გოგონა საროსკიპოდან_ ''არც ისე მშვენიერია ცხოვრება'' (1)

მარიამ დოლიძე ილიას უნივერსიტეტის ერთი ჩვეულებრივი სტუდენტი იყო. ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი სტუდენტი ,რომელსაც სინამდვილეში უამრავი პრობლემა ჰქონდა. ოჯახიდან დაწყებული სამეგობროთი დამთავრებული.

(გიჟი ვარ სისხლიდან ხორცამდე)

დავდივარ ქუჩებში უაზროდ გრძნეული. მაცვია თხლად და არასდროს ვიღიმი, ტკივილი უფრო ღმად ცხოვრობს თვალებში, და ისევ ღამეში ნაზად ვეხები ლამაზ სხეულზე, და უფრო ვოცდები.

{12}-{13} ამ თვალით უწვდენელ ჰორიზონტამდე...

-ნიკუშ...როდის?რა ელაპარაკე?და ვაფშე რატო არ მითხარი?-თვალები დაიწვრილა ელიზამ.-ერთი კვირის წინ-აუხსნა მეგობარს.-ისეთზე არაფერზე.რამდენიმე რჩევა მივეცი.-ნაგავია და შევეშვათ რა-სთხოვა ნიკუშას.-შევეშვა?ღადაობ?-ხმას აუწია ნიკამ-შენ ცრემლებს

საწოლის დედოფალი (8 ნაწილი)

აშკარა იყო, რომ არ დაიჯერა და ისიც ნათელი იყო, რომ გოგონას მასთან ყოფნა უნდოდა. ამ ყველაფერს ერეკლე უპრობლემოდ ხვდებოდა... იცოდა, რომ ვიკას მისი ალერსის სურვილი კლავდა. ამას ყველა ქმედებით ამტკიცებდა, როდესაც მას თავის მკლავებში ატყვევებდა...

შეზღუდული შესაძლებლობები

სიბნელ. დილის 4საათი. ჩაბნელებული დერეფანი. რეანიმაციიდან ისმის ექიმის ბოხი , ჩახლეჩილი ხმა: -მუხტი -არის -პულსი არ აქვს. მუხტი -ისევ არ ბრუნდება. აზრი აღარ აქვს. -მუხტი -ექიმო გაჩერდით

ტერენტი გრანელი - შემოდგომის მოლოდინი

ახლა უფრო მდუმარეა ზეცა, ვინ მიხვდება ჩემს ამნაირ გლოვას? ისევ ციდან ველოდები მერცხალს, მაგრამ ციდან ქარიშხალი მოვა. გათენდება ქარიანი კვირა. ბედისწერა დაეტყობა ხელებს. მოვა დარდი და ვეწვევი ხშირად შემოდგომის გაყვითლებულ ველებს.

ოცნების მჭერი (15)

მერე ერთბაშად წასკდა სიცილი. თარაშმა გაკვირვებისგან წარბები შეკრა. დეა მოწყვეტით დაეშვა ჯაყელის სხეულზე და ძლიერად ჩაეხუტა. -გიჟი არ გეგონო, უბრალოდ ძალიან ბედნიერი ვარ შენს გვერდით. - მოგუდული ხმით ჩაილაპარაკა და ძლივს მისწვდა მამაკაცის ტუჩებს

InkeD

ნელ-ნელა ყველაფერი გაქრა... მერე ყურთასამენა გაუმძაფრდა,კარგად გაარჩია ნაცნობი ხმა,რომელიც საოცრად როლებში შესული მიუთითებდა რაღაცას. ჯერ არ გახელილი თვალები გადააპრიალა დახურულ დარაბებს ქვეშ და მარჯვენა ხელი ზემოთ აწია.ფარდის გადაწევა და მისი

სკოლა ბავშვების წესებით [15]

ელენეს ღიმილი სახეზე შეეყინა. ფეხზე წამოდგომა სცადა ,მაგრამ თამუნამ მაჯაში სტაცა ხელი და თავისკენ მოქაჩა.გოგონამ თავი უსუსურად იგრძნო და გაქცევა სცადა ,მაგრამ არ გამოუვიდა. -რა გინდა დედა? ვინ გითხრა ,რომ ვინმეს ვწერ? რა სისულელეა? -ვიცი რომ ასეა და

ნენსი, მე შენ გგრძნობ! 5

დილით რვა საათზე მაღვიძარამ დარეკა. მინდოდა ნენსი სკოლისთვის გამეღვიძებინა, მაგრამ მას ისე ტკბილად ეძინა... ფეხები ერთმანეთზე ჰქონდა შემოწყობილი, თეთრი სარაფანა, რომელსაც წითელი ყვავილები ჰქონდა ამოქარგული ძლივს უფარავდა პატარა სხეულს.