მალე შემოდგომა დაიწყება..

მალე შემოდგომა დაიწყება.. თვეები ნოემბრისთვის გაგვამზადებენ.. მე ისევ დავიწყებ თხელი მაისურით.. ფინჯანი ყავით სიარულს.. შენ მჭიდროდ შემოიხვევ მანტოს და

ჯიუტი და მისი სვანი (თავი 5)

-ვიძინებ! მკაცრად მითხრა და ფშვინვა განაგრძო -რას ჰქვია იძინებ? გამიშვი ახლავე! მკაცრად ვუთხარი და დავეჯაჯგურე, რაზეც უარესად მომიჭირა ხელები და სუნთქვაც კი შემეკრა წამში.. -ბიჭო ვერ ვსუნთქაავ!! გამიშვი ახლავე შე მართლა სვანო! რამდენს ბედავ! ამაზე

სახლში დაბრუნება

სასოწარკვეთილი თავზე ბალიშს ვიფარებ, სიბნელე მშთანთქავს და არაფერი მესმის. წამით წარმოვიდგინე, რომ ღია კოსმოსში ვარ, ვაკუუმში და ირგვლივ სრული სიცარიელეა. ერთადერთი რაც ჩემს არსებობაში მარწმუნებს, ეს გონებაში აღძრული აპოკალიპტური აზრებია.

ჯაშუში მაღალ ქუსლებზე ( ნაწილი შვიდი )

კვლავ ღამის უცნაურ სიზმარზე ფიქრობდა. იმ უცნობ ადამიანზე რომელიც უკუნეთ სიბნელეში თეთრი, ნათელი წერტილივით მოჩანდა. შორიდან უყურებდა მამაკაცს, რომელსაც შარვლის ჯიბეებში ხელები ჩაეწყო და პირდაპირ სახეში უყურებდა თანანოს.

ერთგულ მკითხველს

ერთგული მკითხველი ჩემი და ლექსის რჩევების გემი ჩემი სტიმულის მქმნელი და მხოლოდ კარგის მთქმელი

ზიზღი მოაშორე

ზიზღი მოაშორე სახეს, დედამიწავ! ღვთისკენ სავალი გზა უნდა გაიკვალო! ყველა განსაცდელი ლოცვით დაითმინო, აღმართს აუყვე და აღარ დაიღალო!

მოდი

წვიმა როგორ მოვა – ცაა ცარიელი! დაბლა გამომშრალი გდია დედამიწა. მინდა მოვიშორო ხორცი – ბარიერი, მკერდზე სიგარეტით გული ამოვიწვა.

წვიმა

ირიჟრაჟა... გამეღვიძა... წვიმდა სული ტირის ისევ შენთან მინდა გარეთ წვიმამ დაასველა შარა გელოდები მოირბინე ჩქარა

13 ივნისი

მე ამატირა ამ ივნისის შავმა დღეებმა გაცოფებულ და ამღვრეულ სხვაგვარ ვერემაც, რატომ არ ინდობს ეს დინება კითხვები მახრჩობს, რატომ ჩასთანთქა ამდენი სული და რატომ ახრჩობს?! ვერეს ხეობას თან მიჰქონდა ვიღაცის კაბა ამ ტკივილმა გადაგვფარა აღარც ღირს დავა,

შუაღამის მზე (თავი მეოთხე)

-ჩემი მოზარდობისას იყო. სადღაც 14-15წლის რომ ვიყავი. მუქი, თითქმის შავი თვალები ჰქონდა და ისე დადიოდა თითქოს მის გარშემო სამყარო არ არსებობდა. ბევრი ფერადი ფურცელი ჰქონდა თუმცა სულ მუქი ფერის ტანსაცმელით დადიოდა. ჭკვიანი და საინტერესო იყო.