"ისევ".... (ნაწილი 2)

მთელი დღე ჩემს რომანს ვწერდი. ვიჯექი შავ ღვინოს ვსვამდი და ისე ვწერდი. წიგნი ძალიან კარგი გამოდის, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვფიქრობ. ცოტახანში მომბეზრდა ოთახში გამოკეტილი ჯდომა, ამიტომ აივანზე გავედი, ფეხები მოაჯირზე შემოვაწყვე, ისევ შავი ღვინო

უშენობა ვისწავლე 5

შეაფასეთ-ვაუ ემილი რა ფორმაში ხარ ირონიულად მიღიმის ნინი მერე ვაანალიზებ რომ უმოკლესი შორტი თეთრ ტოპთან ერთად მაცვია -ჯანდაბა ვბურტყუნებ ..სწრაფად ავდივარ ერთიან ზედას ვიცმევ და ისევ მათკენ მივდივარ -აბა აქ რას აკეთებთ? -რა სტუმართმოყვარეობაა

ახალი წლის არომატი

ახალი წელი დიდად არასდროს არ მყვარებია . ყოველთვის მაფიქრებდა ის ფაქტი თუ რატომ ემზადებოდა ხალხი ასე გრაციონალურად ამ დღისთვის , ბავშვები მოლოდინით აღსავსე მზერით ელოდებიან როდის ჩამოკრავს საათი თორმეტს , რომ მიაპყრონ თავიანთი პატარა თვალები ცას და

გ ა ნ ს ხ ვ ა ვ ე ბ უ ლ ი

მხოლოდ მე ვიცი როგორ მჭირდები ახლა,სხვამ არავინ. თავად შენც კი არ იცი რას ვგრძნობ . მე ჯიუტად მოვითხოვ ხვდებოდე ყოველივეს . ვიცი რთული ვარ ,შეიძლება გაშინებს სირთულეები . შენ სამყაროს ყოველთვის ვარდისფრად აღიქვამდი .

თბილისელები #5

ნიჟარაში სწრაფად ყოფს ხელს და ნერწყვს მძიმედ, ისევ თითქოს მწვანედ აგორებს. ამ კაცმა ყველას როგორ უნდა ავნოს ?! უკვე ჩვევად ექცა ინას ეს ხტომა, ერთხელ შესულა მასთან ,რაც არ დამთავრებულა სასიამოვნოდ.....

სვანური ვერდიქტი (17 თავი)

საერთოდ არაფერს ვგრძნობდი, ნახევრად გაწყობილ მაგიდას მივუბრუნდი და მისი ალეგება დავიწყე, როდესაც ტელეფონის ხმამ შემაკრთო, მეგონა იაგო იქნებოდა, მაგრამ ეკრანს დავხედე თუ არა, ტელეფონი ლამის ხელიდან გადამივარდა.

წამოდი ქალავ წავიდეთ

წამოდი ქალავ წავიდეთ ავყვეთ გულისა ნათქვამსა ნუღარ დამიშლი წაგიყვან შემოგატარებ მთა ბარსა დაგიწნავ ლამაზ გვირგვინსა ვით ცისარტყელას ცისასა დაგიკრეფ ია ენძელას რომარ წახვიდე სხვისასა

ალექსანდრე! (თავი1)

გამარჯობა მე მარიამ მეტრეველაი ვარ 23წლის.ცხოვრებამ ასაკთან შედარებით ბევრი ტკივილი მაჩვენა და ისეთი რაღაცეების გამოვლა მომიწია რაც ჩემი ასაკის გოგოს არ უნდა უწევდეს.უზრუნველი,ბედნიერი ცხოვრება წამში შეიცვალა,ლაღი უდარდელი გოგო ჩემში ჩავკალი და

ახალი წლის არომატი

წინა წელს ახალ წელს მანდარინის არომატი ჰქონდა. მე და ლუკამ ვიპოვეთ შემთხვევით და ყოველ დღე თითო ლებანს ვჭამდით. იმის წინა წელს ბენზინის არომატი ჰქონდა. იმ ბენზინის, ერთმა ურჩმა ბიჭმა რომ მოასხა მთელს თავშესაფარს ღამით და ასანთის ჩხსკუნმა რომ

ახალი წლის არომატი

''მოგეჩვენებოდა, თითქოს ფორთოხლის ყვითელი ელფერი ანათებდა იქაურობას, ლიმონი კი მჟავე ნოტების აკორდს უკრავდა ჰაერში. ფეიხოა თავის ტკბილ-მწარე გემოს თანაბრად უყოფდა ორივეს და ახალი წლის არომატიც უფრო და უფრო უჩვეულო ხდებოდა. აქ არაფერი იყო საახალწლო,