ალუბლის არომატი (ნაწილი 9)

ქართველი ბიჭი ისევ განწირულად ბღაოდა, მაგრამ დანიელს უკვე აღარ ესმოდა..მხოლოდ ერთი წამი დასჭირდა დანიელს, რომ გააცნობიერებინა, ლიზა გონებაზე აღარ იყო. - ლიზა…? - ხმა შეეცვალა... ქართველები, ხმაური, გინება ყველაფერი გაქრა მისთვის..ისე მიაგდო ის ბიჭი,

ალუბლის არომატი (ნაწილი 8)

საღამოს ცხრა საათი იქნებოდა, შემოსასვლელში, მდივანზე ვიყავი წამოწოლილი.. ჭერს ვუყურებდი და ვცდილობდი, არაფერზე მეფიქრა. განსაკუთრებით საძინებლისკენ არ გამეხედა. თითქოს იმ ოთახს საკუთარი სიმძიმე ჰქონდა.. დანიელი შიგნით იყო, ფილმს უყურებდა ლეპტოპში..

ალუბლის არომატი (ნაწილი 7)

- აქ ვარ - ოთახიდან ომახიანი ხმა გაისმა. დანიელი გამოჩნდა, შხაპიდან ახლახან გამოსული. თმა სველი, უკან გადარცხნილი. შიშველ მკერდზე წყლის წვეთები ეშვებოდა, წელზე მხოლოდ პირსახოცი ჰქონდა შემოხვეული..ლიზას სუნთქვა წამით შეეკრა, თვალი უნებლიეთ გაექცა

ალუბლის არომატი (ნაწილი 6)

ვიდექით მე და დანიელი, ხელი-ხელ ჩაკიდებული, ზღვის სანაპიროსთან მდებარე რესტორნის წინ, გაოგნებული თვალების ალყაში მოქცეულები. საემიგრაციოს თანამშრომლები, ერთმანეთს გადახედვებით ეკითხებოდნენ - ეს რა ხდება?

ალუბლის არომატი (ნაწილი 5)

- სერიოზული არაფერია, ფეხში ვარ უბრალოდ დაჭრილი - დანიელმა მშვიდად წარმოსთქვა სიტყვები, თითქოს უმნიშვნელო დეტალი ყოფილიყო. - მოდი დამეყრდენი - ლიფტისკენ წაიყვანეს, ჭრილობაზე ნაჭერს ადებდნენ რომ სისხლის ნაკადი შეეჩერებინათ, მანქანისკენ წაიყვანეს და

ალუბლის არომატი (ნაწილი 4)

რთული და დამღლელი კვირის შემდეგ როგორც იქნა შაბათი მოვიდა.. კვირაში ერთადერთი დღე როდესაც ყველაფერი ჩერდება.. სამსახურები, მაღაზიების უმეტესობა, ტრანსპორტი.. შაბათი არის დღე როდესაც დილა თენდება და საწოლში ძილს მშვიდად აგრძელებ, იცი რომ არსად არ

ალუბლის არომატი (ნაწილი3)

მანქანა ასაფრენ ზოლთან იდგა, ჯორჯიან ეარვეისის თვითმფრინავი უკვე მზად იყო ჩასხდომისთვის.. ჩემი სუნთქვა დამძიმდა. - რაო ლიზა… ვერ გადაწყვიტე? აირჩიე ან ჩემთან ერთად წამოხვალ და ცეცხლოვან ღამეს გავატარებთ ერთად ან თვითმფრინავში ახვალ - ისე მეუბნებოდა

ალუბლის არომატი (ნაწილი 2)

- ურნა გახსენით! - თქვა დანიელმა მტკიცე, ცივი ტონით, ლითონის მძიმე საფარი ჭრიალით აიწია, მკვეთრი სინათლის სხივი პირდაპირ თვალებში მომხვდა, თვალები ინსტინქტურად დავხუჭე.. ნაგვის მძაფრი, დამხრჩვალი სუნი ყველგან გავრცელდა..ვიგრძენი, როგორ ჩამომაცალეს

ალუბლის არომატი (ნაწილი 1)

ემიგრაციაში დილა არასდროს თენდება ნელა..ჩემი დღე იწყება სიბნელეში უთენია და მთავრდება მაშინ, როცა ქალაქს უკვე სძინავს. დაღლილი სხეული მხოლოდ წყლის გადავლებასს ასწრებ, თითქოს ამით ვირეცხავ არა ოფლს, არამედ დღის დაღლას და მერე უგონოდ ვვარდები საწოლში..

მარწყვის არომატი

ისტორია უსამართლო ცხოვრების და რეალობის შესახებ.. და მაინც როგორი სასტიკია რეალობა და ნინას ცხოვრება..