ფაუსტი

ილეოდა სევდით მთვარე, ილეოდა.. ტიროდა.. წყვდიადს ირგვლივ სიბრალულის აღარ დარჩა ნამცეცი.. გაუშვა და.. მესაკრავეს გული ისე სტკიოდა.. როგორც იმ დღეს, რომ შეერწყა ღამეს ბნელს და გაცრეცილს..

ვალსი ლურჯ ფონზე +18 (სრულად)

- ჩამეხუტე თქო არ მითქვამს... - მაშინ რატომ არ მიძალიანდები? - მეკითხება ეშმაკურად. - რამდენი თვეა მიძალიანდები... რა ხეირი? - ეშმაკურადვე ვუბრუნებ პასუხს. ვგრძნობ, როგორ ეჭიმება სხეული, ჩემს მხრებზე გადმოხვეული ხელი, როგორ უშტერდება მზერა

დიალოგი საკუთარ მესთან

ამ საღამოსაც მასზე ფიქრობ? პასუხი იცი, მაგრამ მაინც მეკითხები. რითი განსხვავდება ეს საღამო სხვა საღამოებისაგან? არც არაფრით, უბრალოდ დღის განმავლობაში ნაკლებად მძაბავ. ეს იმიტომ რომ დღის განმავლობაში მას ვხედავ, ხოლო საღამოობით მაქსიმალურად გძაბავ

დაუჯერებელიც კი არაა დაუჯერებელი (2თავი)

წვეულებაზე დავრჩით მე და ნინკა, მიმზიდველ კაბებში გამოწყობილი, მაგრამ ყველაფერი ჯოჯოხეთად მექცა, როდესაც არჩილი მემუქრებოდა -'არც კი იფიქრო, ეს პარტნიორები რომ დავკარგო იცოდე ცხოვრებას ჯოჯოხეთად გიქცევ. ' ,ამ სიტყვებმა ყველაზე უსუსური ადამიანი

შენთნ ერთად 2 ნაწილი X

შენ უნდა შექმნა შენი სამყარო! სხვა შემთხვევაში იქნები მონა სხვის სამყაროში! მონა რომელიც ვერ დააღწევს თავს ტირილსა და ტანჯვას!

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 10)

სუნთქვა შემეკრა... უკვე ძალიან შორს იყო და თუ გავედევნებოდი, ჩავიძირებოდი. მე არ მქონდა მისი ძალა, მევლო ზღვის ზედაპირზე და ნაკვალევი არ დამეტოვებინა. ჩემს ცოცხალ სახლზე უსაფრთხოდ გადაიარა და გაქრა. უკანასკნელი იმედივით...

თანახმა ხარ?(9)

-შენ.. რა ჩაიდანი მაჩუქე? -საშინელი ჩაიდანი გაქვს.რამდენჯერ ყავას და ჩაის მიკეთებდი, მინდოდა რომ აივნიდან მესროლა ისეთი ხმა ჰქონდა.

ნანო #5

- რა განერვიულებს, ნანო? - უცებ იკითხა ნიშნიანიძემ. გოგო ლამის იქვე ჩაიკეცა, როცა გიგას სიახლოვე იგრძნო. - მე შენთან არ ვარ? შენი აზრით, ჩემნაირი არსება ვინმეს ყვავილებს ისე და უბრალოდ უყიდდა? ყველაფერს თავისი მიზეზი აქვს, ნანო, შენ ჩემზე უკეთ იცი

ფშაური კაფია [თავი 6]

გვიან გაიღვიძა, ძვლივს წამოსწია თავი, სხეული საშინლად დამძიმებოდა. სახლში ხმაური ისმოდა, დილიდანვე ფაციფუცი ამტყდარიყო - მიხვდა, სტუმრად წასასვლელად ემზადებოდნენ. ის იყო კარადასთან მილასლასდა, რომ კარი მინდიამ შემოუღო, ამცნო გოგოები მოვიდნენო -

ღამე

მზეო,სხივები მომანათე, მე გულუბყვილოს, მაჩვენე წილი, ამ ცხოვრების ჩემი ვალისა. მზეო, წამიერ სიცოცხლის ვარ მე მოტრფიალი, შენ კი,ცოდვილი დედამიწის უქრობ თვალი ხარ!