებს ვეღარ აკავებდა, კბილებს ერთმანეთს აჭერდა რომ კანკალი შეეჩერებინა, მაგრამ არც ეს ადარდებდა, ონკანი მოკეტა, დაპირსახოცი შემოიხვია, თვალები სულ მთლად ჩასწითლებოდა, სწრაფად გაიმშრალა

იღბლიანი შეცდომა (თავი მეთექვსმეტე)

კარგა ხანს გამყვა ის დადებითი მუხტი, დაბადების დღეზე რომ მივიღე გარშემო მყოფებისგან. როცა სოფოსა და მის საჩუქარს ვიხსენებდი, მადლობელი ვიყავი ბედის, რომ იმ თითქოს და ჩვეულებრივ, მაგრამ, ამავდროულად,

ფეხზე დაკიდება (suicide)

ღამდება სულში, ვიღაცას სძინავს,ვიღაცას სძინავს რა ხანია და გვირაბის ბოლოს ცხოვრება წინა ხელის მოსმამდე გაუნიავდა თვალწინ. სამყაროს აცვია ბინდი,ისე რომ სხვებსაც გადასდოს ლამის,და სანამ სული არ გტოვებს გინდა,