სვანი (N3)

მთელი ღამე იმაზე ვფიქრობდი რა იქნებოდა ხვალ,ერთადერთი ახლა რაც ყველაზე მნიშვნელოვნად მიმაჩნდა მარიამთან დალაპარაკებაა.. როგორც კი გათენდება მასთან უნდა მივიდე უნდა გაიგოს სრული სიმართლე იქამდე სანამ რამეს დაუშავებენ.. დილა გათენდა კარებისკენ წავედი

წარმოუდგენელია, მაგრამ მიყვარხარ (10)

-არ-ორივემ ერთად დაიძახა . ქეთი გაიბუსხა გვერდი აუარა მათ და სანდროს გვერდით დაჯდა -აბა რძალო დატრიალდი ახლა გვშია მე და ლიზიკოს მგლებივით აჰა პროდუქტები ამ ზარმაცებმა ვიცი არაფერი მოიტანეს- მიშო შევარდა სახლში პარკებით ხელში უკან ლიზი მიჰყვებოდა

მინდა ანგელოზი ვიყო 8

-ლუკა წადი ახლავე სახლში , რას გავხარ ვერ წარმოიდგენ....ასეთი ჭუჭყიანი და სუნიანი ცხოვრებაში არ მინახავხარ ....წადი, თორემ ავადმყოფები შეწუხდნენ, შენღა აკლდი ამ წამლების სუნის გარდა.... -ხომ შემატყობინებ რომ გამოიღვიძებს? სხვაგან უნდა შევიარო, და

არ ვარ ანგელოზი,მაგრამ არც ეს ცხოვრებაა სამოთხე (8)

ვიქნებოდი.გონს კარზე კაკუნმა მომიყვანა,სწრაფად მოვკეტე ონკანი,ოთოს მაიკა გადავიცვი და თმის მშრალებით გავედი მისაღებში.კარები გამოვაღე და გაოცებისგან ლამის გული შემიწუხდა.კარებთან არც მეტი, არც ნაკლები თვით ვაჩე იდგა. _რა გინდა? _მასპინძლობაც ასეთი

გ ა ქ ც ე ვ ა…..დასასრული

სახლში მისულს გეგმები დაწყობილი მქონდა რა და როგორ უნდა გამეკეთებინა..დაცვა გავუშვი...უფროსწორედ შორიდან დაიწყებდნენ თვალთვას ისე რომ ვერავინ დაინახავდა და როცა ანდროს ხალხი მოვიდოდა...და აუცილებლად მოვიდოდნენ უკან გამოყვებოდნენ....

მახსოვს

რომ ახლა გაუცნობიერებლად ვინახავ ყოველ წუთს... ყოველ მომენტს, რადგან ვიცი დადგება ის სევდიანი დღე, როდესაც მოგონებები გამაბედნიერებენ., ისევ მიბიძგებენ რაღაც ახლის გაკეთებისკენ და არ მომცემენ მოდუნების საშუალებას... ალბათ სიბერეში

გაზაფხულს რომ დააგვიანდეს...

იცით, ხანდახან ვფიქრობ, განა ყოველთვის მოდის გაზაფხული ჩვენთან?! განა ყოველთვის იყვავილებს ხოლმე სევდით გადაპენტილ სულში?! განა ყოველთვის ისხამს კვირტებს სითბოს მოლოდინში გაყინული გული?! არ ვიცი... ძნელია წინასწარ ილაპარაკო იმაზე, რასაც თავადაც

უცნობი სარკეში //3//

შეჯახების შედეგად კინაღამ წაიქცა უცნობის ხელებს,რომ არ დაეჭირა. თავი მაღლა ასეია.და უკვე ნაცნობ მევანე სფეროებს წააწყდა, ეს ის ბიჭი იყო ლინდას თავგადასავლიდან -ბოდიშით ვერ დაგინახეთ და მგონი საპირფარეშოც ამერია, მოიცა მოიცა შრნ ის გოგო არ ხარ

აღიარე, გაები ბაბნიკო! ! !(თავი 20)

-რაა, გგონია ვერ გაავკეთებ? თან შენც დამეხმარები-ხელი მოვკიდე და ისიც "წამოვაგდე" ფეხზე. ჩემი მცდელობა იმისა რომ ხაჭაპური გამომეცხო, კრახით დასრულდა და მე და ალექსანდრეც ფქვილში აღვმოჩნდით დასვრილები. ბოლოს ისევ სალათს და ნახევრად დამწვარ კარტოფილს

16/04/16

როგორ უნდა მჯეროდეს სამუდამო სიყვარულის როცა ადამიანები ერთ დღეს გეუბნებიან რომ უყვარხარ მეორე დღეს კი გეუბნებიან რომ უბრალოდ ყველაფერი დამთავრდა აღარ უყვარხარ სიყვარული სამუდამო არ არის? როგორ უნდა დავიჯერო რომ შეიძლება მიყვარდე