სადღაც შორს...მთებში... თავი 6

ცვლილებები არც ისე ადვილია, მითუმეტეს სოფოსთვის რომლისთვისაც ცხოვრება ბოლო სამი წლის განმავლობაში ძირითადად მხოლოდ ფერმერის ყოვლდღიური საქმიანობით შემოიფარგლებოდა. დიდი ხანია უარი თქვა მაკიაჟზე, მაღალქუსლიან ფეხსაცმელსა და ელეგენტურად ჩაცმაზე. ან

ახალი წლის არომატი

მახსოვს , 31 დეკემბერია, ცარიელ ქუჩაზე, ხელებ გაშლილი მივრბივარ ... მის გამხდარ სილუეტს ძლივსღა ვარჩევ. -ლუკა დამიჭირე , მე აქ ვარ !!! - ორივე ხელს გიჟივით ვაქნევ და ვხტუნაობ. ის მორბის ჩემსკენ ,მე კი ხელებს ვშლი და თვალებს ვხუჭავ . ვგრძნობ ლუკა

შემოდგომასავით გოგოების საკითხავი

მე ხანდახან ოცნებებით ვიქცევ თავს... ვოცნებობ ხოლმე ერთ დღესაც მოვიდეს ვინმე, ვისაც მოუნდება შემიბეროს სული, ჩამომფერთხოს დარდი და სევდა და ჩემი ყოველი ამოსუნთქვა, ჩასუნთქვა და თვალის დახამხამება წაიკითხოს.

ალისია 8

გაგიჟებაზე,ჭკუიდან გადასვლაზე ბევრად მეტს ვგრძნობ ამ წამს ! საშინლად მიღრღნის გულს ის სანახაობა,რასაც შევესწარი რამდენიმე წუთის წინ. ამ წამინდელი სანახაობა კი ორჯერ მეტად მამძიმებს,ჩემს წინაშე მართლაც დათრგუნულ გრეგორს ვხედავ,რომლის

ვიკა, ჩემია! (ლაშა და მარიამი) (6)

„მე შენ მიყვარხარ“ ეს არის სამი სიტყვა. სამი ყველასათვის საოცნებო და ზოგისთვის საძულველი სიტყვათა ნაკრები. ამის თქმა ცოდვაა როცა გულით არ ამბობ. მასში მთელი გრძნობა ემოცია და სიწმინდე უნდა ჩააქსოვო რომ ღვარძლიანი და ნამდვილი გამოდგეს... ზოგჯერ ამას

ბედნიერებასთან ახლოს. (მესამე თავი)

ლიზა. ლიზა და ისევ დაუსრულებლად ლიზა. რომელიც იყო და არის მთელი ჩემი ცხოვრების სიყვარული. რომელთანაც საუკეთესო წლები მაკავშირებს. თუ არ ჩავთვლით ბოლო სამ წელიწადს,რომელმაც მომშალა.

მე,შენ და ცუდი ბიჭები (5)

-ეგ დადე-მანიშნებს ვაზაზე -ძალიან ძვირი ღირს არა? რა სამწუხაროა რომ უნდა დაიფშვნას-წარბებს ვიწკეპ -არ დააგდო!-ოჰ მოვსულვართ მბრძანებლობის ხასიათზე -კარგი როგორც იყტვი-ვფრუტუნებ მორჩილად,ხელს ვმართავ, მუჭს ვშლი და ბრახ! ნამსხვრევებად იქცა- უი ეს რა

გული რომელშიც მე ვცხოვრობ

დრო დრო არ არსებობს დროსთან დადებულ ხეშეკრულებას ვაუქმებ ჩვენ არ გვყავს პრეცენდენტი საქმე განიხილება ოქმის გარეშე საქმე განიხილება დროის გარეშე არ გამოცხადდა!

ბედნიერების ნიღაბი

,,შეჩერდი! ყველაფერი რასაც ხედავ ,შენი წარმოსახვაა, ყველაფერი რასაც ხედავ ,ტყუილია." არასდროს ვიცოდი სად გადიოდა საზღვრები.უბრალოდ არ შემეძლო ჩარჩოებში მოქცევა.საბოლოოდ მეც ბანალური გავხდი .არ ვიცი საერთოდ რატომ ვსაუბრობ ამდენს ,

მე შენ ყველაზე მაგარ ლექსს დაგიწერ

მე, შენ ყველაზე მაგარ, ლექს დაგიწერ. სიყვარულს, გრძობებად შიგ გულში ჩაგიფენ. დაგიწერ, სიტყვებად ისეთ ლაღ შეგრძნებებს, რომ შეგიყვარდები ვფიცავარ ჩემს ღმერთებს. მე გამოვიგონებ, იმ რითმებს რომელიც, ვერასდროს, ვერავინ მერე რომ ვერ შესცვლის. არა მე