აპოლო

კარები იღება, ჩანს პატარა ბიჭი რომელიც მოწყენილი სახით იწყებს ყურებას, ხედავს მამას ალკოჰოლით სავსე ჭიქა როგორ უჭირავს ხელში და თამბაქოს ნელა როგორ აბოლებს, აქვე დედაა ჩალურჯებული თვალით დაქანძული,ნაცემი რომელიც კისერზე ნაზად ხვევს ხელს მის შვილს და

ქაოსური გრძნობები (3)

სრულ აგონიაში იყო ელენე. გაუაზრებლად მართავდა მანქანას და ისიც არ იცოდა სად მიდიოდა. ერთი ის იცოდა, რომ ამ მდგომარეობაში სახლში ვერ წავიდოდა. ასე თავისიანებს ვერ დაენახვებოდა. დედამისს გულს გაუხეთქდა. ვერც მიხვდა ისე მიადგა დიმას სადარბაზოს და უკვე

გამყრელიძე ( თავი 2 )

მეორე დღეს უცნობი მიზეზის გამო სკოლაში სიხარულით წავედი ნუცა გზაში შემხვდა და სკოლაში ერთად მივედით. სკოლის კარებთან ვიღაც ბიჭი იდგა დიდი თაიგულით ხელში - ეხლა ეს თუ ისაა გავაფრენ იცოდე. მითხრა და ჩაიცინა. ნუცა მართალი ყოფილა თაიგულიდან თავი ამოყო

ქვეყანა საქართველო (სექსის თაობა) თავი მეოთხე!

ლუკაც გაქრა და ნიკაც არ ვიცოდი რა მექნა. მერე გადავწყვიტე რომ ნიკასთან წავსულიყავი და მეკითხა. სანამ წავიდოდი სახლში ლექცია ჩამიტარა დედაჩემმა და მეც არ შევიმჩნიე ვითომ მასწავლებელთან მეჩქარებოდა. -სად მიდიხარ ანნა? -მასწავლებელთან. -იცოდე ნიკასგან

მიშველეთ მუშაობით მკლავენ! 3

როგორ მეზიზღება ეს მაღვიძარა! ყოველ დილით ბედნიერ წუთებთან გამომშვიდობებას მაიძულებს. საწოლიდან წამოვხტი და გაბრაზებულმა იატაკს დავახეთქე... გატყდა. კიდევ ერთი ნივთი გავტეხე, კიდევ ერთი ნივთი უნდა მეყიდა თავიდან. ტუჩები ავიბზუე და უფრო ნერვებაშლილი

ფარულავა 28

მეტკინა, დაჩის ყველა სიტყვა და საქციელი მეტკინა, იმის გააზრება უფრო მეტკინა რომ დაჩის ვერ ვნახავ, რამდენიმე დღე, კვირა ან თვეც.. ვერ გავძლებ, არ არსებობს გავაფრენ.... დაჩის გარეშე გატარებული დღე? მე მე .. არ შემიძლია....- ტაქსი გამოიძახე- ვიყვირე

გზა სიყვარულიდან სიძულვილამდე.მაფიის დედოფალი (7)

ფერნანდომ საბუთები გადასცათ და საბანკო ანგარიშის ნომერი გადასცა , მართალია ფული არ სჭირდება მაგრამ ტატომ მაინც გამოართვა . დამშვიდობებისას დიეგომ მეც მალე შემოგიერთდებითო და ზედმეტი გაცილებ გამოცილების გარეშე წავიდა სახლიდან . -ამას რა მაგრად არ

გპატიობ

ლამაზი ხარო და გამაწითლე, ხელი მომხვიე და გამიღიმე. ჩემი გონება შენ სულ დაბინდე, ჩემი სული კი კვლავ აღაშფოთე. სულ მიღიმოდი,მიალერსებდი, ჩემთან ყოფნისას აღწევდი ზენიტს. სწორედ იმ ზენიტს,რომ გიზიდავდა და გულში ასე რომ გიელავდა. მერე დამტოვე,უცბად

კომა - განთავისუფლება

-კესანე იქ ჩემს გამოა,- ამიკანკალდა ხმა,- ამიტომ მეშინია. მეშინია, რომ სათანადოდ ვერ გადავუხდი მადლობას იმისათვის, რომ მე ასე „უდარდელად“ ვცხოვრობ. მეშინია, რომ არ ვიმსახურებდი ამ მსხვერპლს. და მაბნევს თქვენი დახმარება. ჩემს ცხოვრებაში არაფერი

ჩემი მწვანეთვალება (10)

-ხო 17 წლი გავიდა მას მერე... ოცის ვარ უკვე... მთელი 17 წელი...ერთხელ არ მოგიკითხივარ.. ერთხელ არ დაინტერესებულხარ ჩემი ამბით.. მიჭირს, მილხინს.... ფეხებზე გეკიდეთ მე და დედა... არც იმთ დაინტერესებულხარ დედას მერე ცხოვრებას როგორ ვაგრძელებდი... მეც