ზღაპრული რეალობა (8)

-არადა როგორ გინდა,რომ გაკოცო-ეუბნებოდა და თან ცალი ხელით მის სახეს სწავლობდა.ტუჩზე რომ ცერა თითი გაადაატარა ეს უკვე პიკი იყო ნათაისთვის...სიამოვნებისგან გამოწვეული ხმები ვეღარ შეაკავა და ამოიკრუსუნა.თან თვალები მინაბა,წელზე მხურვალე ხელები რომ

ვიცი მინატრებ

მომესურვილე ფიქრებში,შენთან წამოსვლა მომინდა,ვერ გაგიმხილე სათქმელი,თანაც უსიტყვოდ, შორიდან.გული საგულეს ვეღარ ძლებს,გარეთ გამოსვლას იჩემებს,თავდავიწყებით მიყვარხარ,შენ კი მაინც არ მიჯერებ.რა დაგიშავე ასეთი,რატომ მარიდებ ღიმილებს?!იქნება ის დღეც

ცხოვრება

ყველაფრით დავიღალე. ცხოვრება დუნედ მიდის. რუტინა,რუტინა და ისევ რუტინა.ერთფეროვნება მკლავს.არ მაძლევს საშიალებას,რომ თავი ვიგრძნო ცოცხალ ადამიანად.ადამიანად,რომელსაც თავისუფლების ფრთები აქვს შესხმული.

ბავშობიდან მოყოლებული (თავი 8)

სოფელში მალევე დავბრუნდით.ყველაფერო ჩვეულებრიბად გრძელდებოდა.ვერთობოდი ბავშვებთან,დავდიოდი მდინარეზე,საღამოს პარკში გავდიოდი რაც ჩემი და ნიკას ჩხუბით მთავრდებოდა.მაგრამ 1რაღაცას მივხვდი.მივხვდი,რომ ნიკა შემიყვარდა.თავიდან საკუთარ თავს არ ვუტყდებოდი

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 41)

ისევ დემეტრე... ისევ მისი მონატრება... ღმერთო, მგონი სანამ ეგ ჩამოვა გული გამისკდება და მომეღება ბოლო... უმისობას ვეღარ ვუძლებ... ჩემს თითზე მოკალათებულ ბრჭყვიალა ნივთს დავხედე და გამეღიმა, მე... მისი საცოლე ვიყავი... მისი საცოლე...

საბოლოო არჩევანი შენზე(4)

დილით, როცა ექიმმა პალატის კარი შემოაღო, ანიტას ჯერ კიდევ ეძინა... ქალმა ღიმილით გადახედა საბას და მერე თვალი პაციენტსაც შეავლო. -როცა გაიღვიძებს შეგიძლიათ სახლში წაიყვანოთ, თუმცა ჯობია საწოლში იწვეს და არ დაიტვირთოს... წასვლის წინ, მიმღებში

მსხვერპლად შეწირული სიყვარული 4

ავიმტვრიე მაგრამ ვერ ვჩერდებოდი. მოთმინება აღარ მყოფნიდა. მინდოდა სწრაფად დავრწმუნებულიყავი ჩემში ახალი სიცოცხლის არსებობაში. სწრაფად დაველაპარაკე ფარმაცევტს და სახლში ავედი. საოცრად სევდიანი დავყურებდი იმის დამამტკიცებელ საბუთს რომ ორსულად არ

დედოფალი(თავი 1)

ეველინა ბროდვეიზე, საკუთარ ბინაში დაბრუნდა. კარი გააღი, ოთახში შუქი აანთო, ტყავის პიჯაკი და ჯინსის შარვალი სწრაფად გაიხადა. სააბაზანო ოთახში შევიდა, შხაპი მიიღო, ახალი ტანსაცმელი ჩაიცვა და ტელეფონზე დარეკა:-ერიკ, შემახსენე დღეს რბოლა რომელზე

აპატიე...იბრძოლე...იმედი იქონიე...

სიცივე, სიცარიელე, სევდა.. ჩაბნელებულ ოთახში მარტოდმარტო იწვა და.. არაფერი. არც ფიქრობდა.. არც საუბრობდა.. არც მოძრაობდა.. გაშეშებული მიშტერებოდა ერთ წერტილს, გონებაგათიშული, აზროვნებადაკარგული. არა, ვეღარ გაუძლებდა კიდევ ერთი ადამიანის დაკარგვას.

ჩემი ბიჭი ანუ მიყვარხარ (1)

მე თეო ღლონტი ვარ 16 წლის... 11 კლასელი და აი პირველი საატესტატო გამოცდებიც კარზე მომადგა... მართალია იქამდე ერთი თვეა მაგრამ მაინც ვთვლი, რომ კარზე მომადგა... მყავს ძმა ირაკლი ღლონტი, 21 წლის...მომავალი ადვოკატი, ირაკლის თქმით სარძლოც მყავს მაგრამ