ჩვენ გადავცურავთ ზღვას!! 7

-დედა..რაღაც უნდა გითხრა-ანამ მორცხვად უთხრა დედას და იქვე სამზარეულოში სკამზე დაჯდა -გისმენ-ღიმილით უთხრა ელენემ და შვილის აწითლებულ ლოყებზე ჩუმად ჩაიცინა -დღეს საღამოს ლუკა მოვა.. აქ ერთად ჩამოვედით.. მამას დაელაპარაკება. ჩვენ ერთად ვართ- ჩუმად

მაგრამ იცი ყველაზე კარგი რა არის ? (სრულად)

-აუუ ჩემი , ნელა სიარული არიცი გოგო? - სწრაფად აუყვირდა სრულიად უცნობ გოგონას. -რაა? მხარი ლამის ჩამომიღე და კიდე მე არვიცი სიარული? - გაკვირვებულს საოცრად გაყინული ხმა ამოსდიოდა . -წინიყურე სიარულის დროს ყველაფერს ჯობია რაა! გოგონას ბიჭის

მიყვარხარ წუთში სამოცჯერ! (თავი 5)

დილით, როგორც ყოველთვის ადრე გავიღვიძე, ვივარჯიშე და სახლში, როცა დავბრუნდი ფეისბუქზე შევედი. გამახსენდა, რომ დღეს ნიკუშას დაბადების დღე იყო. მისი პროფაილი გავხსენი და უამრავი მილოცვა ვნახე. მეგობრობის შემოთავაზებას დავთანხმდი და ცოტახანში

გრძნობები რომელიც არ იმალება ( თავი 2)

ვა ლიზა ულამაზესი ხარ თვალს ვერ გწყვეტ მითხრა დაჩიმ და ლოყაზე ნაზად მაკოცა... - მადლობა დაჩი ვუთხარი და თბილად გავუღიმე... - ყური მოვკარი როგორ უთხრა სანდრომ ანის რომ დზალიან ლამაზიი იყო...

მხსნელი 3

დილით ვიღაცის კოცნამ გამომაღვიძა. თვალები გავახილე. _დედა! _შევძახე გაოცებულმა. _როდის დაბრუნდი, რატომ არ გამაფრთხილე? _ჩემო გოგო. _დედამ გულში ჩამიკრა.. _მინდოდა გამეხარებინე..

ღმერთი თუ ბედისწერა?

იქნებ არსებობს ბედისწერა..და ან იქნებ თვითონ ღმერთი წერს ჩვენს ცხოვრებას ისე,როგორც ჩვენ ჩვენი პერონაჟებისას...ნუთუ, ყველაფერი გარდაუვალია და,ნუთუ,ეს ცხოვრბეაც ამაოებაა?

დროა ნიღაბი მოვიხსნათ !

აი ძალაინ ძალიან გთხოვთ სურათი არ შეცვალოთ რა .რას ვგრძნობ ? არ ვიცი,მართლა არ ვიცი რა ქვია ამას..ერთდროულას სიბრაზეს სიხარულს და სევდას ვგრძნობ...ყველაფერი ერთფეროვანი და მოსაბეზრებელია...რეალურად არავინ არ მყავს ვისაც ჩემს გრძნობებს გავანდობ...

უსაზღვროდ-(1)

-ნინი, ბოლო შანსი გაქვს, ან ამ კასტინგზე გახვალ ან შენს ოცნებას სამუდამოდ მოეღება ბოლო.-მითხრა და ფურცელი შემომაჩეჩა. იმ წამს ჩემს თავში ნამდვილ ძალას ვგრძნობდი და უყოყმანოდ დავთანხმდი, მაგრამ ახლა, როდესაც ფურცელს უაზროდ დავშტერებოდი და ტვინში

დამებედა სიყვარული...

დამებედა სიყვარული, არ მანებებს თავს, არვის ჯერა, რომ მე მისი გაღიმება მკლავს! ვიცი ქვეყნად, რომ ვერავის შევიყვარებ სხვას, და ეს ჩემი საიდუმლო გავუმხილე მას! დამებედა სიყვარული და რა მინდა სხვა?

შენ აფრენ [1]

–შიგნით შევიდეთ ნინა! – იმდენად მომთხოვნი და მკაცრი იყო ანდრიას ხმა, რომ მარგიანს ეგონა, რაღაც მიუტევებელი, საშვილიშვილო ცოდვა დაიდო კისერზე აივანზე ჯდომითა და ვარსკვლავების ცქერით. პირველი რომ წამოდგა, ნინას აღარ უყოყმანია, მანაც ულაპარაკოდ დატოვა